II SAB/Wa 484/11

1 Dnia 30 marca 2012 r. 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: 2 3 Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj 4 po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz strony skarżącej – J. M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. J. M. złożył do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], którą to decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych odmówił uwzględnienia wniosku ww. o nakazanie w drodze decyzji administracyjnej przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcia jego danych osobowych zawartych w [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. J. M. wezwał GIODO do usunięcia naruszenia prawa w sprawie ww. wniosku z dnia [...] czerwca 2011 r. Następnie pismem z dnia [...] października 2011 r. wymieniony wezwał GIODO do wypełnienia obowiązków przewidzianych przepisem art. 37 § 2 kpa w przedmiocie wniosku z dnia [...] czerwca 2011 r. W dniu 06 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego) J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2011 r., wnosząc o zobowiązanie GIODO do dopełnienia ciążących na nim obowiązków i bezzwłocznego rozpatrzenia wniosku z [...] czerwca 2011 r.; zobowiązanie GIODO do dopełnienia ciążących na nim obowiązków i bezzwłocznego rozpatrzenia wezwania z [...] października 2011 r.; zobowiązanie GIODO do bezzwłocznego porzucenia naruszającej prawo praktyki notorycznego niedopełniania ciążącego na nim obowiązku, o którym mowa w przepisach art. 35 § 1 i 2 kpa, załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, a ponadto praktyki notorycznego niedopełniania ciążącego na nim obowiązku wskazania nowego terminu załatwienia sprawy, o którym mowa w przepisie art. 36 § 1 i 2 kpa, który to termin, zgodnie z przepisem art. 57 kpa, winien być terminem konkretnym – określonym w dniach, tygodniach, bądź miesiącach; zasądzenie od GIODO na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów wpisu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska GIODO wyjaśnił, że wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2011 r. został rozpatrzony w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzją GIODO nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2 cyt. art.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Natomiast stosownie do treści art. 149 ww. ustawy, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika – gdy chodzi o decyzję – że nakazanie jej wydania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji nie załatwił toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność organu jest – jak w niniejszej sprawie – doprowadzenie do wydania przez organ decyzji w sprawie wszczętej żądaniem strony. Z przytoczonego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], o stwierdzenie nieważności której wnioskował J. M. we wniosku z dnia [...] czerwca 2011 r. Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 12 grudnia 2011 r., a Ministrowi Obrony Narodowej w dniu 13 grudnia 2011 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Z tych względów, wobec braku przedmiotu zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.