II SAB/Wa 560/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski Sędzia WSA - Piotr Borowiecki Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprostowania oraz wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 560/17 w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Ministra Cyfryzacji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1) odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 560/17; 2) odmówić sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 560/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Ministra Cyfryzacji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 560/17 w pkt 1 stwierdził, że Minister Cyfryzacji dopuścił się bezczynności, w pkt 2 stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pkt 3 zasądził od Ministra Cyfryzacji na rzecz skarżącego D. W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Odpis przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. (24 kwietnia 2018 r. – data stempla pocztowego), skarżący złożył do WSA w Warszawie wniosek o sprostowanie, oraz wykładnię przedmiotowego wyroku WSA w Warszawie. Skarżący wyjaśnił, że "zarówno w części ustaleniowej jak i w części zważeniowej uzasadnienia wyroku, tj. na stronach pierwszej i dziewiątej uzasadnienia wyroku jest wpisana data [...] października 2017 r. , a powinna być wpisana data [...] listopada 2017 r." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając wniosek skarżącego o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 560/17, wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: ppsa sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Sąd wyjaśniając orzeczenie, dokonuje jego wykładni autentycznej, tzn. wyjaśnia z mocą obowiązującą, jak należy rozumieć treść orzeczenia sądu. Wykładni wyroku można dokonać zarówno z urzędu, jaki i na wniosek strony. Dokonanie wykładni nie jest ograniczone żadnym terminem. Wykładni podlega zarówno wyrok prawomocny, jak i nieprawomocny. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jaki i jego uzasadnienie, jeżeli zostało w sprawie sporządzone. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas gdy, jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Ponadto wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 20005 r. sygn. akt OZ 1312/04 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretnie elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia budzą wątpliwości i dlaczego. W przeciwnym wypadku merytoryczne odniesienie się do takiego wniosku nie jest możliwe. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniem skarżącego, zawartym we wniosku o wykładnię ww. wyroku WSA w Warszawie, jego uzasadnienie sformułowane jest w sposób jasny i niebudzący wątpliwości interpretacyjnych. Sąd sporządził uzasadnienie na podstawie akt sprawy przekazanych Sądowi przez organ. W aktach administracyjnych znajduje się pismo Ministra Cyfryzacji nr [...] opatrzone datą [...] października 2017 r. a nie datą [...] listopada 2017 r. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Rozpoznając wniosek skarżącego o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 560/17, wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 156 § 1 ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2 zd. 1 powołanego wyżej artykułu). Sprostowanie orzeczenia może nastąpić z urzędu, jeżeli sąd stwierdzi występujące w nim niedokładności, a także na wniosek każdej ze stron postępowania lub jego uczestników. Sprostowanie wyroku nie jest ograniczone żadnym terminem. Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie, bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność, a złożenie wniosku o sprostowanie nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego. Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów, o których mowa w art. 156 § 1 ppsa, a które zawiera orzeczenie - jego sentencja, czy też uzasadnienie, przy czym nie może ono prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. W trybie art. 156 § 1 ppsa sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym wszystkie wymienione nieprawidłowości muszą być bezsporne i oczywiste. Jako niedokładności uznać można nieścisłości np. w oznaczeniu stron, dokładnym wymienieniu innych podmiotów występujących w postępowaniu, czy nieprawidłowe podanie imienia strony. Z kolei za błędy pisarskie może być uznane widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, czy też jego niezamierzone opuszczenie. Błędem rachunkowym będzie z kolei niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć wszystkie inne sytuacje poza wymienionymi powyżej, które swoim charakterem są do nich zbliżone. Wszystkie wymienione w ww. przepisie wady orzeczenia charakteryzują się ich oczywistością stanowiącą zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domaga się sprostowania wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 560/17, cyt.: " że "zarówno w części ustaleniowej jak i w części zważeniowej uzasadnienia wyroku, tj. na stronach pierwszej i dziewiątej uzasadnienia wyroku jest wpisana data [...] października 2017 r., a powinna być wpisana data [...] listopada 2017 r." W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Treść wyroku ww. WSA w Warszawie nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Sąd sporządził uzasadnienie na podstawie akt sprawy przekazanych Sądowi przez organ. W aktach administracyjnych znajduje się pismo Ministra Cyfryzacji nr [...] opatrzone datą [...] października 2017 r. a nie datą [...] listopada 2017 r. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 156 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.