II SAB/Wa 492/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydent Miasta [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku [...] z dnia [...] lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej; 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SAB 492/18 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. J.P. wystąpiła do Prezydenta Miasta S., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania nazwisk parlamentarzystów, do których zostały przesłane zaproszenia do udziału w uroczystym zakończeniu projektu "Rozbudowa infrastruktury komunikacyjnej w ciągu ul [...] w S.", która miała miejsce [...] czerwca 2018 roku. W dniu [...] lipca 2018 J. P. wniosła skargę do tutejszego Sądu powielając w niej treść wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. i podkreślając, że do chwili wniesienia skargi żądana informacja nie została jej udzielona. W odpowiedzi na skargę wniesiono o umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu odpowiedzi Prezydent Miasta S. poinformował, że żądana informacja została przesłana J. P. faxem i pocztą. List dotarł do adresatki [...] lipca 2018 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie J. P. sformułowała wobec Prezydenta Miasta S. zarzut bezczynności w zakresie rozpoznania jej wniosku Skarżącego z dnia [...] lipca 2018 roku o udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, odpowiedzi na wskazane w nim pytanie. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej niewątpliwe jest pozostawanie Prezydenta Miasta S. w bezczynności do dnia wniesienia skargi. Odpowiedź na wniosek została bowiem udzielona dopiero pismem z dnia [...].07.2018, czyli po wniesieniu skargi. Prezydent Miasta S. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a więc podmiotem obowiązanym, na gruncie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, zatem co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W ocenie Sądu, informacje objęte wnioskiem Skarżącej z dnia [...] lipca 2018r. stanowią informacje publiczne. Dotyczą bowiem danych na temat osób publicznych, zaproszonych na oficjalną uroczystość zakończenia projektu, na który wydatkowano środki publiczne. W niniejszej sprawie spełniony zatem został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z tym wniosek Skarżącej winien być rozpatrzony zgodnie z przepisami ww. ustawy. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o przyczynach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta S. nie odpowiedział na pytania Skarżącej do dnia wniesienia skargi. Zaistniały więc podstawy do stwierdzenia, że Prezydent Miasta S. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącej z dnia [...] lipca 2018 r. Mając na względzie powyższe analizy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Prezydenta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.- punkt 2 sentencji wyroku). W pozostałym zakresie skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie 3 sentencji. O kosztach postępowania, tj. o kwocie 100 zł tytułem wpisu, Sąd postanowił w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.