II SAB/Wa 507/14

Starszy Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata L. C. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi J. H. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2014 r., o udostępnienie informacji publicznej p o s t a n a w i a odmówić przyznania kosztów niepłaconej pomocy prawnej. W następstwie wydanego przez referendarza sądowego postanowienia z dnia 4 maja 2015 r., (k-109) adwokat L. C. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu do reprezentowania interesów skarżącego. Skutkiem powyższego wyznaczony pełnomocnik w piśmie z dnia 24 lutego 2016 r., zwrócił się do Sądu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w żadnej części. Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. Nr 461 j.t.). Uwzględniono przy tym treść § 22 i § 23 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Z przepisów tych wynika, że chociaż niniejsze - nowe - rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Analizując przedmiotową sprawę referendarz sądowy uznał, że brak jest podstaw do zasądzenia na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów sądowych za reprezentowanie jego interesów w pierwszej instancji, gdyż sam fakt wyznaczenia z urzędu pełnomocnika dla strony, której przyznano prawo pomocy nie oznacza, że takiemu pełnomocnikowi przysługuje wynagrodzenie automatycznie po złożeniu przez niego wniosku o którym mowa w przepisie. Jest to bowiem uzależnione od ustalenia czy pomoc taka była przez pełnomocnika faktycznie realizowana. Zważyć bowiem należy, że decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydawania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (vide: post. NSA z dnia 22.12.2004 r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93). Z akt sprawy wynika, że adwokat L. C. mimo ustanowienia go pełnomocnikiem nie wykonał na rzecz skarżącego realnej pomocy prawnej. Uzasadnia to odmowę uwzględnienia jego wniosku w tym zakresie. W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.