II SAB/Wa 515/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [..] kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta [...] Policji do rozpatrzenia pkt 2 wniosku B. G. z dnia [...] kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu pkt 1 wniosku B. G. z dnia [...] kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz B. G. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z [...] sierpnia 2024 r. B. G. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z [...] kwietnia 2024 r. w zakresie udostępnienia: 1. "treści i postaci wszystkich dokumentów dokumentujących przebieg i efekty kontroli działalności przedsiębiorcy pod firmą [...] pod adresem ul. [...], [...], NIP: [...], REGON: [...] przeprowadzonej w okresie pomiędzy [...] października 2023 r. a [...]stycznia 2024 r. na wniosek B. G. do Komendy [...] Policji za pośrednictwem Departamentu Zezwoleń i Koncesji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (nr sprawy [...]), w szczególności notatek służbowych, protokołów, opinii podmiotów przeprowadzających kontrolę, 2. treści i postaci wszystkich dokumentów dokumentujących przebieg i efekty kontroli działalności przedsiębiorcy pod firmą [...] pod adresem ul. [...], NIP: [...], REGON: [...] przeprowadzonej w dniach [...] stycznia 2023 r. - [...] lutego 2023 r., w szczególności notatek służbowych, protokołów, opinii podmiotów przeprowadzających kontrolę". W związku z tym wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca podała, że w odpowiedzi z [...] maja 2024 r. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ poinformował, że udostępnienie wnioskowanych dokumentów i informacji osobom prywatnym mogłoby narazić na straty i szkodę przedsiębiorców, a także (a może przede wszystkim) powodować zagrożenie zarówno bezpieczeństwa RP, jak i porządku publicznego, a zatem przesłany wniosek nie może być uznany za wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który obligowałby organ do jej udzielenia. Pismem z [...] maja 2024 r. skarżąca wskazała, że działania organu nie znajdują oparcia w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902); zwanej dalej u.d.i.p. W jej ocenie powołane przez Komendanta [...] Policji w piśmie z dnia [...] maja 2024 r. przesłanki, tj. możliwość narażenia przedsiębiorcy na straty i szkodę, spowodowanie zagrożenia dla bezpieczeństwa RP i porządku publicznego mogłyby ewentualnie (choć w żadnej mierze nie wynikało to z jego treści) zostać uznane za okoliczności wskazane w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Okoliczności wymienione w tym przepisie stanowią przesłanki ograniczające prawo dostępu do informacji publicznej, a nie przesłanki pozbawiające wnioskowaną informację charakteru informacji publicznej lub pozbawiające złożony wniosek charakteru wniosku o dostęp do informacji publicznej. Jeżeli zatem organ uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki ograniczające prawo dostępu do informacji publicznej to zgodnie z przepisami tej ustawy powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czego nie uczynił. W związku z tym pismem z [...] maja 2024 r. ponowiła poprzednio złożony wniosek z [...] kwietnia 2024 r. Następnie pismem z [...] czerwca 2024 r. nr [...] organ wyjaśnił, że z uwagi na konieczność dodatkowych czynności w przedmiotowej sprawie, działając zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. termin odpowiedzi został wydłużony, nie wskazał jednak, jakie to czynności muszą lub mają zostać podjęte w sprawie. Pismem z [...] czerwca 2024 r. skarżąca wskazała Komendantowi [...] Policji, że termin dwóch miesięcy, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. upłynął [...] czerwca 2024 r., a nie [...] sierpnia 2024 r., jak wskazano w piśmie z [...] czerwca 2024 r. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został bowiem złożony pismem z [...] kwietnia 2024 r. (data wpływu [...] kwietnia 2024 r.), natomiast pismo z [...] maja 2024 r. stanowiło odpowiedź na otrzymane pismo z [...] maja 2024 r. i ponaglenie, a nie nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wyjaśniła, że traktowanie pisma z [...] maja 2024 r., jako nowego wniosku i liczenie od niego terminu na załatwienie sprawy jest nieuprawnione i nie znajduje uzasadnienia, ani w stanie prawnym, ani w stanie faktycznym sprawy. W piśmie tym ponownie ponagliła organ do udostępnienia informacji publicznej w zakresie i sposób określony we wniosku z [...] kwietnia 2024 r. albo wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, względnie wniosła o wskazanie przyczyn uzasadniających przedłużenie terminu na udostępnienie informacji publicznej do dwóch miesięcy, w szczególności wyjaśnienie, jakie dodatkowe czynności muszą zostać podjęte w sprawie i z czego wynika "konieczność" ich podjęcia. W odpowiedzi z [...] lipca 2024 r. Komendant [...] Policji poinformował skarżącą, że w okresie pomiędzy [...] października 2023 r. a [...] stycznia 2024 r. nie była przeprowadzana kontrola działalności przedsiębiorcy pod firmą [...] pod adresem ul. [...], [...], NIP: [...], REGON: [...], a zatem nie wytwarzano "dokumentów dokumentujących przebieg i efekty kontroli działalności, o których udostępnienie wnioskowano". Jednocześnie w załączeniu organ przesłał bardzo szeroko zanonimizowany protokół kontroli przeprowadzonej w dniach [...] stycznia 2023 r. - [...] lutego 2023 r. Anonimizacja została jednak dokonana w ten sposób, że zakryto całe ustępy tekstu, a nawet całe strony protokołu i załączników do niego, w tym treść wyjaśnień będących podstawą ustaleń protokołu i ustalenia kontrolujących. Dokumenty, które najprawdopodobniej stanowią załącznik nr 4 do protokołu kontroli zostały zanonimizowane tak, że całe strony tekstu, w wyjątkiem treści zadawanych pytań, zakryto. W ww. sposób został zanonimizowany cały protokół kontroli i załączniki do niego. Zdaniem skarżącej taka anonimizacja protokołu z kontroli i załączników niweczy cel w postaci uzyskania informacji publicznej. Zamazanie przeważającej części przekazanego protokołu kontroli praktycznie uniemożliwia uzyskanie jakiejkolwiek informacji na podstawie takiego protokołu. Przesłanie zatem tak nieprawidłowo zanonimizowanego protokołu kontroli, przy jednoczesnym braku wydania decyzji o odmowie udostępnienia pełnej wersji protokołu, po dwóch ponagleniach oznacza, że organ pozostaje w bezczynności co do rozpoznania wniosku w zakresie udostępnienia żądanego protokołu kontroli. Reasumując B. G. podkreśliła, że Komendant [...] Policji jest podmiotem zobowiązanym do udostepnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a żądana informacja w postaci protokołu kontroli wraz z załącznikami, względnie prawidłowo zanonimizowanego, stanowi informację publiczną i powinna być jej udostępniona do [...] maja 2024 r., ewentualnie do tego terminu organ powinien był wydać i doręczyć decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub poinformować w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o nowym terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku, czego nie uczyniono w piśmie z [...] maja 2024 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek. Jednocześnie zwróciła uwagę, że w orzecznictwie sądowoadmistracyjnym przyjmuje się, że w sytuacji wystąpienia okoliczności wynikających z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. możliwe jest udostępnienie informacji po zasłonięciu (zamazaniu) tzw. danych wrażliwych, o ile nie niweczy to pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania konkretnej informacji publicznej. W przeciwnym wypadku, na podmiocie zobowiązanym ciąży obowiązek wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej ze względu na ograniczenia zawarte w tym przepisie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że wniosek skarżącej z [...] kwietnia 2024 r. (darta wpływu [...] kwietnia 2024 r.) został rozpatrzony w terminie ustawowym 14 dni, który upływał [...] maja 2024 r., bowiem pismem z [...] maja 2024 r. stwierdzono, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Natomiast wniosek z [...] maja 2024 r. (data wpływu [...] czerwca 2024 r.), którego termin realizacji po przedłużeniu został określony na [...] sierpnia 2024 r. został zrealizowany i żądana przez wnioskodawczynię informacja w postaci zanonimizowanego protokołu kontroli z [...] marca 2023 r. wraz z załącznikami została przekazana za pismem [...] z [...] lipca 2024 r. Ponadto we wskazanym powyżej piśmie poinformowano, że w okresie pomiędzy [...] października 2023 r. a [...] stycznia 2024 r. nie była przeprowadzana kontrola firmy [...] pod adresem ul. [...], [...], NIP: [...], REGON: [...], a zatem nie wytwarzano "dokumentów dokumentujących przebieg i efekty kontroli działalności przedsiębiorcy pod firmą [...]", o których udostępnienie skarżąca wnioskowała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że przedmiotowa sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: P.p.s.a.). Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Ustawa definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno–technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub 2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, wystarczy że o fakcie tym organ powiadomi wnioskodawcę zwykłym pismem. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi zatem wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminach odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych identycznie jak bezczynność w udzieleniu informacji publicznej traktuje się również przedstawienie informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku (patrz wyrok z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 51/12, powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), jak też brak jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w tym brak zawiadomienia strony wnioskującej – w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy i w drodze zwykłego pisma - o tym, że do jej wniosku nie mogą zostać zastosowane przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (patrz wyroki: WSA w Łodzi z 11 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Łd 125/15, WSA w Białymstoku z 23 września 2014 r. sygn. akt II SAB/Bk 42/14). W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że Komendant [...] Policji jest organem, który mieści się w zakresie podmiotowym stosowania u.d.i.p., w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), wykonuje bowiem zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym. Nie budzi również wątpliwości, że objęte wnioskiem skarżącej z [...] kwietnia 2024 r. dokumenty z przebiegu i efektów kontroli działalności przedsiębiorcy stanowią informację publiczną, o czym wprost stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a tiret drugi u.d.i.p. Powyższe nie jest sporne w niniejszej sprawie. Osią sporu pozostaje jedynie, czy organ wywiązał się z obowiązku informacyjnego w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p. W zakresie realizacji pkt 1 wniosku z [...] kwietnia 2024 r. organ pierwotnie poinformował wnioskodawczynię pismem z [...] maja 2024 r., że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a z uwagi na charakter działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę i przedmiot kontroli udostępnienie dokumentacji pokontrolnej mogłoby narazić na straty i szkody przedsiębiorcę oraz zagrażać bezpieczeństwu RP i porządkowi publicznemu. Następnie pismem z [...] czerwca 2024 r., w odpowiedzi na wezwanie do skarżącej do wydania przez organ decyzji, Komendant [...] Policji wydłużył termin załatwienia sprawy do [...] sierpnia 2024 r., aby pismem z [...] lipca 2024 r. poinformować, że w okresie pomiędzy [...] października 2023 r. a [...] stycznia 2024 r. nie była przeprowadzona kontrola firmy [...], co za tym idzie nie wytworzono dokumentacji pokontrolnej, o którą wnioskowano. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż Komendant [...] Policji nie dopełnił obowiązku informacyjnego w wymaganym terminie 14 dni, bowiem wyczerpującej informacji udzielił z 2 miesięcznym opóźnieniem. Przy czym należy podkreślić, że przedłużenie terminu rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jest dopuszczalne w przypadku, gdy informacja nie może zostać udostępniona w terminie 14 dni z obiektywnych przyczyn, tj. gdy jej przygotowanie nie jest możliwe w ustawowym terminie. Przedłużenie terminu, co do zasady, nie dotyczy sytuacji, gdy organ wnioskowanej informacji publicznej nie posiada. Zakomunikowanie tego faktu powinno nastąpić niezwłocznie, nie dłużej jednak niż w terminie 14 dni. Tym samym w zakresie realizacji pkt 1 wniosku z [...] kwietnia 2024 r. Komendant [...] Policji dopuścił się bezczynności, która ustała wraz z poinformowaniem wnioskodawczyni o nieposiadaniu żądanej informacji publicznej, tj. w dniu [...] lipca 2024 r. Odnośnie zaś pkt 2 przedmiotowego wniosku wskazać należy, iż przy ww. piśmie z [...] lipca 2024 r. przesłano skarżącej zanonimizowany protokół kontroli firmy [...] z [...] marca 2023 r. wraz z załącznikami (130 kart). Z analizy zawartych w aktach administracyjnych kopii zanonimizowanych dokumentów wynika, iż w protokole z kontroli w całości zanonimizowano ustalenia kontrolne oraz wnioski kontrolne, jak też w całości zanonimizowano treść wyjaśnień zawartych w "Protokołach przyjęcia wyjaśnień" z [...] stycznia i [...] lutego 2023 r., jak też całkowicie usunięto treść z pozostałych załączników protokołu pozostawiając jedynie puste tabele i formularze. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie udzielona skarżącej odpowiedź z [...] lipca 2024 r. nie spełniła wymogu udostępnienia informacji publicznej w świetle u.d.i.p. Z uwagi na tak głęboką ingerencję w treść dokumentów urzędowych tracą one walor informacyjny. Nie zawierają one treści przedstawiających wyniki i efekty kontroli, a w istocie komunikują jedynie o nośniku informacji publicznej. W świetle orzecznictwa sądów anonimizacja jest dopuszczalną bezdecyzyjną formą ograniczenia prawa do informacji publicznej tylko w sytuacji, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku, innymi słowy nie może niweczyć rezultatu, do którego dążył wnioskodawca, przedkładając swój wniosek (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2020 r. sygn. akt I OSK 165/19). Wobec tego organ powinien udostępnić żądane dokumenty zanonimizowane w taki sposób, aby nie było możliwości identyfikacji kontrolowanego podmiotu. Jeżeli zaś nie jest to celowe lub zasadne, z uwagi na wartości prawnie chronione wymienione w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., co zdaje się organ dostrzegać, powinien wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Nie czyniąc tego, organ pozostaje w bezczynności. Wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. W takiej sprawie Sąd orzeka jedynie o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w sprawie, nie może natomiast rozstrzygać kwestii merytorycznych i nie określa w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa. Oznacza to, że Sąd nie jest władny kategorycznie wypowiadać się w kwestii istnienia bądź też nieistnienia przesłanki do ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, czy inne tajemnice ustawowo chronione. Kwestia ta może być przedmiotem rozważań Sądu jedynie przy rozpoznawaniu ewentualnej skargi na decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zarówno w dacie wniesienia skargi jak i w dacie wyrokowania organ nie udostępnił żądanej w pkt 2 wniosku z [...] kwietnia 2024 r. informacji, jak też nie wydał decyzji odmawiającej udzielenia żądanej informacji. Takie zaniechanie wyczerpuje zatem znamiona bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, co uprawniało Sąd do zobowiązania Komendanta [...] Policji do załatwienia pkt 2 wniosku skarżącej z [...] kwietnia 2024 r. w czternastodniowym terminie od daty zwrotu akt. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż była skutkiem wadliwej interpretacji przepisów u.d.i.p. i po części błędnego przekonania o uzasadnieniu zastosowania wydłużonych terminów załatwienia sprawy. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność podmiotu zobowiązanego nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącej. Stanowisko organu nie wynikało ze złej woli lecz błędnej interpretacji przepisów prawa. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom u.i.d.p. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Podstawą wydania rozstrzygnięcia w zakresie pkt 3 sentencji wyroku stanowił art. 149 § 1a P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania, jak w pkt 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a., do których zaliczył: wpis od skargi (100 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł), wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym (480 zł), wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).