II SAB/Wa 478/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. o wydanie zaświadczenia według stanu na dzień [...] kwietnia 1994 r. i [...] sierpnia 1994 r. – oddala skargę – W dniu [...] maja 2014 r. R.L., emerytowany funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej, wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. o wydanie zaświadczenia o wysokości podstawy wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia: za stopień, wysługę lat, funkcyjnego i 1/12 nagrody rocznej według stanu na dzień 26 kwietnia 1994 r. i 3 sierpnia 1994 r. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż żądania skarżącego związane są raczej z niewydaniem zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, nie zaś z bezczynnością organu. W odpowiedzi na zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 28 lipca 2014 r. pełnomocnik organu przekazał potwierdzoną za zgodność kopię wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2012 r. i poinformował, że udzielono skarżącemu odpowiedzi na wniosek pismami z 10 lipca 2012 r. i 27 marca 2014 r. Z uwagi na to, że przesłana przez organ kopia wniosku skarżącego nie była tożsama z kopią i żądaniami wniosku stanowiącego przedmiot rozpoznawanej skargi, w dniu [...] września 2014 r. ponownie wezwano organ do nadesłania oryginału (ewentualnie kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem) wniosku skarżącego oraz udzielenia informacji, w jakim zakresie wniosek został rozpatrzony. Jednocześnie przesłano kserokopię wniosku będącego przedmiotem skargi. W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik organu poinformował, że Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW nie dysponuje wnioskiem o wydanie zaświadczenia według stanu na dzień 26 kwietnia 1994 r. i 3 sierpnia 1994 r. Pełnomocnik organu podniósł, że jedynym pismem datowanym na [...] czerwca 2012 r., w którego treści zawarte są wnioski i żądania skarżącego, jest pismo przekazane do Sądu w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 28 lipca 2014 r. Jednocześnie wskazał, że w treści pism organu z 10 lipca 2012 r. i 27 marca 2014 r., również przekazanych do Sądu, została udzielona skarżącemu odpowiedź na wszystkie wnioski zawarte w piśmie z [...] czerwca 2012 r. W związku z powyższym, zarządzeniem z 17 października 2014 r. wezwano skarżącego do przedstawienia potwierdzenia wniesienia wniosku z [...] czerwca 2012 r., co skarżący uczynił z pismem z 30 października 2014 r., podkreślając jednocześnie, że pomimo wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, wniósł również zażalenie na podstawie art. 37 kpa. Odpowiadając na ww. pismo procesowe skarżącego pełnomocnik organu wyjaśnił, że organ przesłał do Sądu wszystkie posiadane dokumenty, natomiast potwierdzenie nadania pisma w dniu [...] czerwca 2012 r. nie oznacza, że to właśnie rozpoznawany w danej sprawie wniosek został w tym dniu wysłany, gdyż organ posiada również inne wnioski, podania, zażalenia itp. od skarżącego datowane na te same dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi na, określone w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a., akty administracyjne. Wyjaśnić nadto należy, że kwestie wydawania zaświadczeń zostały uregulowane w Dziale VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej kpa. Zgodnie z treścią art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 kpa), a w przypadku rozpoznania zażalenia - skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże, w ocenie Sądu, nie można zarzucić organowi bezczynności w rozpoznaniu wniosku o wydanie zaświadczenia, ponieważ brak jest jednoznacznego i rozwiewającego wszelkie wątpliwości dowodu potwierdzającego wniesienie tegoż wniosku do organu. Wprawdzie R.L. na wezwanie Sądu przedstawił kserokopię potwierdzenia nadania pisma w polskim urzędzie pocztowym w dniu [...] czerwca 2012 r. do organu, jednakże z treści tego potwierdzenia nie wynika precyzyjnie ile pism zawierała przesyłka, ewentualnie jakie wnioski skarżący umieścił w przesyłce. Nie można też nie wziąć pod uwagę wyjaśnień pełnomocnika organu, który przyznaje, że do organu wpłynęło wprawdzie pismo skarżącego nadane [...] czerwca 2012 r., jednakże pismo to nie zawierało wniosku, którego dotyczy zarzut bezczynności w rozpoznawanej sprawie. Nadto na otrzymane pismo organ udzielił skarżącemu odpowiedzi dwukrotnie (pismami z dnia 10 lipca 2012 r. i 27 marca 2014 r.). Dodatkowo wskazać należy, że z przesłanych do Sądu przez R.L. kserokopii wezwań z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz [...] marca 2014 r. organu administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa nie wynika, którego konkretnie wniosku skarżącego dotyczą, co wobec wielości wniosków skarżącego, skierowanych do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW, o wydanie zaświadczenia żądanej treści, uniemożliwia jednoznaczne ustalenie czy i który wniosek wpłynął do organu oraz czy zostały zachowane przesłanki wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu. Powyższe okoliczności mają zatem wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a wobec nie dających się usunąć wątpliwości w kwestii czy przedmiotowy wniosek został wniesiony do organu administracji publicznej, nie można jednoznacznie uznać, by Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW pozostawał w bezczynności w jego rozpoznaniu. Niewniesienie do organu administracji publicznej wniosku oznacza, że organ nie pozostaje w bezczynności w jego rozpoznaniu, zatem nie ma podstaw do nałożenia obowiązku rozpoznania wniosku. Dodać również należy, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zamyka skarżącemu drogi do ewentualnego skutecznego wniesienia wniosku do organu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.