II SAB/Wa 507/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia adw. L. C. na postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2016 r. odmawiające przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. H. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 kwietnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia - odrzucić zażalenie - Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. odmówił adw. L. C. pełnomocnikowi z urzędu J. H. przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. H. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 kwietnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. Adwokat L. C., wniósł w dniu 2 maja 2016 r. zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, wymienione w powyższym przepisie. Stosownie zaś do art. 258 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, w tym wydaje na posiedzeniu niejawnym postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Od powyższego postanowienia, zgodnie z art. 259 § 1 cytowanej ustawy, przysługuje pełnomocnikowi sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie od postanowienia referendarza sądowego pełnomocnik wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Brak było też możliwości potraktowania powyższego wystąpienia jako sprzeciwu, o którym mowa w art. 259 cytowanej ustawy. Zarówno bowiem sposób wniesienia pisma (do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie), jak i wniosków kierowanych do Sądu (o zmianę zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 194 § 3 cytowanej ustawy), wynika, że wolą pełnomocnika było złożenie właśnie takiego środka zaskarżenia (zażalenia). W związku z tym należy uznać, iż takie zażalenie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.