II SAB/Wa 491/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu 5 marca 2025r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 postanawia odrzucić skargę K. J. (zwany dalej "Skarżącym") 4 sierpnia 2024r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji (zwany dalej "KGP") w sprawie prawomocnie i merytorycznie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 14 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Zdaniem Skarżącego KGP pozostaje w milczeniu o charakterze rażącym. W związku z tym Skarżący wniósł o zobowiązanie KGP do podjęcia działań do załatwienia sprawy oraz przyznanie na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej, stosownie do art. 149 § 2 i art. 154 § 6 P.p.s.a. Skarżący załączył decyzję Dyrektora ZER MSWiA z [...] maja 2005r. oraz spis środków dowodowych wskazujących na naruszenie art. 153 P.p.s.a. i art. 31 Konstytucji RP oraz powołał się m.in. na przepisy art. 88, art. 90, art. 92, art. 94 ustawy o Policji, § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z 6 kwietnia 2005r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 70, poz. 633), § 8 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 918). KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi. KGP podkreślił, że prawo Skarżącego do równoważnika za brak lokalu wygasło i nie zmieni tego wielość wniosków, pism, skarg i próśb, które Skarżący generuje od lat. WSA w Krakowie w prawomocnym wyroku z 14 kwietnia 2011r. o sygn. akt III SA/Kr 1018/09 przesądził prawomocnie kwestie związane z problematyką dotyczącą uznania Skarżącego za uprawnionego do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W obrocie prawnym nie istnieje niezałatwiony wniosek Skarżącego dotyczący przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. KGP powołał się też na uchwałę 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2020r. sygn. akt II OPS 5/19 i wskazał, że wszystkie podnoszone w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, w tym naruszenie art. 153, art. 149 P.p.s.a. Żądanie uznania, że organ pozostaje w zwłoce nie zostało oparte na art. 16 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. poz. 935 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez Sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, gdyż została złożona po dokonaniu przez organ czynności. Warto zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 uchylił zaskarżoną przez Skarżącego decyzję KGP z [...] maja 2008r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję KWP z [...] marca 2008r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] (zwany dalej "KPP") z [...] września 2005r. nr [...], stwierdzającą wygaśnięcie z dniem [...] kwietnia 2005r. własnej decyzji z [...] listopada 1999r. nr [...] o przyznaniu Skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a także określił, że zaskarżona decyzja organu nie podlega wykonaniu w całości. Orzeczenie WSA w Warszawie zostało wydane na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i stało się prawomocne wobec niezaskarżenia go przez żadną ze stron postępowania. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. [...] Komendant Wojewódzki Policji (zwany dalej "KWP") ponownie rozpatrując sprawę decyzją z [...] maja 2009r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji KPP z [...] września 2005r. nr [...]. Po wygaszeniu ww. decyzji, KPP ponownie wydał [...] lipca 2009r. decyzję nr [...] w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Ze względu na wniesione przez Skarżącego odwołanie, KWP uchylił w całości decyzję KPP z [...] lipca 2009r. nr [...] i wygasił decyzję KPP z [...] listopada 1999r. nr [...]. Ww. decyzje - w wyniku skargi Skarżącego - podlegały kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z 14 kwietnia 2009r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 oddalił skargę. W związku z tym Sąd uznał, że skarga na bezczynność KGP została wniesiona po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego w sprawie wiążącej się z działaniami podejmowanym przez KGP w 2008r. W związku z tym należało odwołać się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020r. sygn. akt II OPS 5/19, z której wynika, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na mocy art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały podkreślono ponadto, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Uchwała ta wprawdzie dotyczy wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność na inne niż decyzje akty lub czynności administracji publicznej objęte kognicją sądów administracyjnych, tj. także do skargi wniesionej (jak w niniejszej sprawie) w trybie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Okoliczność, że Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność KGP już po merytorycznym rozpoznaniu skargi przez WSA w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1018/09 powoduje przeszkodę mieszczącą się w kategorii "innych przyczyn" wskazanych w wyż. cyt. art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.