II SAB/Wa 518/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Andrzej Kołodziej, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Starosty Powiatu W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Starosty Powiatu W. w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. w pozostałym zakresie umarza postępowanie, 3. zasądza od Starosty Powiatu W. na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. S. w dniu [...] grudnia 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. wniesionego w formie elektronicznej dotyczącym udzielenia informacji publicznej w następującym zakresie: 1) czy starosta dopełnił obowiązku ustawowego ustalenia, które nieruchomości w gminie K. stanowią wspólnotę gruntową bądź mienie gromadzkie ?, 2) czy wydał decyzje ustalającą wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykaz obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów dla terenu gminy K. ?, 3) jeżeli tak, to wnoszę o wydanie kopii tej decyzji wraz ze wszelkimi załącznikami oraz kopii projektu wykazu wójta gminy K. sporządzonego w tej sprawie. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej i stwierdzenia, że jej nie udzielając organ rażąco naruszył prawo, 2) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podał, że do organu nie wpłynął wniosek skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyżej określonych przepisów sądy administracyjne orzekają, w zakresie swojej właściwości, m.in. w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dostęp do informacji publicznej został zagwarantowany w art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (...). Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 6 ust. 1 określa w sposób przykładowy zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej. Katalog ten nie ma charakteru zamkniętego, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę zwrotu w szczególności i nie stanowi definicji informacji publicznej, która to definicja zawarta jest w art. 1 ust. 1 powołanej ustawy. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie posiadające takiego przymiotu, które na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej zostały zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie bez wątpienia żądane informacje są informacjami publicznymi, czego organ nie kwestionuje. Zostały one bowiem wytworzone w trakcie realizacji zadań przypisanych organowi. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, czyli niezwłocznie, jednak nie później, niż w terminie 14 dni, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z bezczynnością podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno – technicznej, tzn. nie udziela żądanej informacji w powyżej określonym terminie albo udziela informacji niepełnej (częściowej). Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego został przez organ załatwiony, jednakże nastąpiło to po wniesieniu skargi, o czym przesądza treść pisma organu z dnia [...] marca 2013 r. skierowanego do skarżącego. Natomiast z pisma procesowego skarżącego z dnia [...] maja 2013 r. wynika, że żądana przez niego informacja publiczna została mu udzielona. Skoro zatem w toku postępowania, a przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2012 r., postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd nie stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że co prawda organ uchybił terminom określonym w ustawie ale ich przekroczenie było nieznaczne. Z tych względów wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 powyżej powołanej ustawy nie mógł zostać uwzględniony, gdyż grzywnę wymierza się w przypadku stwierdzenia kwalifikowanej postaci bezczynności, o której można mówić w niniejszej sprawie. Sąd nie miał również podstaw do wydania postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, o co wnosił skarżący, gdyż nie stwierdził istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie. O zwrocie skarżącemu kosztów, Sąd orzekł na podstawie art. 200 wyżej powołanej ustawy.