II SAB/Wa 500/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Maria Werpachowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P.z siedzibą w W. na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie wniosku z dnia [...] października 2016 r. z godziny [...] o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia [...] października 2015 r. o godz. 23.26 P. z siedzibą w W., działając na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skierowało drogą elektroniczną do Komendanta [...] Policji wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanów wszystkich pozwoleń na broń do celów łowieckich wydanych przez organ w okresie od 2 do 29 września 2013 r. Komendant [...] Policji pismem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odpowiedział, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy, termin odpowiedzi został wydłużony do dnia 25 grudnia 2015 r. na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie organ pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. skierowanym drogą elektroniczną, wezwał skarżące Towarzystwo do wykazania w terminie 7 dni szczególnego interesu publicznego z uwagi na fakt, że – jego zdaniem – jest to informacja publiczna przetworzona oraz do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od otrzymania wezwania poprzez wskazanie osoby uprawnionej do odbioru przesyłek. P. z siedzibą w W. pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. poinformowało drogą elektroniczną organ, że nie wyraziło zgody na doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Następnie organ ponownie przekazał to wezwanie w dniu 18 grudnia 2015 r. w wersji papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego. P. z siedzibą w W. pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. skierowanym do Komendy [...] Policji przedstawiło argumentację za udostępnieniem wnioskowanych informacji. Następnie radca prawny B. B. przesłał do organu stanowisko w imieniu P. [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., które wpłynęło do organu w dniu 11 stycznia 2016 r. i wskazał w nim, że Towarzystwo przygotowuje raport dotyczący praktyki administracyjnej organów Policji w sprawach dostępu do broni palnej i jest to bez wątpienia pomoc udzielana organom Policji w usprawnieniu ich działań oraz leży to w interesie publicznym i jest dla tego interesu szczególnie istotne, zaś treść raportu wraz z rekomendacją zostanie przekazana Komendantowi Głównemu Policji. Jednocześnie do pisma dołączone zostało odręczne pełnomocnictwo z dnia 1 października 2014 r., podpisane przez J. K., upoważniające radcę prawnego B. B. do reprezentowania P. przed sądami administracyjnymi i powszechnymi oraz urzędami, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi we wszelkich sprawach związanych z działalnością stowarzyszenia. W przesłanej korespondencji brak jednak było dokumentu, z którego wynikałoby, że J. K. jest uprawniony do reprezentowania P., a tym samym czy ma prawo udzielać skutecznie pełnomocnictwa. Wobec powyższego pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżące Towarzystwo zostało wezwane przez organ do uzupełnienia powyższego braku formalnego w terminie 7 dni od doręczenia. Do dnia 26 stycznia 2016 r. nie uzupełniono ww. braków formalnych. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. organ poinformował P., że w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych, wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia. W międzyczasie, bo w dniu 17 grudnia 2015 r. P. skierowało do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie udzielenia żądanej informacji z wniosku z dnia [...] października 2015 r. o godz. 23.26 i wniosło o zobowiązanie Komendanta [...] Policji do rozpoznania powyższego wniosku w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i wskazując, że skarga wpłynęła do organu 12 lipca 2016 r. – podał, że skarga nie została podpisana oraz nie dostarczono drugiego egzemplarza dla organu. W dalszej części podał, że wszystkie żądane przez skarżącego decyzje za okres od stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2015 r. w ilości około 1500, są informacją publiczną i znajdują się w aktach osób fizycznych posiadających pozwolenie na broń, zlokalizowane są w przeważającej mierze w archiwum Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji wśród około 30 tysięcy akt postępowań administracyjnych. Akta te archiwizowane są na podstawie stosowanego od lat systemu archiwizowania, który nie uwzględnia chronologii wydawania pozwoleń na broń. Co więcej, żądane decyzje fizycznie nie znajdują się w jednym wyodrębnionym zbiorze, podzielonym na poszczególne lata, tylko de facto są rozproszone w 30 tysiącach akt postępowań administracyjnych. Co oznacza, że każde akta trzeba fizycznie sprawdzić pod względem ich zgodności z wnioskiem skarżącego. Ponadto wyselekcjonowanie żądanych decyzji administracyjnych spośród 30 tysięcy decyzji, które następnie trzeba byłoby zeskanować i zanonimizować byłoby kompilacją szeregu czynności wykonywanych przy zaangażowaniu praktycznie wszystkich pracowników (policjantów) Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji, co w praktyce doprowadziłoby do paraliżu pracy Wydziału, gdyż nierealizowane byłyby ustawowe zadania nałożone na tę komórkę organizacyjną. Zatem żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną. Dalej podał, że wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uzasadnione było po pierwsze uznaniem przez organ, że żądane informację mają charakter informacji publicznej przetworzonej i wnioskodawca musi wykazać w jaki sposób udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, a nie wykazanie interesu publicznego nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej. Podkreślono, że wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej. Ponadto ww. wezwanie do uzupełnienia przez skarżącego braku formalnego wynikało również z faktu, iż w przypadku udostępnienia żądanych informacji skarżącemu, organ musiałby ponieść duży nakład pracy związany z udostępnienie informacji, co w praktyce wiązałoby się z poniesieniem kosztów. Zatem w sytuacji gdy udostępnienie informacji publicznej wiąże się z poniesieniem kosztów wezwanie do ich uiszczenia wymaga zindywidualizowania wnioskodawcy, a więc jego pisemnego podpisu (ewentualnie podpisu elektronicznego). Zatem wobec potrzeby nałożenia na wnioskodawcę określonego obowiązku (zapłaty kosztów) wniosek nie może być anonimowy, co nakazuje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. Niezależnie od powyższego radca prawny reprezentujący Towarzystwa załączył pełnomocnictwo z dnia [...] października 2014 r., z którego wynika, że J. K. przedstawiciel stowarzyszenia zwykłego udziela wymienionemu pełnomocnictwa do reprezentowania stowarzyszenia, m.in. przed sądami administracyjnymi, urzędami, instytucjami sprawach związanych z działalnością stowarzyszenia. Z uwagi na niezałączenie umocowania J. K. (jak wynika z pełnomocnictwa – przedstawiciela stowarzyszenia zwykłego) do udzielenia pełnomocnictwa radcy prawnemu w imieniu P., organ w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w dniu 12 stycznia 2016 r. wystąpił do pełnomocnika o uzupełnienie powyższego braku formalnego, pod rygorem pozostawienie podania bez rozpoznania, a z uwagi na nie uzupełnienie powyższego braku formalnego w terminie 7 dni (do dnia złożenia skargi brak ten nie został uzupełniony), organ pismem z dnia [...] lutego 2016 r. poinformował skarżącego, że wniosek z dnia [...] października 2015 r. został pozostawiony bez rozpoznania. Zauważono, że P. składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej, czy też wnosząc liczne pisma nie wykazało kto jest uprawnionym do reprezentowania stowarzyszenia zwykłego. Ponadto powyższe nie wynika również z załączonego przez radcę prawnego B. B. pełnomocnictwa z dnia [...] października 2014 r. i także brak występuje w niniejszej skardze. W analizowanej sprawie istotne jest również, że pod wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, jak również pod pozostałymi pismami przesłanymi organowi przez skarżącego nie widnieje jakikolwiek podpis osoby fizycznej. Wówczas gdyby taki podpis znajdował się, w związku z milczeniem skarżącego na wezwania organu o uzupełnienie braków formalnych w zakresie umocowania do reprezentowania, to fakt ten nie mógłby stanowić przeszkody w rozpoznaniu wniosku, w świetle dyspozycji art. 2 ust. 1 cyt. ustawy, z uwagi iż prawo do udostępnienia informacji publicznej obejmuje osoby fizyczne, osoby prawne, jak i jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej. Zatem koniecznym było skierowanie do skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wezwań do usunięcia braku formalnego wniosku oraz pisma pełnomocnika poprzez wykazanie przez skarżącego umocowania do podejmowania czynności w imieniu stowarzyszenia zwykłego z uwagi na okoliczność, iż żądane przez skarżącego informację stanowią informację publiczną przetworzoną, a odpowiedź skarżącego w zakresie posiadania przez niego interesu publicznego w żądaniu udostępnienia skanów decyzji administracyjnych zezwalających na zakup i posiadanie broni palnej stanowiłaby podstawę albo do wydania decyzji administracyjnej, w której organ zobowiązany był prawidłowo określić jej adresata, albo do wezwania skarżącego do uiszczenia opłaty za udostępnienie informacji, gdyż wniosek do zapłaty kosztów nie może być również anonimowy. Uwzględniając powyższe, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem Komendant [...] Policji wzywał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego poprzez wykazanie umocowania do reprezentowania skarżącego, pouczając o skutkach nie uzupełnienia tegoż braku. Skarżący nie usunął braku formalnego wniosku w terminie wskazanym w wezwaniu, co uzasadniało z racji bezskutecznego upływu terminu pozostawienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania, o czym zresztą skarżący został poinformowany pismem z dnia [...] lutego 2016 r. Z kolei bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialnotechnicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Od "milczenia" organu trzeba odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę, sposób i termin udostępnienia żądanych informacji. Zatem jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku P. z dnia [...] października 2015 r. o godz. 23.26, nie zasługuje na uwzględnienie. Na samym wstępie stwierdzić należy, że w myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Zatem powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów tejże ustawy, określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg i to nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718)), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Przenosząc powyższe rozważania na kwestię związaną z udostępnieniem informacji publicznej, to bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji lub decyzji umarzającej postępowanie. Dodać w tym miejscu należy, że jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej na gruncie powyższej ustawy w danej sprawie czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło. W dalszym ciągu mówiąc o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie, stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że Komendant [...] Policji, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1) ustawy. Wobec powyższego została spełniona przesłanka podmiotowa z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać dalej należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl – co już wyżej wykazano – art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Natomiast w art. 6 ust. 2 ustawy została zawarta definicja "dokumentu urzędowego" i jest nim treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W związku z powyższym żądane przez skarżące P. z siedzibą w W., skanów wszystkich pozwoleń na broń do celów łowieckich wydanych przez organ w okresie od 2 do 29 września 2013 r., stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej. Zatem w rozpoznawanej sprawie została również spełniona przesłanka przedmiotowa z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednakże o czym już wyżej zasygnalizowano, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, w przypadku informacji przetworzonej ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem wnoszący o udzielenie informacji przetworzonej winien wykazać interes publiczny. Zauważyć należy, że wprawdzie pojęcie "interesu publicznego" nie jest nigdzie zdefiniowane i funkcjonuje jako pojęcie niedookreślone, to jednak w swej istocie – na co wskazuje ugruntowane już stanowisko judykatury – odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem podstawowych struktur państwowych i innych podmiotów publicznych, a zatem wiąże się z realną możliwością wpływania na funkcjonowanie instytucji państwa. Zatem informacja publiczna przetworzona to taka, która co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywany w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, jest traktowana jako informacja przetworzona (vide: np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14, z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14). W wyroku z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11 Naczelny Sąd Administracyjny wprost stwierdził, że "w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej.", co Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela, bowiem taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z tego mianowicie powodu, że wszystkie żądane przez skarżącego decyzje znajdują się w aktach osób fizycznych posiadających pozwolenie na broń i zlokalizowane są w przeważającej mierze w archiwum Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji wśród około 30 tysięcy akt postępowań administracyjnych. Akta te archiwizowane są na podstawie stosowanego od lat systemu archiwizowania, który nie uwzględnia chronologii wydawania pozwoleń na broń. Co więcej, żądane decyzje fizycznie nie znajdują się w jednym wyodrębnionym zbiorze, podzielonym na poszczególne lata, tylko faktycznie – jak wskazuje organ – są rozproszone w 30 tysiącach akt postępowań administracyjnych. Oznacza to, że każde akta trzeba fizycznie sprawdzić pod względem ich zgodności z wnioskiem Towarzystwa. Ponadto wyselekcjonowanie żądanych decyzji administracyjnych spośród 30 tysięcy decyzji, które następnie trzeba byłoby zeskanować i zanonimizować, byłoby kompilacją szeregu czynności wykonywanych przy zaangażowaniu praktycznie wszystkich pracowników (policjantów) Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji, co w praktyce mogłoby doprowadzić do paraliżu pracy Wydziału, gdyż nierealizowane byłyby ustawowe zadania nałożone na tę komórkę organizacyjną. Zatem żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną. Wskazać bowiem godzi się, że czym innym jest posiadanie przez organ dokumentacji związanej z wnioskiem skarżącego, a czym innym opracowanie danych, których domaga się skarżące Towarzystwo według kryteriów zawartych we wniosku. Zatem – mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia – stwierdzić należy, że żądana informacja ma charakter przetworzony w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym organ dokonał właściwej wykładni tego przepisu przyjmując, że podmiot ubiegający się o udostępnienie informacji przetworzonej zobowiązany jest uzasadnić dlaczego (w jego ocenie) pozyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec takiego rozumienia opisanych już wyżej przesłanek istotnego interesu publicznego należy przyjąć, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2111/13). Inaczej rzecz ujmując, Towarzystwo winno była wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu i nakreślenia okoliczności oraz faktów, które zostaną uznane za wystarczające do przyjęcia, że działa ona w interesie publicznym, a informacja, o której chce się dowiedzieć, ma szczególne znaczenie. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że P. z siedzibą w W., nie wykazało dlaczego pozyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, zaś próby wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego podjął się radca prawny B. B. w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. na podstawie załączonego pełnomocnictwa. Rzecz jednak w tym, że odręczne pełnomocnictwo z dnia [...] października 2014 r., podpisane zostało przez J. K., upoważniające radcę prawnego B. B. do reprezentowania P. przed sądami administracyjnymi i powszechnymi oraz urzędami, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi we wszelkich sprawach związanych z działalnością stowarzyszenia. Jednakże w przesłanej korespondencji brak jednak było dokumentu, z którego wynikałoby, że J. K. jest uprawniony do reprezentowania P., a tym samym czy ma prawo udzielać skutecznie pełnomocnictwa. Wobec powyższego pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżące Towarzystwo zostało wezwane przez organ do uzupełnienia powyższego braku formalnego w terminie 7 dni od doręczenia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do dnia 26 stycznia 2016 r. nie uzupełniono ww. braków formalnych i w tej sytuacji pismem z dnia [...] lutego 2016 r. organ poinformował P., że w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych, wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), należało orzec jak w sentencji wyroku