II SAB/Wa 485/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Eugeniusz Wasilewski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przedmiocie wydania zaświadczenia – oddala skargę – R.L. wnioskiem z dnia [...] marca 2012 r. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW o wydanie zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia. Pismami z dnia [...] maja 2013 r., z dnia [...] czerwca 2013 r., z dnia [...] listopada 2013 r., z dnia [...] grudnia 2013 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa (k 22-25), a następnie wniósł skargę do tutejszego Sądu na jego bezczynność. W odpowiedzi na skargę (k-31) organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. (k-42) Sąd wezwał organ do przedłożenia dowodu - dokumentu na okoliczność, iż wniosek skarżącego został rozpoznany. Przy piśmie z dnia [...] września 2014 r. (k-76) organ przedłożył m.in. zaświadczenie z dnia [...] marca 2012 r., uwzględniające wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, gdyż skarga została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bezczynność organu administracji ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, przy czym w postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesieniem skargi na bezczynność organu możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 cytowanej ustawy - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 tej ustawy, do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której organ pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Z kolei skarga na bezczynność organów administracji publicznej podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przypadku jej bezzasadności. Zgodnie z art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie - § 1. § 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. § 3. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. § 4. Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Z akt sprawy wynika, że organ nie pozostaje w bezczynności, albowiem rozpoznał wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2012 r. w dniu [...] marca 2012 r., wydając zaświadczenie nr [...], na podstawie art. 217 K.p.a. Powyższą okoliczność potwierdza też treść pisma organu z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Fakty te nie zostały przez stronę skarżącą zakwestionowane. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w związku z art. 151 ww. ustawy, wobec niestwierdzenia bezczynności organu, oddalił skargę.