II SAB/Wa 494/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Ewa Pisula - Dąbrowska Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 r. sprawy ze skargi D. W. na bezczynność P. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, 3. zasądza od P. z siedzibą w W. na rzecz skarżącego D. W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. D.W. zwrócił się do [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. w T. o udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów, dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń służących do przesyłu gazu, a usytuowanych na jego działce. Pismem z [...] stycznia 2013 r. Spółka odpowiedziała, iż sieć gazowa posadowiona na działce wnioskodawcy została wybudowana zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, na podstawie decyzji pozwolenia na budowę. Strona, nie czując się usatysfakcjonowana powyższą odpowiedzią, złożyła w Spółce wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w odpowiedzi na który Spółka w piśmie z [...] czerwca 2013 r. podała, że nie jest w posiadaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodatkowo przy piśmie przesłano wnioskodawcy protokół w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku inwestycji na działce strony. Pismem z [...] lipca 2013 r. wnioskodawca wywiódł skargę do Sądu administracyjnego na bezczynność Spółki, podnosząc iż, z uwagi na tematykę wniosku, spółka winna udostępnić żądaną informację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Postępowanie toczące się wskutek wniesienia skargi podlegało umorzeniu. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub dokonania określonej czynności materialno-technicznej, w postaci udzielenia żądanej informacji. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność organu administracji. Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niebudzącą sporu było to, że żądane dokumenty mają charakter informacji publicznej zaś Spółka jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Poza sporem pozostawało też to, że przy piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r., będącym reakcją na wezwanie do ponownego rozpoznania sprawy, Spółka przesłała wnioskodawcy protokół z odbioru końcowego z [...] września 1976 r. oraz oświadczyła, iż nie posiada decyzji o pozwoleniu na budowę omawianej inwestycji. Powyższe prowadzi do konkluzji, że Spółka reagując na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zrealizowała żądanie strony. Rozpoznając niniejszą sprawę należy także mieć na względzie to, że wniosek inicjujący postępowanie był sformułowany bardzo szeroko i ogólnie (m.in. użyto sformułowania "stosowne dokumenty", "ewentualne decyzje"). Jego zakres przedmiotowy określony więc został mało precyzyjnie, w sposób dopuszczający różne rozumienie intencji wnioskodawcy. Takie zaś ogólne sformułowanie wniosku utrudnia stronie domagającej się udostępnienia informacji publicznej, sprecyzowanie skutecznego zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku. To również sprawiło, że w realiach faktycznych sprawy, na dzień orzekania, tutejszy Sąd nie dopatrzył się bezczynności po stronie Spółki w rozpoznaniu żądania strony. Spółka przekazała bowiem stronie protokół odbioru końcowego oraz oświadczyła, że nie posiada decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Brak więc było przesłanek mogących świadczyć o bezczynności adresata żądania. Kwestią rzutującą na rozstrzygnięcie było natomiast ustalenie tego, czy Spółka zrealizowała wniosek przed złożeniem skargi do Sądu, czy też po tym fakcie. Gdyby bowiem uczyniła to przed skargą, to (wbrew wywodom zawartym w odpowiedzi na skargę) skargę taką jako niezasadną należałoby oddalić. Gdyby jednak wnioskodawca został zaspokojony w swoim żądaniu po tym, jak wszczął postępowanie przed Sądem administracyjnym, to podlegałoby one umorzeniu z uwagi na bezprzedmiotowość skargi. Analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy prowadzi do konkluzji, że zaspokojenie wnioskodawcy nastąpiło po złożeniu przez niego przedmiotowej skargi. Spółka nie wykazała bowiem tego, aby nastąpiło to w okresie wcześniejszym. Ciężar dowodu w tym zakresie obciążał zaś adresata wniosku. Na marginesie podnieść zaś należy, iż niezrozumiałym i niezasadnym jest formułowanie w skardze zarzutu braku dokładnego określenia przez Spółkę decyzji dotyczących spornej inwestycji na działce wnioskodawcy. Takiego żądania nie zawierał przecież wniosek. Była w nim mowa jedynie o udostępnieniu decyzji, a nie o ich określaniu, czy precyzowaniu. Rozpoznając niniejszą sprawę tutejszy Sąd nie znalazł natomiast podstaw ku temu, aby skargę odrzucić. Wnioskodawca procedując w przedmiocie zgłoszonego żądania, uczynił zadość wymogom opisanym w art. 37 K.p.a. Pismem z [...] maja 2013 r. wezwał bowiem Spółkę do ponownego rozpoznania sprawy. Sposób nazwania przez stronę wyżej powołanego pisma pozostaje zaś bez wpływu na ocenę jego skutków w sferze procesowej. W tym stanie rzeczy, uznając iż, na dzień orzekania przez Sąd, żądanie skarżącego zostało zaspokojone przez organ, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia. W realiach faktycznych niniejszej sprawy, zestawiając ze sobą datę wniosku, wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz pism Spółki, będących reakcjami na żądanie, tutejszy Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.