II SAB/Wa 530/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] na bezczynność Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. 1. zobowiązuje Polskie Koleje Państwowe S.A. z siedzibą w W. do rozpatrzenia wniosku Fundacji [...] z dnia [...] lutego 2014 r. z wyłączeniem pkt 4d i 5, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w W. na rzecz Fundacji [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. Fundacja [...], powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwróciła się do Zarządu PKP S.A. o udzielenie informacji dotyczących dworców kolejowych Warszawa Centralna, Wrocław Główny, Kraków Główny, Gdańsk Główny i Poznań Główny: 1) ile kamer monitoringu wizyjnego jest zainstalowanych na terenie dworca; 2) czy na terenie danego dworca rozmieszczone są kamery z funkcją nagrywania dźwięku; 3) jeżeli na terenie dworca są rozmieszczone kamery z funkcją nagrywania dźwięku, to o podanie ich liczby; 4) w jakich częściach dworca zlokalizowane są kamery; a) na zewnątrz budynku; b) w okolicach kas biletowych; c) w toaletach; d) w innych miejscach; 5) czy pasażerowie są informowani o obecności kamer na terenie dworca, a jak tak, to w jaki sposób; 6) jeżeli na terenie dworca są rozmieszczone kamery z funkcją nagrywania dźwięku, to czy pasażerowie są o tym informowani; 7) czy obraz z kamer jest wyłącznie nagrywany, oglądany w czasie rzeczywistym, czy jedno i drugie; 8) czy ustalono i upubliczniono zasady korzystania z monitoringu (w jakiej formie zasady te zostały upublicznione); 9) kto jest uprawniony do dostępu do obrazu z monitoringu w czasie rzeczywistym i do nagrań; 10) czy istnieją procedury wglądu do przechowywanych nagrań przez osoby, których wizerunek został zarejestrowany; 11) w jaki sposób nagrania są zabezpieczone przed dostępem osób nieuprawnionych; 12) jak długo przechowywane są nagrania z monitoringu (w tym nagrania z dźwiękiem). W piśmie z dnia 7 marca 2014 r. pytany podmiot wyjaśnił, że kamery nie są instalowane w toaletach zaś o kamerach pasażerowie są informowani przy pomocy piktogramów. Co do pozostałych pytań, organ wskazał, iż w jego ocenie nie dotyczą one informacji publicznej. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na bezczynność organu skarżący wniósł o zobowiązanie pytanego podmiotu do rozpatrzenia jego wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając wyrokiem z 20 sierpnia 2014 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę, w motywach swojego uzasadnienia przyjął, że nie była ona zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 czerwca 2016r. (sygn. akt I OSK 3110/14) uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W motywach swojego rozstrzygnięcia przesądził, że żądania do udostępnienia informacja publiczna ma charakter informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do wykonania zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku uchylającym poprzednie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle powyższego podnieść należy, iż Sąd II instancji przesądził, że: " ... żądane przez skarżącą Fundację informacje są informacją publiczną ...", oraz, że: " ... kwestią, która wymaga zbadania, jest ustalenie, czy, a jeżeli tak, to które z żądanych informacji objęte są prawnie chronioną tajemnicą". Wobec dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla niniejszej sprawy, oraz wobec związania tą wykładnią, tutejszy Sąd był zobligowany do tego, aby uwzględnić skargę, uznając, że adresat wniosku dopuścił się bezczynności w zakresie opisanym w pkt 1 wyroku. Z uwagi na fakt przyznania przez stronę skarżącą w skardze, iż otrzymała odpowiedź na pytania nr 4d i 5 wniosku, uznać należało, iż w tym zakresie organ zwolnił się z zarzutu bezczynności. Uznając za zasadną konkluzję skarżącego, iż organ, popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, w zakresie objętym punktem 1 wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zaś o kosztach rozstrzygnął zgodnie z dyspozycją art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zestawiając ze sobą datę złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z datą odpowiedzi na wniosek i datą złożenia przedmiotowej skargi na bezczynność, tutejszy Sąd doszedł do przekonania, iż nieudzielenie wnioskodawcy odpowiedzi na zgłoszone żądanie, nie spełnia przesłanek umożliwiających uznanie bezczynności jako bezczynności mającej cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Na obecnym etapie postępowania, adresat wniosku będzie więc zobligowany do jego rozpatrzenia, w zakresie opisanym w pkt 1 wyroku, uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2016 r. (sygn. akt I OSK 3110/14).