II SAB/Wa 557/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o zmianę statusu prawnego zajmowanej kwatery tymczasowej na lokal mieszkalny postanawia -odrzucić skargę- Pismem z 16 sierpnia 2011 r. J. Z. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o wyrażenie zgody na wykupienie lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. [...]. Skarżący wskazał, że przedmiotowy lokal użytkuje na podstawie decyzji [...] o przydziale kwatery tymczasowej. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...] września 2011 r. poinformowano skarżącego, że Komendant Główny Policji - zgodnie z porozumieniem z [...] sierpnia 2009 r. w sprawie współpracy w zakresie dysponowania lokalami stanowiącymi własność m.st. Warszawy i pozostającymi w dyspozycji Komendanta Głównego Policji, z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Policji – posiada prawo dysponowania 148 lokalami stanowiącymi własność gminy. Mieszkania te mogą być wykorzystywane jako tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy wyłącznie na czas pełnienia przez nich służby w Komendzie Głównej Policji. Jednocześnie nadmieniono, że przedmiotowy lokal znajduje się w załączniku nr 2 do przedmiotowego porozumienia pod pozycją [...] i z tego względu nie ma możliwości przychylenia się do prośby wyrażonej we wniosku z [...] sierpnia 2011 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 lipca 2013 r., sprecyzowanej następnie pismem z 30 września 2013 r., J. Z. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku o zmianę statusu prawnego zajmowanej kwatery tymczasowej na lokal mieszkalny. Podniósł, że w odpowiedzi na powyższy wniosek otrzymał zdawkowe pismo, którego nie można uznać za formalno-prawnie umocowany sposób załatwienia sprawy, gdyż nie daje on elementarnych możliwości odwoławczych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku – o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. J. Z. domaga się od Komendanta Głównego Policji wyrażenia zgody na wykupienie zajmowanej kwatery tymczasowej. Zdaniem strony organ winien w tej sprawie wydać rozstrzygnięcie dotyczące zmiany statusu prawnego zajmowanej kwatery tymczasowej na lokal mieszkalny. Zgodnie z art. 90 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Zgoda na wykupienie lokalu zajmowanego przez skarżącego oznaczałaby w istocie rezygnację Komendanta Głównego Policji z jego wykorzystywania na cele służbowe, tj. rezygnację z dalszego nim dysponowania. Umożliwiłoby to właścicielowi (w tym przypadku m.st. Warszawa) wyznaczenie lokalu, z którego zrezygnował jego dotychczasowy dysponent, do sprzedaży, a potem dokonanie jego sprzedaży na rzecz najemcy lokalu. W obowiązującym stanie prawnym brak jest normy prawnej, która określałaby, w jakiej formie dysponent lokalu ma składać oświadczenie woli o rezygnacji z dysponowania lokalem, celem umożliwienia nabycia go na własność przez osobę zainteresowaną. Przepis art. 97 ust. 5 ww. ustawy o Policji wymienia sprawy, których załatwianie następuje w drodze decyzji administracyjnej: przydział i opróżnianie mieszkań, przyznawanie równoważników pieniężnych za remont zajmowanego przez policjanta lokalu mieszkalnego (art. 91), za brak lokalu mieszkalnego (art. 92), przyznawanie pomocy finansowej na uzyskanie przez policjanta lokalu albo domu (art. 94), odmowa przydziału lokalu mieszkalnego (art. 95 ust. 2-4). Wśród spraw tych brak jest sprawy rezygnacji przez organy Policji z prawa dysponowania lokalem, a także sprawy o wyrażenie zgody przez dysponenta lokalu na jego wykup. W myśl art. 104 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy Kodeksu stanowią inaczej. Wydanie decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy brak jest przepisu prawnego umocowującego organ administracji do działania oznaczałoby wydanie jej bez podstawy prawnej. Należy zaznaczyć, że przepisy ustawowe dotyczące lokali pozostających w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lub podległych mu organów, tj. ustawa o Policji oraz przepisy wykonawcze do ww. ustawy, nie dają podstawy do rozstrzygnięcia sprawy zrzeczenia się przez organy Policji prawa do dysponowania lokalem a także wyrażenia zgody na jego wykup decyzją administracyjną (por. wyrok NSA z 11 lutego 2000 r., I SA 341/99, LEX nr 53765 oraz wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1633/10). Reasumując stwierdzić trzeba, iż zrzeczenie się przez organ prawa do dysponowania lokalem a także wyrażenie zgody na jego wykup nie następuje w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia, a w przepisach prawa powszechnie obowiązującego brak również umocowania do rozstrzygania tego rodzaju kwestii w drodze innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej na które przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Stąd też skarga na bezczynność organu w tym przedmiocie jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.