II SAB/Wa 510/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi R. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: odrzucić skargę R. Z. (dalej "skarżący") pismem z dnia 10 sierpnia 2020 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO") w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. W dniu [...] maja 2018 r. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (obecnie Urząd Ochrony Danych Osobowych) wpłynęła skarga R. Z., zawierająca żądanie usunięcia jego danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z systemów informatycznych Spółki oraz z Biura Informacji Kredytowej S.A z siedzibą w [...], Biura Informacji Gospodarczej InfoMonitor S.A. z siedzibą w [...], ERIF Biura Informacji Gospodarczej S.A. z siedzibą w [...], Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej S.A. z siedzibą w [...], oraz wstrzymania ich przetwarzania w celach innych niż archiwalne, rachunkowe lub stosowania metod statystycznych. Postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją Prezesa UODO z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] grudnia 2018 r. odmawiającą uwzględnienia wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Skarżący wniósł ponaglenie w zakresie braku rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. skierowanego do Urzędu Ochrony Danych Osobowych w sprawie o sygn. akt [...]. Wskazał, że organ nie udzielił mu żadnej odpowiedzi pomimo upływu prawie dziewiętnastu miesięcy od złożenia wniosku i w związku z tym na podstawie art. 37 § 6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej "k.p.a."), wnosi o rozpatrzenie ponaglenia. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Prezes UODO udzielił skarżącemu odpowiedzi na powyższe ponaglenie wskazując, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zakończone ostateczną decyzją. Skarżący został pouczony o możliwości i sposobie realizowania prawa wynikającego z art. 73 § 1 k.p.a. również po zakończeniu postępowania w sprawie. W tym stanie faktycznym została wywiedziona wskazana na wstępie skarga R. Z.. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie organu do zakończenia przedmiotowego postępowania administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; 2. Stwierdzenie przewlekłości przedmiotowego postępowania administracyjnego; 3. Stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w myśl art. 149 § 2 ustawy w kwocie 2.000 zł (dwa tysiące złotych). 5. Zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym. 6. Przyznanie prawa pomocy: zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a., art. 36 § 1 i 2 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 35 § 1-3 k.p.a. oraz art. 37 § 6 k.p.a. W uzasadnieniu podniósł m.in., że organ całkowicie zlekceważył sprawę oraz jego wniosek z dnia [...] lutego 2019 r., a także nie wywiązuje się z dyspozycji przepisów postępowania administracyjnego - choćby tych wskazanych powyżej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że sprawa została zakończona decyzją Prezesa UODO z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] grudnia 2018 r. odmawiającą uwzględnienia wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga R. Z. podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. póz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Obowiązkiem Sądu, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie z urzędu jej dopuszczalności tj. sprawdzenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z kolei w myśl art. 37 § k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W sprawie niniejszej strona skarżąca wypełniła powyższy obowiązek, bowiem pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wniosła ponaglenie. Sąd uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez organ decyzji w sprawie (decyzja Prezesa UODO z dnia [...] kwietnia 2019 r.) tj. decyzji wydanej w następstwie złożonego przez skarżącego skargi – pisma z dnia [...] lutego 2019 r. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności (przewlekłego prowadzenia postępowania), powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kontrolowany w wyniku przedmiotowej skargi stan rzeczy musi być w dacie jej wniesienia aktualny, nie zaś historyczny. Jak wskazano również, przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność jest nie do zaakceptowania z kilku względów; po pierwsze, pozostaje w sprzeczności z istotą skargi na bezczynność (przewlekłość) stanowiącej inicjowany na drodze sądowej protest wobec stanu czy to bezczynności, czy przewlekłości rozumianych w sposób określony przepisem art. 37 § 1 pkt 1) i pkt 2) k.p.a. Wobec powyższego, Sąd stwierdza, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa UODO w niniejszej sprawie, jako wniesiona przez skarżącego już po wydaniu przez ten organ decyzji, czyli po zakończeniu postępowania administracyjnego, była niedopuszczalna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.