II SAB/Wa 524/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska (spr.), Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi I. W. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie stosowania przepisów 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W dniu (...) lipca 2017 r. I. W. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych o zmianę podstawy ustalenia wysokości zaopatrzenia emerytalnego. Pismem z dnia (...) sierpnia 2017 r. organ poinformował skarżącego, że sprawa z wniosku nie zostanie załatwiona w terminie, przewidzianym w art.35 § 3 k.p.a. Kolejne pisma z analogiczną informacją zostały doręczone skarżącemu w dniu (...) lutego 2018r. oraz (...) sierpnia 2018r. W dniu (...) lutego 2019r. skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy do dnia (...) listopada 2018r. Kolejne pismo analogicznej treści skarżący wystosował w dniu (...) marca 2019r. Pismem z dnia (...) kwietnia 2019r., skarżący wniósł ponaglenie. W dniu (...) czerwca 2019r. I. W. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując, że w dniu (...) lipca 2019r. została wydana decyzja w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania wobec I. W. art.15c. art.22a i art.24a ustawy zaopatrzeniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na bezczynność jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- p.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Zdaniem Sądu, z opisanego w części wstępnej stanu faktycznego jasno wynika, że orzekający w sprawie organ pozostawał w bezczynności. Bezczynność organu ma bowiem miejsce wtedy, gdy powinien był on prowadzić postępowanie administracyjne lub wprawdzie prowadził postępowanie administracyjne, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji administracyjnej, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 19 czerwca 2019 r., zatem bez wątpienia w tej dacie organ pozostawał w bezczynności w zakresie wydania decyzji, o którą wnosił skarżący. Wydanie decyzji dnia (...) lipca 2019r., a więc 2 lata po złożeniu wniosku, nie stanowi właściwego wypełnienia obowiązków, nałożonych na organ. Fakt ten przesądził o uznaniu, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z niewykonywaniem przez organ w terminie nałożonych na niego obowiązków, dlatego Sąd orzekający w sprawie niniejszej stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W opisanym stanie, na mocy art. 149 § 1 pkt 3) oraz § 1a) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy nastąpiło w trybie uproszczonym, gdyż stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Dlatego Sąd rozpoznał sprawę w tym trybie, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.