II SAB/Wa 533/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. przyznać M. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. M. S. wniosła w niniejszej sprawie o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Powyższy wniosek uzupełniła pismem z dnia 18 maja 2015 r., załączając dokumenty poświadczające jej sytuację finansową. Skarżąca wskazała, że obecnie znajduje się w trudnej sytuacji, bowiem jest osobą bezrobotną i wychowuje samotnie dwoje dzieci w wieku 6 i 9 lat. Podała, że rodzinę utrzymuje z otrzymywanego zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 652 zł oraz z prac dorywczych, z których w ciągu ostatnich 3 miesięcy uzyskała 4.879 zł. Wskazała, ze do stałych wydatków jej gospodarstwa domowego należą opłaty z tytułu czynszu – 260 zł, opłaty za energię elektryczną i wodę – 100 zł, 63 zł – internet, 60- telefon, opłaty za szkołę i przedszkole – 550 zł, zakup kart miejskich – 165 zł, żywność i kosmetyki dla dziecka alergicznego – 120 zł. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Dlatego też pomoc państwa, wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, z tego względu Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa. W myśl art. 245 § 1 i 3 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy). Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz załączonych dokumentów wynika, że obecnie dochód wnioskodawczyni wynosi średnio około 2.200 zł miesięcznie. Natomiast stałe koszty utrzymania – łącznie około 1.300 zł. Należy stwierdzić, że wnioskodawczyni posiada stałe dochody, a na obecnym etapie postępowania wpis sądowy od wniesionej skargi wynosi 100 zł. Dlatego brak jest podstaw do przyznania stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym, w tym w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jednocześnie jednak, biorąc pod uwagę brak stałej pracy, wysokość obecnie uzyskiwanych przez wnioskodawczynię dochodów, wydatki związane z samotnym wychowaniem dwójki dzieci, trzeba uznać, iż strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.