II SAB/Wa 547/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Rady Doskonałości Naukowej w przedmiocie wniosku z dnia [...] listopada 2020r. o przekazanie akt przewodu doktorskiego postanawia: odrzucić skargę 1. Skarżący – B. K., reprezentowany przez adw. R. D., dwukrotnie zwrócił się o przekazanie akt sprawy przewodu doktorskiego Skarżącego do Rady Dyscypliny Akademii [...] w [...] (zwana dalej "Radą Dyscypliny [...]"), celem dalszego procedowania. Pierwszy wniosek z [...] listopada 2020r. (data wpływu [...].12.2020r.) skierował do Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów, (zwana dalej "CKSST"), zaś drugi z [...] lutego 2021r. (data wpływu [...].02.2021r.) skierował do Rady Doskonałości Naukowej (zwana dalej "RDN"). Skarżący w ww. wnioskach wskazał, że CKSST decyzją z [...] listopada 2015r. odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] w [...] (zwana dalej "Radą Wydziału"), dotyczącej nadania Skarżącemu stopnia doktora [...] w [...], na mocy art. 15 ust. 3 ustawy z 14 marca 2003r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2017r., poz. 1789, ze zm., zwana dalej "u.s.n."). Od tej pory sprawa toczyła się przed różnymi instytucjami i nie została zakończona. Skarżący, odwołując się do zasad ogólnych k.p.a. i poglądów doktryny wskazał, że sprawę należy załatwić, z uwagi na interes społeczny i słuszny interes strony. Skarżący podkreślił też, że Rada Dyscypliny [...] zapoznała się z dorobkiem i pracą doktorską Skarżącego, więc posiada zdolność do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i może dokończyć przewód doktorski i całą procedurę związaną z nadawaniem stopni doktorskich, bez szkody dla interesu prywatnego Skarżącego, który na przygotowanie pracy doktorskiej poświęcił wiele czasu, wykonał wszelkie czynności wynikające z ustawy, a jedyną czynnością pozostałą do nadania stopnia doktora [...] jest przeprowadzenie głosowania nad uchwałą o nadaniu stopnia doktora, które może być przeprowadzone tylko na podstawie pracy doktorskiej. Wysoce niesprawiedliwym pozostawałaby sytuacja, w której praca doktorska, pomimo otrzymania pozytywnych recenzji i przeprowadzenia wszystkich wymaganych głosowań (zakończonych pozytywnym wynikiem) zostałaby poddana kolejnej ocenie przez instytucję, która tak naprawdę nie ma możliwości zapoznania się z jego dziełem artystycznym, a tym samym nie ma możliwości dokonania sprawiedliwej oceny pracy (Wydział [...] i Rada ds. Stopni [...] im. [...] w [...]). Skarżący podniósł też, że CKSST, mimo wniosku z [...] listopada 2020r. o przekazanie akt sprawy do Rady Dyscypliny [...], w celu dalszego procedowania, nie odpowiedziała do dnia dzisiejszego. RDN, zgodnie z art. 179 ust. 10 ustawy z 30 lipca 2018r. przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018r., poz. 1669 ze zm., zwana dalej "Przepisami wprowadzającymi") stała się od 1 stycznia 2021r. organem właściwym do rozpatrzenia sprawy. 2. RDN w piśmie z [...] lutego 2021r. zwróciła się o uzupełnienie braków formalnych ww. podania z [...] listopada 2020r. w zakresie wskazania podstawy materialnoprawnej żądania, o której mowa w art. 63 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2021r. nr 735 ze zm.; zwany dalej "k.p.a.") w związku z art. 29 ust. 1 u.s.n. 3. Skarżący w odpowiedzi z [...] marca 2021r. na ww. wezwanie wskazał, że jego żądanie jest wyraźnie wskazane i dotyczy przekazania akt postępowania do organu uprawnionego do rozpatrzenia sprawy, w związku z tym, że CKSST przekazała akta przewodu doktorskiego Skarżącego do Wydział [...] i Rada ds. Stopni [...] im. [...] w [...], które (zgodnie z wiedzą wnioskodawcy) odmówiły procedowania sprawy, z uwagi na brak możliwości merytorycznych rozpoznania sprawy, gdyż nie miały możliwości poznania dzieła Skarżącego. Tym samym jedynym organem uprawnionym do merytorycznego i sprawiedliwego rozpatrzenia jego przewodu doktorskiego jest Rada Dyscypliny [...]. Członkowie tego organu mieli realną możliwość zapoznania się z pracą Skarżącego. A jedyną czynnością, która pozostała do dokonania w sprawie jest zagłosowanie nad uchwałą o nadaniu stopnia doktora [...]. Skarżący, jako podstawą wniosku o przekazanie akt przewodu doktorskiego, wskazał art. 61 k.p.a. w związku z art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających i w związku z art. 8 ust. 4 u.s.n. w związku z art. 12 k.p.a. Skarżący podkreślił, że skoro uchylono przepisy dające CKSST możliwość ograniczania, zawieszania, cofania uprawnień, a ponadto [...] jest teraz podmiotem uprawnionym do przyznawania tytułów naukowych w dyscyplinie [...], to Rada Dyscypliny [...] jest upoważniona materialno-prawnie do przeprowadzenia i zakończenia przewodu doktorskiego Skarżącego. Skarżący podkreślił, że w związku z wydanym przez WSA w Warszawie wyrokiem z 7 lutego 2018r. sygn. akt II SA/Wa 426/17, dotyczącym decyzji CKSST o odmowie zatwierdzenia stopnia doktora [...], z uwagi na brak uchwały Rady Wydziału o nadanie stopnia doktora, a następnie utratą przez [...] uprawnień do nadawania tytułów doktora, CKSST przekazała przewód doktorski Skarżącego na Wydział [...] Akademii [...] im. [...] w [...] (zwana dalej "[...] w [...]"). 4. RDN pismem z [...] kwietnia 2021r. wskazała, że jako następca prawny CKSST jest właściwa do udzielenia odpowiedzi na ww. wniosek Skarżącego. Wyjaśniła też, że na podstawie art. 8 ust. 2 u.s.n. uprawnienie [...] do nadawania stopni doktora uległo zawieszeniu z mocy prawa. Następnie CKSST, na mocy art.8 ust. 4 u.s.n. przekazała przewód doktorski Skarżącego w celem dalszego kontynuowania na Wydział [...][...] w [...], informując o tym Skarżącego pismem z [...] kwietnia 2018r. RDN wyjaśniła, że przepisy u.s.n. nie regulują sytuacji powrotu postępowania do jednostki, której uprawnienie do nadawania stopnia doktora uległo zawieszeniu, po uzyskaniu utraconego uprawnienia. U.s.n. nie reguluje też sytuacji przeniesienia przewodu doktorskiego do innej jednostki na wniosek kandydata. Czynności CKSST w postaci wskazania innej jednostki w celu kontynuowania procedury znajdowały umocowanie w przepisach prawa. W związku z tym RDN nie ma podstaw prawnych do przeniesienia, na wniosek Skarżącego, przewodu doktorskiego z [...] w [...] do [...] w [...]. 5. Skarżący pismem z [...] kwietnia 2021r. wniósł o wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, wskazując, że RDN nie dokonała w trybie art. 155 k.p.a. rewizji decyzji o przeniesieniu przewodu doktorskiego Skarżącego, co naruszało art. 7 k.p.a. Skarżący powołał się też na art. 15 k.p.a. i potrzebę wydania decyzji w sprawie, zarzucając, że ww. pismo RDN z [...] kwietnia 2021r. nie zostało sporządzone we właściwej formie – decyzji i nie zawierało pouczenia. Tym samym RDN pozostaje w zwłoce, zgodnie z art. 35 k.p.a. 6. RDN w piśmie z [...] czerwca 2021r. przedstawiła przebieg postępowania w sprawie oraz ponownie wskazała, że nie ma podstaw prawnych do przeniesienia przewodu doktorskiego Skarżącego z [...] w [...] do [...] w [...]. Podkreśliła też, powołując się na orzecznictwo NSA, że nie każde działanie organu administracyjnego wymaga wydania decyzji administracyjnej i gdy brak wyraźnego przepisu prawa materialnego, który uprawniałby do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej (brak wyraźnego przyzwolenia ustawodawcy na ukształtowanie stosunku prawnego w drodze decyzji administracyjnej), nie można domniemywać, że możliwe jest wydanie tego aktu przez organ administracji publicznej. Pismo CKSST z [...] kwietnia 2018r. wydano w toku toczącego się postępowania awansowego Skarżącego o nadanie stopnia doktora, a nie w odrębnej sprawie, więc nie stanowiło ono przedmiotu postępowania z art. 155 k.p.a. 7. Skarżący w ponagleniu z [...] lipca 2021r. wniósł o: - stwierdzenie, że RDN dopuściła się bezczynności; - niezwłoczne rozpoznanie sprawy i wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w formie przewidzianej przepisami k.p.a.; zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz podjęcia środków zapobiegających bezczynności i przewlekłości w przyszłości. Skarżący podkreślił, że organ nie zawiadomił Skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy, nie wskazał również terminu jej załatwienia, co narusza art. 35 § 1 i 3, art. 12 k.p.a., choć Skarżący uzupełnił braki formalne podania i wezwał RDN do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia przewidzianego przepisami k.p.a. 8. Skarżący, reprezentowany przez ww. pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność RDN, polegającą na nieuzasadnionym nierozpoznaniu wniosku Skarżącego o przekazanie akt jego przewodu doktorskiego z Wydziału [...][...] w [...] do Rady Dyscypliny [...] w [...], w celu dalszego procedowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 8, w zw. z art. 12, w zw. z art 35 § 1, 2 oraz 3 w zw. z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1960r. Nr 30, poz. 168 ze zm., zwana dalej "k.p.a.") przez nieuzasadnione nierozpoznanie wniosku Skarżącego, pomimo upływu terminów określonych w przepisach k.p.a. i niewydanie rozstrzygnięcia przewidzianego przepisami prawa. Skarżący wniósł o: - stwierdzenie bezczynności RDN z rażącym naruszeniem prawa; - zobowiązanie RDN do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego przepisami k.p.a. oraz wyznaczenie RDN terminu na załatwienie sprawy z wniosku Skarżącego; - wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wymiarze, jaki Sąd uzna za zasadny. W uzasadnieniu skargi przedstawiono stan faktyczny sprawy i wskazano, że skoro Skarżący uzupełnił braki formalne podania z [...] listopada 2021r., nie było przeszkód do rozpoznania sprawy. Dodatkowo RDN wydała w sprawie pismo z [...] kwietnia 2021r., wyjaśniające przepisy prawa, ale nie zostało ono sporządzone w formie przewidzianej przepisami prawa. W związku z tym Skarżący wezwał RDN do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia przewidzianego przepisami prawa, ale RDN nie zakończyła sprawy w sposób prawem przewidziany, choć z art. 29 ust. 1 u.s.n. wynika, że powinna stosować przepisy k.p.a. Skarżący złożył też ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ działał jednak wbrew art. 35 § 1 i 3 i art. 12 k.p.a. Wprawdzie podejmował małoznaczące czynności, ale nie zmierzały one do załatwienia sprawy – przyśpieszenia rozpoznania sprawy związanej z przewodem doktorskim Skarżącego. Skarżący wyjaśnił, że Rada Dyscypliny [...] była macierzystą jednostką, w której prowadzony był przewód doktorski Skarżącego, ale na skutek utraty uprawnień przez ww. jednostkę, przewód przeniesiono do Wydziału [...][...] w [...], która nie zakończyła ww. przewodu, bo żadna z osób nie posiada wiedzy o pracy artystycznej Skarżącego. Radę Dyscypliny [...], którą powołano w miejsce Wydziału [...], należało więc uznać za jednostkę uprawnioną do nadania tytułu stopnia "[...]", zgodnie z art. 5 ust. 2a u.s.n. 9. RDN w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, wskazując, że stosownie do art. 8 ust. 2 u.s.n. uprawnienie Wydziału [...] do nadawania stopni doktora uległo zawieszeniu z mocy prawa. CKSST, na mocy art. 8 ust. 4 u.s.n., przekazała przewód doktorski Skarżącego, w celu dalszego kontynuowania na Wydział [...][...] w [...], informując o tym Skarżącego w piśmie z [...] kwietnia 2018r. Pismo to nie stanowiło decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i art. 104 § 1 k.p.a. Dodatkowo pismo RDN z [...] kwietnia 2018r. nie stanowi przedmiotu odrębnego postępowania z art. 155 k.p.a., gdyż wydano je w toku toczącego się postępowania awansowego Skarżącego o nadanie stopnia doktora. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia bezczynności, gdyż organ podjął stosowne działania i wystosował do Skarżącego odpowiednie pisma. RDN wyjaśniła, że nie każde żądanie skierowane do organu wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej (uchwała NSA z 4 lutego 2008r. sygn. akt I OPS 3/07). Dodatkowo kompetencja do wydania decyzji powinna być w sposób wyraźny przewidziana w przepisach prawa materialnego - w ustawie. Organ nie może domniemywać prawnej formy działania – w postaci decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 4 września 2019r. sygn. akt I OSK 2268/18). RDN wskazała, że nie ma przepisu prawa materialnego, który uprawniałby do przeniesienia w drodze decyzji administracyjnej przewodu doktorskiego do innej jednostki w przypadku zawieszenia z mocy prawa uprawnienia jednostki do nadania stopnia doktora. Nie można więc domniemywać, że CKSST powinna w tym zakresie wydać decyzję administracyjną. Dodatkowo przewód doktorski Skarżącego toczy się obecnie na Wydziale [...] w [...], z uwagi na jego przeniesienie, stosownie do art. 8 ust. 4 i 2 u.s.n., nie jest więc uprawnione twierdzenie Skarżącego, że powinien on toczyć się na [...]. Wydział [...] w [...] jest uprawniony do nadawania stopnia doktora Skarżącemu i nie ma podstaw do podważania tej kompetencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sąd, stwierdza, że z urzędu bada dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia, wymieniona enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r. poz. 329, zwana dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14.06.1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096 oraz z 2019r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16.11.2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. (art. 3 § 2a P.p.s.a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. (art. 3 § 3 P.p.s.a.) Warto też wskazać, że ww. katalog aktów oraz bezczynności i przewlekłości, które podlegają kognicji Sądów administracyjnych ma charakter zamknięty. Nie można zatem skarżyć bezczynności, polegającej na braku wszczęcia postępowania wówczas, gdy przepis prawa nie nakłada na organ takiego obowiązku i gdy nie ma podstaw do takiego działania lub polegającej na niewydaniu decyzji, gdy jakiekolwiek postępowanie administracyjne się nie toczy (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 5 stycznia 2010r. sygn. akt II SAB/Bk 51/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z powyższego wynika, że o bezczynności lub przewlekłości organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. można mówić wtedy, gdy organ ten zobowiązany jest do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej w formie określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., tj. w formie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Stwierdzić też należy, że o bezczynności lub przewlekłości organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. można mówić wtedy, gdy organ jest zobowiązany do podjęcia innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. lub w Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Warto na wstępie zauważyć, że postępowanie dotyczące przewodu doktorskiego Skarżącego toczy się obecnie na [...] w [...], a nie przed RDN. Skarżący w związku z tym wystąpił do RDN o nakazanie przeniesienia przewodu doktorskiego do macierzystej uczelni – [...] w [...], a jako podstawę do takiego działania wskazał art. 8 ust. 4 u.s.n. w związku z art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających i art. 61 k.p.a. Zdaniem Sądu powoływany przez Skarżącego art. 8 ust. 2 i 4 u.s.n. w związku z art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających, nie dawał podstaw do wydania przez RDN jednego z rozstrzygnięć wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-2 P.p.s.a. Przepis art. 8 ust. 2 u.s.n. stanowi bowiem, że uprawnienie do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego ulega zawieszeniu z mocy prawa od dnia, w którym liczba pracowników zatrudnionych w jednostce organizacyjnej zmniejszyła się poniżej minimum określonego w art. 6. Centralna Komisja określa termin, nie dłuższy niż dwa lata, w którym jednostka jest obowiązana spełnić warunki do przywrócenia zawieszonych uprawnień. Z powyższego przepisu jednoznaczne wynika, że skoro z mocy prawa dochodzi do zawieszenia uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego, od dnia, w którym liczba pracowników zatrudnionych w jednostce organizacyjnej zmniejszyła się poniżej minimum określonego w art. 6 u.s.n., tym samym RDN, jako następca prawny CKSST, nie miała kompetencji do działania w drodze rozstrzygnięć indywidualnych wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1, 2 P.p.s.a., ani innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., nawet wówczas, gdy z żądaniem działania wystąpiłby podmiot, którego dotyczy konkretny przewód doktorski. Uprawnienie do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego ulegało zawieszeniu z mocy prawa. Przepis art. 8 ust. 4 u.s.n. stanowi, że Centralna Komisja określa warunki kontynuowania przewodów doktorskich wszczętych przed dniem zawieszenia uprawnień, o którym mowa w ust. 2, przez tę jednostkę organizacyjną albo wskazuje inną jednostkę organizacyjną, w której te przewody są kontynuowane. Z ww. przepisu wynika zatem, że Centralna Komisja w sposób generalny, odnoszących się do wszystkich przewodów będących w toku, a nie do indywidualnie określonego przewodu doktorskiego, dotyczącego konkretnej osoby – w przypadku, o którym mowa w art. 8 ust. 2 u.s.n., albo określa warunki kontynuowania wszystkich przewodów doktorskich wszczętych przed dniem zawieszenia uprawnień, o którym mowa w art. 8 ust. 2 u.s.n., albo wskazuje inną jednostkę organizacyjną, w której te przewody są kontynuowane. Ustawodawca nie przewidział w tym przepisie kompetencji do działania przez organ z inicjatywy, czy na wniosek osoby, która jest w trakcie przewodu doktorskiego. Z akt sprawy wynika, że CKSST, w związku z zajściem sytuacji wynikającej z art. 8 ust. 2 u.s.n., stosownie do art. 8 ust. 4 u.s.n., skorzystała z uprawnienia przewidzianego w art. 8 ust. 4 u.s.n. i wskazała inną jednostkę organizacyjną, w której przewody wszczęte przed dniem zawieszenia uprawnień [...] do nadawania tytułów naukowych, o którym mowa w ust. 2, są kontynuowane – [...] w [...]. Nie wydała w tym zakresie decyzji administracyjnej indywidualnej, bo takiej możliwości nie przewidywał art. 8 ust. 4 u.s.n. w związku z art. 8 ust. 2 u.s.n. Centralna Komisja poinformowała o tym Skarżącego. Sąd zauważa ponadto, że z żadnego innego przepisu prawa materialnego nie wynika kompetencja RDN do działania w zakresie żądanym przez Skarżącego - przeniesienia przewodu doktorskiego do innej jednostki na wniosek kandydata w drodze indywidualnego aktu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 1-2 P.p.s.a. albo w drodze innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. Przepisy u.s.n. nie regulują też możliwości powrotu postępowania dotyczącego przewodu doktorskiego do jednostki, której uprawnienie do nadawania stopnia doktora uległo zawieszeniu, po uzyskaniu utraconego uprawnienia, na wniosek podmiotu, którego przewód doktorski, w drodze decyzji generalnej, a nie indywidualnej został przeniesiony do innej jednostki. Sąd zauważa także, że z samego faktu niezadowolenia Skarżącego, że doszło do przekazania sprawy przewodu doktorskiego Skarżącego do [...] w [...], stosownie do art. 8 ust. 4 u.s.n., nie wynika dopuszczalność domagania się od organu administracji wydania aktów, czynności, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 1, 2 P.p.s.a., czy też innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. Należy zgodzić się z RDN, która w pismach kierowanych do Skarżącego, w celu wyjaśnienie wątpliwości co do obowiązujących przepisów prawa, podnosiła, że nie każde żądanie skierowane do organu wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej (uchwała NSA z 4 lutego 2008r. sygn. akt I OPS 3/07, dostępna na www.nsa.gov.pl). Dodatkowo RDN prawidłowo wskazywała, mając na względzie dotychczasowe stanowisko prezentowane w judykaturze, że kompetencja do wydania decyzji powinna być w sposób wyraźny przewidziana w przepisach prawa materialnego - w ustawie. Organ nie może domniemywać prawnej formy działania – w postaci decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 4 września 2019r. sygn. akt I OSK 2268/18, dostępny na www.nsa.gov.pl). Skoro zatem wskazanie, o którym mowa w art. 8 ust. 4 in fine u.s.n. ma charakter generalny, a nie indywidualny, należało przyjąć, że brak było podstaw do działania RDN w jednej z form przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1, 2 P.p.s.a., czy też innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., choć Skarżący o to wnioskował. Skoro RDN, zważywszy na treść art. 8 ust. 4 u.s.n. w związku z art. 8 ust. 2 u.s.n. i w związku z art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających, nie była zobligowana do podejmowania rozstrzygnięć indywidualnych wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-2 P.p.s.a. ani innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., niemożliwe było przyjęcie, że w sprawie zachodziła bezczynność tegoż organu. Jak wskazano wyżej, w myśl art. 3 § 2 pkt 8, 9 P.p.s.a., skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jest dopuszczalna wyłącznie w zakresie, w jakim przysługuje skarga do sądu administracyjnego na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Skoro ustawodawca w art. 8 ust. 2 i 4 u.s.n. w związku z art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających, przewidział możliwość wydanie jedynie aktów generalnych, a nie aktów indywidualnych, niedopuszczalne było przyjęcie, że skierowanie do organu administracyjnego wniosku Skarżącego z [...] listopada 2020r. mogło spowodować konieczność działania w drodze rozstrzygnięć indywidualnych wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-2 P.p.s.a. ani innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. Niedopuszczalna była w związku z tym skarga na bezczynność wniesiono w sprawie. Sąd, mając powyższe na względzie odrzucił skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż bezczynność organu nie dotyczyła prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., tym samym sprawa nie podlegała kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na mocy art. 3 § 2 pkt 8, 9 P.p.s.a.