II SAB/Wa 538/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M.D. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 maja 2018 r. 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz M.D. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 23 maja 2018 r. M. D. złożył do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wniosek o zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego w [...] do trwałego usunięcia jego danych osobowych poprzez brakowanie akt sprawy karnej o sygn. akt [...]. Wniosek datowany na 6 maja 2018 r. został złożony w formie skanu jako załącznik do pisma elektronicznego z dnia 23 maja 2018 r., jednak załącznik ten nie został podpisany w sposób przewidziany dla korespondencji wnoszonej do organu drogą elektroniczną. Następnie strona uzupełniła powyższy wniosek przesyłając go pocztą w dniu 11 czerwca 2018 r. W dniu [...] lipca 2018 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęło, za pośrednictwem poczty elektronicznej wezwanie M. D. do usunięcia naruszenia prawa. Wobec wskazania przez stronę wyłącznie adresu skrytki pocztowej, pismem z dnia 19 lipca 2018 r. organ wezwał M. D., na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., do uzupełnienia braków formalnych, poprzez określenie adresu. W dniu 5 sierpnia 2018 r. wnioskodawca udzielił odpowiedzi na powyższe Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawi skargi M. D. dotyczącej zobowiązania Prezesa Sądu Rejonowego w [...] do trwałego usunięcia danych osobowych skarżącego poprzez brakowanie akt sprawy karnej o sygn. akt [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D. zarzucił Prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 23 maja 2018 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, poprzez naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a. polegające na rażącym przekroczeniu terminów do załatwienia sprawy. W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku poprzez wydanie rozstrzygnięcia, dokonania kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, orzeczenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem M. D. pismem z dnia [...] lipca 2018 r. wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Stosownie do treści art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl zaś art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że w dniu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj. 6 sierpnia 2018 r., terminy określone w art. 35 § 3 K.p.a. upłynęły, zaś postępowanie ze skargi M. D. z dnia 23 maja 2018 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych nie zostało zakończone w wymaganej przez przepisy prawa formie. Przyjmując nawet, że sprawa ta miała charakter szczególnie skomplikowany, jest bezsporne, że organ nie zakończył postępowania w terminie 2 miesięcy od dnia wpływu pisma z dnia 23 maja 2018 r. wszczynającego postępowanie. Postępowanie administracyjne nie zostało zakończone rozstrzygnięciem administracyjnym także do dnia wniesienia skargi do Sądu na bezczynność organu w tej sprawie, a zatem skarga była zasadna w dniu jej wniesienia. Nie ulega wątpliwości zatem, że organ dopuścił się bezczynności. Okoliczność, że PUODO wydał postanowienie w sprawie ze skargi M.D. w dniu [...] sierpnia 2018 r., a zatem przed rozpoznaniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie zmienia ustalenia Sądu w tym zakresie. Wydanie rozstrzygnięcia po wniesieniu skargi na bezczynność organu powoduje jedynie, że Sąd nie ma już podstaw, aby zobowiązać organ do rozpatrzenia skargi w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Powyższa okoliczność nie czyni natomiast w stanie faktycznym tej sprawy skargi na bezczynność bezzasadną. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. (punkt 2 sentencji wyroku) Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że przekroczenie ustawowego terminu było nieznaczne, a organ nie wykazał uporczywości lub innego przejawu złej woli w procesie wykonywania ustawowego obowiązku. Z tej też przyczyny, nie wymierzono organowi wnioskowanej grzywny, a zatem skargę w tym zakresie oddalono. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Oddalono skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a. w pkt 3 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. w pkt 4 sentencji wyroku. Do kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia praw Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.