II SAB/Wa 556/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 174/17 oddalającym skargę K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Pismem z 21 maja 2018 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 174/17 na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 19 maja 2018 r. ustalił, na podstawie wykładni prawa ogłoszonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1841/17, nakaz wydawania prawidłowych orzeczeń sądowych z art. 151 P.p.s.a. Nowelizacja z kwietnia 2015 r. nadała nowe brzmienie art. 151 P.p.s.a. Dotychczasową treść przepisu zastąpiono unormowaniem przewidującym nieuwzględnienie i oddalenie skargi w całości lub w części. Oznacza to, że brak zastosowania przez Sąd I instancji co do nieuwzględnionej części skargi art. 151 P.p.s.a i nie wydanie orzeczenia opartego na tym przepisie, mógłby ewentualnie stanowić podstawę wniosku o uzupełnienie wyroku I instancji na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. Skarżący wskazał, że nie znał wskazanych okoliczności prawnych i faktycznych, zatem nie mógł z nich skorzystać w pierwotnie prowadzonym postępowaniu sądowym, a z tych okoliczności wynika, iż sprawa nie została właściwie rozpatrzona w postępowaniu sądowym. W ocenie skarżącego powoduje to, że wadliwe akty administracyjne organów Policji są w obiegu prawnym, naruszając tym samym konstytutywny porządek prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej jako "P.p.s.a." w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Natomiast zgodnie z art. 280 § 1 ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie, a skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. Zgodnie z art. 273 § 2 P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z przepisu tego wynika zatem, iż podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były jej znane. Niemożność skorzystania z określonych środków dowodowych zachodzi wtedy, kiedy brak jest obiektywnej możliwości powołania się na nie (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2009 r. II FSK 837/2009). Podstawą wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a., mogą być zatem tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (tak: A. Kabat, "Komentarz do art. 273 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Lex 2013). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Skarżący powołuje się bowiem na treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1841/17. Powołana przez skarżącego okoliczność miała miejsce po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 27 października 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 174/17. Ponieważ okoliczność ta nie wystąpiła w toku postępowania, nie może stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowego. Z tych przyczyn, skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem nie zawiera ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.