II SAB/Wa 507/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi D.P. na bezczynność Burmistrza W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza W. do rozpoznania wniosku D.P. z dnia [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie punktów 2 i 3 wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Burmistrza W. na rzecz skarżącej D.P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] sierpnia 2020 r. D.P. wniosła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Burmistrza W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku o udostępnienie informacji publicznej, datowanym na [...] lipca 2020 r., (dostarczonym do Urzędu Miejskiego w W. e-mailem w dniu [...] lipca 2020 r. oraz osobiście w dniu [...] sierpnia 2020 r.) skarżąca wniosła o udzielenie następującej informacji publicznej: 1. Kto i w jakiej formie sprawuje obecnie nadzór nad gospodarką finansową Urzędu Miejskiego w W.? 2. Jak się nazywają organy Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej w W., które zgodnie z Waszą informacją (pismo sygn.[...]), sprawują obecnie nadzór nad jej gospodarkę finansową? Jaka jest forma tego nadzoru? 3. Jaki był wyjściowy stan konta w chwili rozpoczęcia działalności przez powołany przez Burmistrza Zarząd komisaryczny Spółki w grudniu 2019 r.? Jednocześnie zwróciła się o przekazanie odpowiedzi na wskazany we wniosku adres e-mail. Z uwagi na brak odpowiedzi na powyższy wniosek w skardze na bezczynność Burmistrza W. D.P. zarzuciła organowi naruszenie: – art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, – art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym wniosła o: 1) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązanie organu do wywiązania się z wymaganej czynności w terminie 7 dni, 3) zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Po wpłynięciu skargi na bezczynność organ w korespondencji z dnia [...] sierpnia 2020 r. przesłanej drogą elektroniczną poinformował skarżącą, że odpowiedź na wniosek z dnia [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej (data wpływu do Urzędu Miejskiego - [...] lipca 2020 r. i [...] sierpnia 2020 r.) została udzielona w dniu [...] sierpnia 2020 r. o godz. [...] za pomocą platformy eDOK na wskazany we wniosku adres e-mail. Dopiero z treści skargi na bezczynność organ powziął wiedzę o tym, że korespondencja wysłana w dniu [...] sierpnia 2020 r. z przyczyn technicznych nie dotarła do skarżącej (korespondencji nie przekazał system eDOK, który służy do obsługi korespondencji przychodzącej i wychodzącej z całego Urzędu). W związku z powyższym w załączeniu przesłano ponownie korespondencję zawierającą odpowiedź na ww. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W przesłanej korespondencji, w odpowiedzi na pkt 1 wniosku organ poinformował, że nadzór nad gospodarką finansową Urzędu Miejskiego można rozpatrywać wielowątkowo, a w szczególności podmiotami mającymi wpływ na te zagadnienia: - zgodnie z Rozdziałem 4 ustawy o finansach publicznych zapewniona została jawność finansów publicznych, w szczególności jawność debaty nad sprawozdaniami z wykonania budżetów jednostek samorządu terytorialnego; - zgodnie z Rozdziałem 4 ustawy o finansach publicznych Rada Miejska, po wcześniejszym zapoznaniu się z dokumentami, opiniami Komisji Rewizyjnej i Regionalnej Izby Obrachunkowej jest jedynym organem uprawnionym do zatwierdzenia sprawozdania finansowego i sprawozdania z wykonania budżetu; - zgodnie z art. 247 ustawy o finansach publicznych – Burmistrz sprawuje ogólny nadzór nad realizacją, określonych uchwałą budżetową, dochodów i wydatków, przychodów i rozchodów budżetu jednostki samorządu terytorialnego; - zgodnie z art. 54 ustawy o finansach publicznych Skarbnik jednostki samorządu terytorialnego jest odpowiedzialny za dokonywanie wstępnej kontroli: a) zgodności operacji gospodarczych i finansowych z planem finansowym, b) kompletności i rzetelności dokumentów dotyczących operacji gospodarczych i finansowych; - zgodnie z ustawą o regionalnych izbach obrachunkowych, regionalne izby obrachunkowe, zwane dalej "izbami", są państwowymi organami nadzoru i kontroli gospodarki finansowej gmin. Izby sprawują nadzór nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego w zakresie spraw finansowych określonych w stosownych przepisach oraz dokonują kontroli gospodarki finansowej i zamówień publicznych. W odpowiedzi na pkt 2 wniosku organ poinformował, że zgodnie z § 9 Statutu Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej miasta W. organami spółki są: - Walne zebranie członków, - Zarząd, - Komisja rewizyjna. Zakres działalności ww. organów określa Statut Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej miasta W.. W odpowiedzi natomiast na pkt 3 wniosku organ poinformował, że Burmistrz W. nie posiada informacji o stanie konta Wspólnoty Gruntowej miasta W.. Po zapoznaniu się z powyższą odpowiedzią na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2020 r., stanowiącym uzupełnienie skargi stwierdziła, że nie uzyskała informacji publicznej na pytania nr 2 i nr 3 jej wniosku. Skarżąca wyjaśniła nadto, że w grudniu 2019 r. Burmistrz interwencyjnie w drodze zarządzenia powołał Zarząd miejscowej Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej w W.. Nie powołał przy tym wskazanego w ustawie oraz w statucie Spółki organu kontrolnego – tj. Komisji rewizyjnej. Dalej skarżąca wyjaśniła, że po dokonaniu tej zmiany obywatele będący udziałowcami Spółki, a także ich spadkobiercy, nie wiedzą jak jest ona obecnie zarządzana pod względem gospodarczym i finansowym. Podniosła też, że w dwóch kolejnych pismach na jej pytanie - kto i w jakiej formie nadzoruje gospodarkę finansową Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej w W., Burmistrz udzielał odpowiedzi wymijających (pismo z dnia [...] lipca 2020 r. stanowiące odpowiedź na wniosek z dnia [...] lipca 2020 r.), albo nie na temat (pismo z dnia [...] sierpnia 2020 r.). Skarżąca zarzuciła, że organy Spółki zapisane w statucie Spółki, a nie powołane Zarządzeniem Burmistrza w grudniu 2019 r., nie mogą być przedstawiane jako obecnie kontrolujące finanse Spółki. Jako bardziej prawdopodobną należałoby według skarżącej przyjąć informację, że Zarząd Spółki po prostu kontroluje się sam. W ocenie skarżącej, posługiwanie się daleko posuniętymi uogólnieniami i podawanie nieprawdy świadczy o tym, że organ administracyjny nie chce podać stanu faktycznego w tym względzie. Milczeniem pominięta została druga część pytania nr 2 dotycząca formy sprawowanego nadzoru nad gospodarką finansową Spółki. Natomiast na pytanie o stan konta w chwili rozpoczęcia działalności przez powołany przez Burmistrza Zarząd skarżąca otrzymała odpowiedź, że nadzorujący Wspólnotę nie wie jaki jest stan tegoż konta, a więc nie zostało zauważone, że skarżąca pytała konkretnie o wyjściowy stan konta (tzn. finansowy bilans otwarcia). Według skarżącej, dane te muszą być dostępne Burmistrzowi, który z mocy ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych sprawuje nadzór nad Spółką i w ramach tego nadzoru czasowo powołał Zarząd przymusowy. Skarżąca w konkluzji stwierdziła, że najwyraźniej nie było woli udzielenia jej konkretnej odpowiedzi. Prawdziwą i wyczerpującą odpowiedź uzyskała tylko na pytanie nr 1, które dotyczyło procedury nadzorowania gospodarki finansowej Urzędu Miasta. W związku z powyższym skarżąca stwierdziła, że Burmistrz nie tylko nie wywiązywał się z terminów przewidzianych na załatwienie jej wniosków, ale też nie udostępnił żądanej informacji publicznej w zakresie pytań nr 2 i nr 3 zawartych we wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r.(sprawy tej dotyczyły też wcześniejsze wnioski z dnia [...] lipca 2020 r. oraz z dnia [...] lipca 2020 r. z datą wpływu do organu: [...] sierpnia 2020 r. – obydwa wysłane pocztą elektroniczną). Pełnomocnik Burmistrza W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości. Uzasadniając stanowisko organu pełnomocnik przyznał, że odpowiedź na wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2020 r., którego dotyczy skarga, została udzielona skarżącej skutecznie w dniu [...] sierpnia 2020 r., tj. po złożeniu przez D.P. skargi na bezczynność organu. Podniósł jednak, że organ udzielił odpowiedzi już w dniu [...] sierpnia 2020 r. – pismo z odpowiedzią zostało wysłane skarżącej za pomocą platformy eDok. Natomiast z niewiadomych przyczyn technicznych korespondencja ta do skarżącej nie dotarła, pomimo tego, że wysyłana wcześniej skutecznie docierała. Organ po uzyskaniu informacji o nieskutecznej wysyłce odpowiedzi na wniosek skarżącej wysłał ją pocztą mailową, co potwierdza mail pracownicy Urzędu Miejskiego w W. z dnia [...] sierpnia 2020 r. Fakt ten potwierdziła również sama skarżąca w swoim piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. stanowiącym uzupełnienie skargi na bezczynność Burmistrza W.. Pełnomocnik organu nie zgodził się ze skarżącą, że odpowiedź jakiej udzielił organ na pytania nr 2 i 3 zawarte we wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. nie zawierają żądanej informacji. Odpowiedź na pytanie nr 2 ograniczyła się do wskazania regulacji zawartych w Statucie wspólnoty gruntowej, była więc powieleniem tej informacji. Natomiast odpowiedź na pytanie nr 3 wniosku jest jasna i czytelna - Burmistrz W. tej informacji nie posiada. Mając zatem na uwadze fakt, że żądana informacja została udzielona (kwestia tego, czy jest ona dla skarżącej satysfakcjonująca, czy nie, nie ma dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenia), jak również to, że opóźnienie w jej udzieleniu nie było duże i niezawinione przez organ, skarga nie znajduje żadnego uzasadnienia i winna ulec oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno – technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176). W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. Umieszczenie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznej wskazuje na ustrojową doniosłość dostępu do takiej informacji i świadczy zarazem o ochronie tego prawa, jako że ma ono konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej – co do zasady – oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 ustawy), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że Burmistrz W. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Żądane przez skarżącą D.P. informacje stanowią informację publiczną, co jest okolicznością niekwestionowaną przez organ. Dotyczą bowiem procedury nadzoru nad gospodarką finansową Miasta i Gminy W. oraz nadzoru nad gospodarką finansową Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej w W., której działalność, zgodnie art. 23 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 703), podlega nadzorowi Burmistrza W.. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2). Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno – technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko podmiotu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 ustawy), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji, czyli działania zgodnego z wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie organ przekazał odpowiedź na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] sierpnia 2020 r. za pomocą platformy eDOK na wskazany we wniosku adres e-mail. Jak wynika jednak z wyjaśnień organu, korespondencja ta z przyczyn technicznych nie dotarła do skarżącej, gdyż nie przekazał jej system eDOK. Dlatego po wpłynięciu skargi na bezczynność organ w dniu [...] sierpnia 2020 r. przesłał ponownie korespondencję zawierającą odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca, po zapoznaniu się z odpowiedzią na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2020 r. stanowiącym uzupełnienie skargi stwierdziła, że nie uzyskała informacji na pytania nr 2 i nr 3 jej wniosku. Należy w tym miejscu przypomnieć, że w punkcie 2 wniosku skarżąca wnosiła o udzielenie informacji o organach Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej w W., które sprawują obecnie nadzór nad jej gospodarkę finansową oraz o formie tego nadzoru. Organ w odpowiedzi na to pytanie powołując się na § 9 Statutu Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej miasta W. poinformował skarżącą jakie organy Spółki są zapisane w jej Statucie oraz, że zakres działalności tych organów określa Statut Spółki. Nie odpowiedział zatem w sposób konkretny na pytanie jakie organy sprawują obecnie nadzór nad gospodarkę finansową tej Spółki oraz jaka jest forma tego nadzoru. Pytanie skarżącej nie dotyczyło bowiem informacji o organach Spółki jako takich przewidzianych w jej Statucie Organ, w odpowiedzi na pytanie 3 wniosku poinformował z kolei skarżącą, że Burmistrz W. nie posiada informacji o stanie konta Wspólnoty Gruntowej miasta W.. Należy jednak zwrócić uwagę, że skarżąca w pytaniu tym nie prosiła o udzielenie informacji o obecnym stanie konta Wspólnoty Gruntowej, lecz o stanie konta w chwili rozpoczęcia działalności przez powołany przez Burmistrza Zarząd komisaryczny Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej w grudniu 2019 r. Na tak zadane pytanie dotyczące stanu konta Spółki w grudniu 2019 r., w chwili rozpoczęcia działalności przez powołany przez Burmistrza Zarząd komisaryczny Spółki, organ nie udzielił zatem odpowiedzi. Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. W przeciwnym wypadku doszłoby do zdeprecjonowania idei dostępu do informacji publicznej, której założeniem jest jawność działań władzy publicznej. Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Reasumując, Sąd stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania punktów 2 i 3 wniosku D.P. z dnia [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej i w związku z tym oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał Burmistrza W. do rozpoznania wniosku w tym zakresie. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącej, ale polegała na udzieleniu odpowiedzi niepełnej, nie odpowiadającej zakresowi żądania wniosku. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność organu w sposób rażący uchybia przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy.