II SAB/Wa 554/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Prezydenta [...] W w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę W piśmie z dnia [...] czerwca 2025 r. D. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku tym skarżący zwrócił się do organu o doręczenie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] wraz z uzasadnieniem, a także o przekazanie poświadczonej kopii oświadczenia o zrzeczeniu roszczeń i ich późniejszego cofnięcia w sprawie wypłacenia odszkodowań za grunty położone pod drogami w [...] złożonego organom przez [...] zwany "[...]" lub przez [...] "[...]". Skarżący podniósł, że ma interes prawny do otrzymania wnioskowanych dokumentów, które mają szczególne znaczenie dla interesu publicznego, jak i dla interesu prywatnego, w tym interesu skarżącego w sprawach nieprawidłowości dotyczących gruntów pod drogami publicznymi, które stanowią własność Skarbu Państwa lub właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Skarżący stwierdził, że w odpowiedzi na wniosek otrzymał zanonimizowaną kopię decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., która według obowiązującego prawa nie jest dokumentem i nie stanowi dowodu w szeregu innych postępowań. Organ odmawia natomiast przekazania poświadczonej kopii tego dokumentu argumentując, że skarżący nie był stroną postępowania, co zdaniem skarżącego jest chybione. Z kolei w zakresie przekazania dokumentu dotyczącego zrzeczenia roszczeń i ich późniejszego cofnięcia, skarżący podał, że organ odmawia wydania mu takiego dokumentu powołując się na fakt, że został on sporządzony przez podmiot prywatny, co nie czyni go dokumentem urzędowym. Skarżący nie zgodził się z taką argumentacją, podkreślając, że w tej sprawie chodzi o mienie publiczne i wydatkowanie pieniędzy z budżetu [...]. Skarżący powołał się następnie na wątpliwości dotyczące aspektu prawnego działalności [...]. Reasumując, skarżący podniósł, że jego skarga jest w pełni uzasadniona, a argumentacja organu w tym konkretnym przypadku nie służy rozwiązaniu problemu dotyczącego mienia publicznego, co jest równoznaczne z działaniem na szkodę interesu publicznego, jak i prywatnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Podkreślił, że odpowiedź na wniosek z dnia [...] maja 2025 r. została udzielona pismem z dnia [...] maja 2025 r., wysłanym na adres pocztowy podany przez skarżącego. Przy piśmie tym organ udostępnił skarżącemu kopię decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w formie zanonimizowanej. Dodatkowo organ poinformował skarżącego, że poświadczoną za zgodność z oryginałem niezanonimizowaną kopię decyzji mogą otrzymać strony postępowania administracyjnego na zasadach określonych w dziale II rozdziale 3 k.p.a. Odpowiadając na wniosek o przekazanie poświadczonej kopii oświadczenia o zrzeczeniu roszczeń i ich późniejszego cofnięcia w sprawie wypłacenia odszkodowań za grunty położone pod drogami w [...] złożonego organom przez [...] zwany "[...]" lub przez [...] zwany "[...]", organ w piśmie z dnia [...] maja 2025 r. wyjaśnił skarżącemu, że dokumenty te nie stanowią informacji publicznej. Organ powołał się w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych, które wskazywały, że fakt, iż dokument prywatny trafia do organu i służy realizacji powierzonych prawem zadań organu bądź poinformowania organu o danej sytuacji, która może dotyczyć jego działalności, nie oznacza, że przez to nabiera on cech dokumentu urzędowego. Dokument skierowany do organu administracji publicznej przez podmiot prywatny nigdy nie stanie się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został zaadresowany do organu i znajduje się w jego posiadaniu. Nie nabierze zatem cech dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., powoływanej dalej jako u.d.i.p.). Organ przestawił również dodatkowe wyjaśnienie dotyczące działki nr ewid. [...] z obrębu [...]. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2025 r. skarżący oświadczył, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, a następnie rozszerzył argumentację skargi, w szczególności przedstawiając okoliczności dotyczące działki nr [...] oraz działalności "[...]" i "[...]". Skarżący zgłosił również wniosek dowodowy o dołączenie do akt postępowania dokumentów znajdujących się w aktach postępowania karnego zakończonego wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...] [...] Wydział [...] bz dnia [...] sierpnia 2024 r. sygn. akt [...] na okoliczność posiadania przez skarżącego interesu prawnego w tej sprawie, a także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sygn. akt III OSK 607/25. Skarżący wskazał, że dokumenty te dotyczą m.in. [...], który uzurpuje sobie prawo do gruntów znajdujących się pod drogami publicznymi i oczyszczalnią ścieków. W piśmie z dnia [...] października 2025 r. skarżący przedstawił dodatkową argumentację na poparcie skargi, podnosząc, że żądane dokumenty dotyczą majątku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była jedynie bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2025 r. Poza zakresem kontroli sądowej w tej sprawie pozostawały natomiast powoływane przez skarżącego okoliczności związane z działką oznaczoną nr ewidencyjnym [...] z obrębu [...] oraz działalności i statusu [...] zwanego "[...]" oraz [...] zwanego "[...]". Z tych przyczyn Sąd nie uwzględnił zgłaszanych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] lipca 2025 r. wniosków dowodowych, bowiem okoliczności, na które te dowody miały być przeprowadzone, nie mają bezpośredniego związku z rozstrzygnięciem niniejszej sprawy. Przechodząc do merytorycznej kontroli bezczynności organu w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, należy po pierwsze stwierdzić, że jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie budzi zatem wątpliwości i nie było sporne w tej sprawie, że Prezydent [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W rozpoznawanej sprawie wniosek wpłynął do organu w dniu [...] maja 2025 r., zaś organ udzielił odpowiedzi w piśmie nadanym w dniu [...] czerwca 2025 r., a więc w 14-dniowym terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący w skardze nie kwestionuje, że uzyskał od organu odpowiedź na wniosek, uważa jednak, iż ta odpowiedź nie realizuje jego prawa do uzyskania żądanej informacji publicznej. Dokonując oceny, czy udzielona przez organ odpowiedź wypełnia obowiązki nałożone przez organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy zauważyć, że skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji w postaci: po pierwsze poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] wraz z uzasadnieniem, po drugie poświadczonej kopii oświadczenia o zrzeczeniu roszczeń i ich późniejszego cofnięcia w sprawie wypłacenia odszkodowań za grunty położone pod drogami w [...] złożonego organom przez [...] zwany "[...]" lub przez [...] zwany "[...]". W odpowiedzi w piśmie z dnia [...] maja 2025 r. organ przekazał skarżącemu zanonimizowaną kopię wymienionej przez wnioskodawcę decyzji oraz stwierdził, że żądane we wniosku oświadczenia o zrzeczeniu roszczeń i ich późniejszego cofnięcia nie mają charakteru informacji publicznej. Należy wyjaśnić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej definiuje w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. sprecyzowano, jakiego rodzaju informacje stanowią w szczególności informacje publiczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 1060/05; wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwsze u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Zasadnie zatem organ przyjął, że treść decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. stanowi informację publiczną i prawidłowo udostępnił ją skarżącemu w ustawowym terminie w formie zanonimizowanej. Należy w tym miejscu zauważyć, że anonimizacją zostały objęte wyłącznie dane osobowe (osób niepełniących funkcji publicznych) i numery ksiąg wieczystych. W ocenie Sądu, taki sposób udostępnienia żądanej informacji realizuje cel ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem skarżący mógł zapoznać się z treścią decyzji, nie mając jedynie wglądu w treść danych wrażliwych, które nie stanowią informacji publicznej. Podjęte przez organ czynności w zakresie pierwszej części wniosku należy zatem ocenić jako prawidłowe i terminowe. Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącego w części domagającej się udostępnienia dokumentów sporządzonych przez [...] lub przez [...], należy zgodzić się z organem, że te dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Wbrew stanowisku skarżącego, sam fakt, że dany dokument może dotyczyć mienia publicznego, nie oznacza, iż stanowi on informację publiczną. W doktrynie przyjmuje się, iż wniosek osoby fizycznej lub osoby prawnej niebędącej podmiotem publicznym jest dokumentem prywatnym. Wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, bez względu na to, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny lub też jakiej czynności oczekuje podmiot, składając ten dokument, nie stanowią informacji publicznej (vide I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 punkt 26, Lex 2018), co zaaprobował NSA m.in. w wyroku z dnia 29 lipca 2025 r. sygn. akt III OSK 300/25. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę to stanowisko podziela. Trafnie zatem organ zakwalifikował dokumenty żądane w drugiej części wniosku jako niestanowiące informacji publicznej, bowiem zostały one wytworzone przez podmioty prywatne, a następnie złożone organowi administracji. Fakt, że organ dysponuje takimi dokumentami, nie zmienia ich kwalifikacji jako dokumentów prywatnych niestanowiących informacji publicznej. W przypadku gdy wniosek skarżącego dotyczy informacji, które nie stanowią informacji publicznej organ jest zobowiązany do poinformowania o tym wnioskodawcy w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., co w niniejszej sprawie organ uczynił w zakresie drugiej części wniosku z dnia [...] maja 2025 r. Dlatego również w tej części wniosku brak jest podstaw do przypisania organowi bezczynności. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę na bezczynność jako niezasadną. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.