II SAB/Wa 519/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. P. i J. P. z dnia 28 marca 2013 r. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 519/12 w sprawie ze skargi H. P. i J. P. na bezczynność P. S.A. [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 24 kwietnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: uzupełnić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 519/12 w ten sposób, że dodać pkt 2 w brzmieniu: "2. zwrócić skarżącym – H. P. i J. P. – uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych)." Postanowieniem z 19 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. P. i J. P. (dalej jak "skarżący"). Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących 26 marca 2013 r. Wnioskiem z 28 marca 2013 r. skarżący wystąpili o uzupełnienie postanowienia Sądu z 19 marca 2013 r. o rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu opłaty od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Ponieważ w niniejszej sprawie skarga skarżących została odrzucona, a skarżący uiścili wpis w kwocie 100 (sto) złotych, to zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd obowiązany był orzec o kosztach sądowych. W tej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 2 i § 3 w związku z art. 166 P.p.s.a.