II SAB/Wa 56/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie wniosku z dnia 7 lutego 2005 r. o udostępnienie informacji publicznej p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - Na wstępie należy zważyć, iż stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania: 1. decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą się zakończyć wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie Z. L. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie wniosku z dnia 7 lutego 2005 r. o udostępnienie informacji publicznej. Powyższy wniosek o udzielenie informacji o stanie sprawy sygn. akt [...] skarżący opiera na ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Jednakże wniosek ten, pomimo powołania się przez skarżącego na ustawę o dostępie do informacji publicznej, stanowi w rzeczywistości wniosek podlegający rozpoznaniu w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Powoływanie się w przedmiotowej sprawie na ustawę o dostępie do informacji publicznej należy uznać za bezpodstawne. Podkreślenia także wymaga to, że o sposobie rozpoznania konkretnego wniosku przesądza jego treść a nie nazwa, jaką nadał mu wnoszący wniosek, czy też błędnie powołana przez niego podstawa prawna. Rozpoznanie wniosku w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie prowadzi do wydania aktów ani nie zobowiązuje do podjęcia czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Z tego względu należało uznać skargę za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.