II SAB/Wa 55/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wniosku z dnia [...] września 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej. 1. oddala skargę 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. G. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa osiemdziesiąt) stanowiącą 22% podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Pismem z dnia [...] września 2009 r. T. K., zwróciła się do Burmistrza Dzielnicy A. o udzielenie informacji publicznej w postaci kopii dokumentacji planistycznej związanej z pracami nad planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], w oparciu o uchwałę nr [...] Rady Gminy A. z dnia [...] września 2002 r. (§ [...]), która Burmistrzowi Gminy A. powierzyła przechowywanie oryginału planu z opisem, zbioru dokumentów, planem oraz dokumentacją planistyczną, tj. kopii projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], na których wymienione podmioty wyrażały opinie, dokonywały uzgodnień: 1. Wojewoda [...], 2. Biuro Zarządu W., 3. Zarząd Dróg i Mostów, 4. Zarząd Dzielnicy B. Przy piśmie z dnia [...] października 2009 r. Urząd W., przekazał dokumenty. Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. (data wpływu do organu) T. K. wezwała do usunięcia naruszenia prawa, w konkluzji wnosząc o wydanie dokumentów poświadczonych za zgodność z oryginałem. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. organ wyjaśnił, iż dostarczył rysunek w pomniejszonej skali, a ponadto wskazał, że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, nie występuje obowiązek potwierdzania uwierzytelnienia kopii za zgodność. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. T. K., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie skargę na bezczynność organu, wskazując, że uwierzytelnione za zgodność z oryginałem kopie dokumentów powinny być udostępnione w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej i uchwałę Rady Gminy A. z dnia [...] września 2002 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że udostępnił żądane dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest bezczynność organu w przedmiocie prawa do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej kształtuje prawo do informacji w takim zakresie, w jakim dotyczy organów władzy publicznej w szerokim rozumieniu tego pojęcia. Reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, procedurę i tryb udostępnienia informacji. W bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się kpa. Zgodnie z art. 13 powołanej ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Zgodnie z art. 16 powołanej ustawy, odmowa udostępnienia informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej, następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Bezczynność organu, w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając te wszystkie aspekty, można powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne bądź jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości że Prezydent W. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mającej charakter informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy). Trzeba również dodać, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy (nie ma także innego trybu dostępu do niej – art. 1 ust. 2 ustawy) i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. Wskazać należy, że żądana przez T. K. informacja stanowi informację publiczną. Organ może odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych Jednak jeżeli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. W zależności od rodzaju tajemnicy wnioskodawcy służy wówczas, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, bądź skarga do sądu administracyjnego, bądź powództwo do sądu powszechnego (art. 22 ustawy). W tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji, czyli działania zgodnego z wnioskiem, a nie odmowy. Przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje, lub też informacji wymijającej, może powodować jego wątpliwości co to tego, czy organ nie narusza przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić należy, że organ do którego skierowany jest wniosek, jest związany treścią i granicami wniosku. Jeżeli nie posiada żądanej informacji, działając w ramach kpa, wydaje decyzję odmawiającą udzielenia informacji. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie niniejszej organ udzielił informację zgodnie z wnioskiem T. K. Słowo "informacja" należy interpretować jako przekazanie wiedzy, pewnych stwierdzeń odnośnie faktów. Skoro zatem informacja publiczna dotyczy sfery faktów, to stanowi ją niewątpliwie treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień opinii i ocen przez nie wykonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informacja dotyczyć będzie zatem treści dokumentów. Wobec powyższych ustaleń należy zgodzić się z organem, że z ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika obowiązek poświadczenia przekazanych kopii za zgodność z oryginałem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.