II SAB/Wa 505/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula- Dąbrowska, Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2015 r., godz. [...] o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę - [...] Towarzystwo [...] (dalej jako Towarzystwo) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w rozpatrzeniu jego wniosku wniesionego w formie elektronicznej w dniu [...] października 2015 r. o godzinie 21.13 o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanów wszystkich pozwoleń na broń do celów łowieckich wydanych przez organ w okresie od 1 marca 2013 r. do 26 marca 2013 r. Towarzystwo zarzuciło organowi, że naruszył art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) i wniosło o zobowiązanie Komendanta [...] Policji do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że do dnia wniesienia skargi żądane informacje nie zostały udostępnione, natomiast całokształt argumentacji prawnej przemawiającej za słusznością skargi zostanie przedstawiony w toku postępowania. Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ w uzasadnieniu pisma procesowego podał, że Komendant [...] Policji w piśmie z dnia 11 grudnia 2015 r. poinformował Towarzystwo, że żądane decyzje administracyjne wydane w zakreślonym we wniosku okresie stanowią informację publiczną przetworzoną i w tej sytuacji zobowiązane jest ono do wykazania w terminie 7 dni, że żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. W dniu 8 stycznia 2016 r. radca prawny B. B., reprezentujący Towarzystwo, złożył do organu pismo informujące, że brak jest podstaw do wykazania interesu publicznego w niniejszej sprawie. Podał, że wnioskowane informacje zostaną wykorzystane na potrzeby raportu dotyczącego praktyki administracyjnej organów Policji w sprawach dostępu do broni. Do pisma zostało załączone pełnomocnictwo z dnia 1 października 2014 r. podpisane przez J. K. upoważniające ww. do reprezentowania Towarzystwa przed sądami administracyjnymi i powszechnymi oraz urzędami, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi we wszelkich sprawach związanych z działalnością Towarzystwa. W przesłanej korespondencji brak jednak było dokumentu, z którego wynikałoby prawo J. K. do reprezentowania Towarzystwa, a tym samym do skutecznego udzielenie pełnomocnictwa. Pismem z dnia 12 stycznia 2016 r. Komendant wezwał Towarzystwo do usunięcia stwierdzonego braku formalnego w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wobec braku reakcji na wezwanie organu, w piśmie z dnia 9 lutego 2016 r. poinformowano, że wniosek z dnia [...] października 2015 r. z godziny 21.13 został pozostawiony bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanową inaczej. W myśli przepisów art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej – także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Zgodnie natomiast z art. 119 pkt 4 tej ustawy, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 z późn. zm.), polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej lub do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi spełniać warunków formalnych w rozumieniu art. 63 Kpa, gdyż na etapie jego złożenia przepisów Kpa nie stosuje się. Wniosek taki może mieć różną formę, jak również sposób wniesienia. Dopiero gdy organ zmierza do załatwienia sprawy takiego wniosku w formie decyzji administracyjnej, powoduje to konieczność stosowania przepisów Kpa. Z wezwania do usunięcia braków formalnych poprzez wskazanie właściwej reprezentacji do działania w sprawie, wynika domniemanie, że organ sprawę wniosku o udostępnienie informacji publicznej zamierzał załatwić w formie decyzji administracyjnej. W takiej sytuacji istnieje konieczność poddania się rygorom określonym w przepisach Kpa. Zgodnie z art. 64 § 2 Kpa, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie pisma bez rozpoznania, o którym mowa w art. 64 § 2 Kpa to czynność materialno- techniczna, o której należy zawiadomić stronę pismem. Z akt sprawy wynika, że skarżący został w piśmie organu z dnia 9 lutego 2016 r. zawiadomiony, że jego wniosek z dnia [...] października 2015 r. został pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie braków formalnych. Podkreślić należy, że organ był uprawniony, a wręcz zobowiązany do wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego poprzez wyjaśnienie tego, w jakim charakterze występuje w sprawie J. K. Skoro bowiem udzielił on pełnomocnictwa radcy prawnemu do działania w imieniu Towarzystwa, to koniecznym było wyjaśnienie, czy był on uprawniony do takiej czynności, gdyż ustalenia w tym zakresie przedkładały się bezpośrednio na ustalenie prawidłowości umocowania radcy prawnego, który prezentował stanowisko wnioskodawcy, czyli Towarzystwa. Wezwanie zostało skierowane do profesjonalnego pełnomocnika, który zgodnie z art. 33 § 3 Kpa zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał pełnomocnictwa, a zgodnie z § 3a tego przepisu, także inne dokumenty wykazujące umocowanie. Skoro pełnomocnik nie wykazał w sposób wystarczający poprawności swego umocowania w momencie, gdy przystąpił do sprawy, nie powinno to budzić u niego wątpliwości, że wezwanie organu do usunięcia tego braku formalnego jest z oczywistych względów konieczne, a brak spełnienia żądania organu spowoduje skutek prawem przewidziany, o czym pełnomocnik strony skarżący był pouczony w ww. wezwaniu z dnia 12 stycznia 2016 r. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.