II SAB/Wa 52/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. z dnia 30 grudnia 2009 r. na bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie podjęcia postępowania odwoławczego zawieszonego postanowieniem Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] postanawia -odrzucić skargę- Przedmiotem skargi R. D. z dnia 30 grudnia 2009 r., sprecyzowanej pismem z dnia 15 marca 2010 r., jest bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie podjęcia postępowania odwoławczego zawieszonego postanowieniem Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2003 r. nr [...]. Skarżący podał, że bezczynność polega na niepodejmowaniu w terminie prawem przewidzianym postępowania odwoławczego, zawieszonego postanowieniem Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] WAM [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...]. Wymienioną decyzją organ orzekł o przymusowym przekwaterowaniu B. D. ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami z kwatery stałej do kwatery zastępczej. Precyzując skargę i uzasadniając ją skarżący podał, że podstawa do podjęcia zawieszonego postępowania zaistniała już w dniu 26 marca 2004 r., tj. w dniu, gdy uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2004 r. sygn. akt [...]. Skarżący podniósł, że organ podjął zawieszone postępowanie dopiero postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], a zatem po upływie 4 lat 4 miesięcy i 12 dni. Powyższe naraziło skarżącego na straty finansowe. Stwierdził, że gdyby nie bezczynność organów WAM, nie powstałoby zadłużenie w spłacie zobowiązań. W odpowiedzi na skargę organ podał, że w dniu [...] sierpnia 2008 r. wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, w związku z czym nie pozostaje w bezczynności. W piśmie z dnia 28 kwietnia 2010 r. wskazał, że wyrok Sądu Rejonowego [...] sygn. akt [...] stał się prawomocny z dniem [...] listopada 2006 r., zaś zawieszenie postępowania nie stanowiło przeszkody w regulowaniu opłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1) wydawania decyzji administracyjnych, 2) postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3) postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a)pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach Z bezczynnością organu mamy do czynienia zatem wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Celem wprowadzenia do systemu sądowej kontroli administracji skargi na bezczynność organu było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutecznie przymuszałoby organ do podjęcia przewidzianego prawem działania. Wniesienie skargi na bezczynność organu po podjęciu przez ten organ działania, które zostało określone przez przepisy prawa, czyni skargę na bezczynność niedopuszczalną. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga B. D. na bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania odwoławczego od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] WAM [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] jest niedopuszczalna. W sprawie bezsporne jest, że organ podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. Nie ulega też wątpliwości, że postanowienie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 14 sierpnia 2008 r. W chwili wniesienia skargi skarżącemu wiadome było zatem, że organ zawieszone postępowanie podjął. Skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu aktu podlega odrzuceniu (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 1999 r. sygn. akt II SA 1888/99 i II SAB 190/99 niepubl.). Podkreślenia wymaga, że na dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie w żaden sposób nie wpływa okoliczność, iż postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wydane zostało w dniu [...] sierpnia 2008 r., gdy w ocenie skarżącego powinno to nastąpić znacznie wcześniej. Ocena dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie opiera się bowiem na badaniu przez Sąd skutków, jakie mogło wywołać, czy wywołało dla skarżącego wydanie aktu administracyjnego w danym terminie. Sąd stwierdzając, że organ wydał akt administracyjny przed wniesieniem skargi na bezczynność, obowiązany jest skargę odrzucić. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.