II SAB/Wa 521/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.L. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego MSW w sprawie rozpatrzenia wniosków o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji dotyczących policyjnej renty inwalidzkiej postanawia: - odrzucić skargę - R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosków o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji dotyczących policyjnej renty inwalidzkiej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW w W. wniósł o jej odrzucenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł, że sprawa R. L. była przedmiotem wielu postępowań toczących się zarówno przez WSA, jak i przed Sądem Okręgowym w W., pomimo tego poszczególne sądy nie uwzględniają żądań skarżącego. Na wezwanie Sądu dotyczące określenia wniosków, których dotyczy skarga R. L. wskazał na: - wniosek z dnia [...] maja 2012 r. o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W. odmawiającej uchylenia decyzji o waloryzacji policyjnej renty; - wniosek z dnia [...] maja 2012 r. o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W. o zmianie policyjnej renty inwalidzkiej; - wniosek z dnia [...] czerwca 2012 r. o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W. z dnia [...] lutego 2009 i [...] listopada 2009; - wniosek z dnia [...] maja 2012 r. o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W. z dnia [...] lutego 2011 o waloryzacji policyjnej renty; - wniosek z dnia [...] października 2012 r. o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W. o waloryzacji emerytury według: luty 2004, 2006,2008,do 2011; Skarżący wyjaśnił, że przedmiotowe wnioski skierował do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W. za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosków o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji o waloryzacji policyjnej renty inwalidzkiej oraz o ponowne ustalenie wysokości policyjnej renty inwalidzkiej. Wskazać należy, iż kwestie związane z zaopatrzeniem emerytalnym policjantów zostały uregulowane w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Z rozporządzenia MSWiA z dnia 02 marca 2004 r. w sprawie organu emerytalnego właściwego do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 43, poz. 405 ze zm.) wynika zaś, iż organem właściwym w sprawach zaopatrzenia emerytalnego m.in. funkcjonariuszy Policji jest Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW w Warszawie, który m.in. ustala prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tego zaopatrzenia przysługujących, ustala prawo do innych świadczeń i ich wysokość oraz dokonuje waloryzacji wypłacanych świadczeń pieniężnych. W myśl art. 32 ust. 4 ww. ustawy, od decyzji organu emerytalnego przysługuje osobie zainteresowanej odwołanie do właściwego sądu na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zatem zakwestionowanie prawidłowości wydanej decyzji następuje poprzez poddanie jej kontroli sądu powszechnego. Stosownie zatem do art. 32 ust. 4 cyt. ustawy, od decyzji waloryzacyjnych, tak jak od pozostałych decyzji organu emerytalnego ustalającego prawo i wysokość świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje odwołanie do sądu właściwego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Jednocześnie należy zauważyć, iż ustawodawca w art. 476 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, wskazał, że sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych należą do spraw w zakresu ubezpieczeń społecznych, a zatem stosownie do art. 1 i 2 kpc są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania powołano sądy powszechne. Właściwość sądu doprecyzowano w art. 461 § 2 kpc wskazując, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwym do rozpoznania jest sąd powszechny, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji wydanej przez organ rentowy. Z powyższego wynika, że zarówno w sprawach o wydanie decyzji o ustalenie prawa do zaopatrzenia emerytalnego, jak i w sprawie bezczynności organu w tym zakresie, właściwy jest sąd powszechny. Skoro w tych sprawach nie jest właściwy sąd administracyjny, to skargę należało uznać za niedopuszczalną, bowiem, stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego i gdy nie ma specjalnej podstawy do zaskarżenia bezczynności organu do sądu powszechnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.