II SAB/Wa 563/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia [...] czerwca 2019 r. na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania skargi W. S. z dnia [...] czerwca 2019 r. na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje W. S. od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych sumę pieniężną w wysokości 3.000 zł (słownie: trzy tysiące złotych); 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 12 maja 2025 r. W. S., dalej: "skarżący", skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, dalej: "Prezes UODO" w rozpatrzeniu jego skargi z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie o sygnaturze [...] na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] z siedzibą w Niemczech, dalej: "[...].". Skarżący w treści skargi z dnia 20 czerwca 2019 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych zażądał od Prezesa UODO zobowiązania [...] do udzielenia odpowiedzi na pismo z 5 grudnia 2018 r. albo przedłożenia pełnomocnictwa do udzielenia skarżącemu odpowiedzi przez [...] sp. z o.o. sp. k. oraz upomnienia obydwu podmiotów. W dniu 15 stycznia 2020 r. Prezes UODO zidentyfikował sprawę jako mającą charakter transgraniczny (art. 4 pkt. 23 RODO) i za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym (dalej: "IMI") przekazał sprawę niemieckiemu organowi nadzorczemu właściwemu dla kraju związkowego Badenia-Wirtembergia (niem. Landesbeauftragte fur den Datenschutz und die Informationsfreiheit Baden-Wurttemberg), dalej: "LfDI". W dniu 19 lutego 2020 r. LfDI uznał się za wiodący organ nadzorczy właściwy do rozpatrzenia sprawy w rozumieniu art. 56 ust. 1 RODO oraz zwrócił się do Prezesa UODO o informację, w jakim celu skarżący skontaktował się z [...] W dniu 21 maja 2020 r. Prezes UODO skierował do skarżącego pismo w którym poprosił o wyjaśnienie, w jakim celu przesłał list zawierający dane o stanie zdrowia do [...] W odpowiedzi, pismami z dnia 15 czerwca 2020 r. (także pismem z dnia 14 października 2020 r.) skarżący wyjaśnił powody dla których przesłał list do [...] W dniu 1 września 2020 r. Prezes UODO skontaktował się z LfDI w celu uzyskania informacji o stanie sprawy za pośrednictwem systemu IMI. W dniu 8 października 2020 r. Prezes UODO, w następstwie komunikacji z LfDI, przekazał skarżącemu pytania w sprawie dotyczące relacji skarżącego z [...] W dniu 16 października 2020 r. Prezes UODO przekazał LfDI tłumaczenie pisma skarżącego z 14 października 2020 r., podkreślając, że otrzymana skarga dotyczy legalności przekazania danych osobowych pomiędzy administratorem a jednostką organizacyjną w Polsce i równocześnie poprosił LfDI o przeprowadzenie postępowania w tym zakresie. W dniu 2 lutego 2022 r. Prezes UODO zwrócił się do LfDI o informacje o stanie sprawy za pośrednictwem systemu IMI, nie otrzymując odpowiedzi. W dniu 16 marca 2022 r. Prezes UODO zwrócił się do LfDI o informacje o stanie sprawy za pośrednictwem systemu IMl, ponownie nie otrzymując odpowiedzi. W dniu 19 października 2022 r. Prezes UODO zwrócił się do LfDI o informacje o stanie sprawy za pośrednictwem systemu IMl. LfDI poinformował, że obecnie nie ma do przekazania żadnych nowych informacji o postępach w sprawie. W dniu 3 listopada 2022 r. oraz 13 lipca 2023 r. Prezes UODO skontaktował się ze skarżącym, informując go, że LfDI nie przekazał żadnych nowych informacji, a sprawa jest nadal prowadzona. W dniu 21 sierpnia 2023 r. LfDI przekazał wstępny projekt decyzji o zakończeniu sprawy. W treści notyfikacji LfDI zaznaczył, że projekt decyzji został wydany na podstawie art. 60 ust. 8 RODO. W dniu 19 września 2023 r. Prezes UODO wskazał w odpowiedzi na projekt decyzji, że zgadza się z LfDI w zakresie braku nieuprawnionego udostępnienia danych w niniejszej sprawie. Prezes UODO zwrócił się do LfDI o rozważenie możliwości wydania decyzji w oparciu o art. 60 ust. 7 RODO. Prezes UODO zaakceptował wstępny projekt decyzji i nie przedstawił dodatkowych komentarzy. W dniu 8 lutego 2024 r. LfDI odniósł się do pisma Prezesa UODO i wskazał, że nie widzi podstaw do zamknięcia sprawy w oparciu o art. 60 ust. 7 RODO, ponieważ właściwym przepisem do jej zakończenia będzie art. 60 ust. 8 RODO. W dniu 19 kwietnia 2024 r. LfDI przekazał oficjalny projekt decyzji w sprawie do Prezesa UODO, tożsamy w treści do projektu z 21 sierpnia 2023 r. W dniu 14 maja 2024 r. Prezes UODO poinformował skarżącego o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. Tego samego dnia przekazał pismo informujące o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej do LfDI z prośbą o jego przekazanie do [...] oraz poinformowanie Prezesa UODO o fakcie jego doręczenia. W dniu 29 października 2024 r. Prezes UODO skontaktował się z LfDI z prośbą o potwierdzenie doręczenia [...] pisma informującego o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. W dniu 6 grudnia 2024 r. LfDI poinformowało, że w dniu 11 czerwca 2024 r. pismo informujące o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej zostało wysłane drogą pocztową oraz elektroniczną do [...] LfDI wskazało, że zgodnie z obowiązującym prawem, pismo zostało uznane za doręczone w dniu 14 czerwca 2024 r. W dniu 7 maja 2025 r. do Prezesa UODO wpłynęło ponaglenie skarżącego w zakresie rozpatrzeniu jego skargi z dnia 20 czerwca 2019 r. W dniu 14 maja 2025 r. Prezes UODO wydał decyzję administracyjną w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie i wskazał, że zgodnie z art. 78 ust. 2 RODO organ nadzorczy zobligowany jest do poinformowania osoby, której dane dotyczą w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrzenia skargi. W tym zakresie Prezes UODO podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. II SAB/Wa 95/19, w którym sąd ten zauważył, iż art. 78 ust. 2 RODO stanowi przepis szczególny względem uregulowań k.p.a. W świetle powyższego przepisu uznać wiec należy, iż organ podjął w przedmiotowej sprawie czynności niezwłocznie. Pierwsze czynności w sprawie zostały podjęte przez organ w terminie trzech miesięcy od wpływu skargi do Urzędu, wówczas skarżący otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z chwilą przekazania pisma skarżącego wraz z tłumaczeniem na język angielski do LfDI poprzez system IMI oraz ustalenia roli LfDI jako wiodącego organu w sprawie w dniu 19 lutego 2020 r. rola Prezesa UODO jako organu nadzorczego, którego sprawa dotyczy w rozumieniu art. 4 pkt 22 RODO, w tym organu, do którego wpłynęła skarga zgodnie z art. 77 ust. 2 RODO została ograniczona do pośredniczenia w komunikacji między LfDI a skarżącym, informując go na bieżąco o stanie prowadzonego postępowania, w tym o postępach i efektach rozpatrywania skargi. Prezes UODO wielokrotnie zwracał się do LfDI z prośbą o informacje o stanie sprawy poprzez notyfikacje wysyłane poprzez IMI, w tym notyfikacji [....] z dnia 2 lutego 2022 r., [...] z dnia 16 lutego 2022 r. i [...] z dnia 19 października 2022 r. Oprócz tego, Prezes UODO kontaktował się bezpośrednio ze skarżącym, poprzez pisma z dnia 3 listopada 2022 r. jak i z dnia 13 lipca 2023 r. W ocenie Prezesa UODO postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było zgodnie z dyspozycją art. 78 ust. 2 RODO. Prezes Urzędu wskazał, iż w żadnym razie nie uchylał się od wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przeciwnie - organ do spraw ochrony danych osobowych przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją a organ podejmował wszelkie czynności w przedmiotowej sprawie, wykorzystując dla ustalenia stanu faktycznego sprawy instrumenty prawne, przyznane mu przepisami ustawy ochronie danych osobowych - jak wymagają tego ww. przepisy. Ponadto wskazał, że przedmiotowa sprawa była prowadzona w ramach mechanizmu kompleksowej współpracy przewidzianego w Rozdziale VII RODO. LfDI, działając jako wiodący organ nadzorczy w sprawie zgodnie z art. 56 ust. 1 RODO był organem odpowiedzialnym za przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz przyjęcia rozstrzygnięcia w sprawie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 60 RODO. W związku z powyższym możliwości Prezesa UODO do decydowania o zakresie prowadzonych przez LfDI czynności wyjaśniających oraz treści przyjętego przez LfDI rozstrzygnięcia były ograniczone koniecznością współpracy LfDI, jako organem wiodącym. Na każdym etapie postępowania skarżący był informowany o podejmowanych w sprawie działaniach, co znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach przedmiotowej sprawy materiale dowodowym. Istotny wpływ na termin wydania decyzji, po przekazaniu stronom postępowania pism informujących o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej, miało opóźnienie, z jakim LfDI przekazał do Prezesa UODO informację dotyczącą otrzymania przez [...] informacji o zebraniu materiału dowodowego w sprawie wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. Prezes UODO zaznaczył, że stał się organem właściwym do przyjęcia ostatecznej decyzji w sprawie dopiero z chwilą upływu terminu 4 tygodni (art. 60 ust. 6 RODO w zw. z art. 60 ust. 4 RODO) od udostępnienia przez LfDI finalnego projektu decyzji w dniu 19 kwietnia 2024 r. Projekt decyzji został przyjęty na podstawie art. 60 ust. 8 RODO, w związku z czym Prezes UODO jako organ, do którego wniesiono skargę, ma obowiązek przyjąć decyzję i doręczyć ją skarżącemu, jak również poinformować o niej administratora. Tym samym właściwość Prezesa UODO do wydania ostatecznej decyzji powinna być liczona najwcześniej od 17 maja 2024 r. Co ważne, Prezes UODO w dniu 14 maja 2024 r. wysłał do skarżącego informację o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej, oraz przekazał LfDI za pośrednictwem systemu IMI analogiczne pismo przeznaczone dla [...] Informację o otrzymaniu przez [...] pisma dotyczącego zebrania materiału dowodowego w sprawie Prezes UODO otrzymał dopiero po skierowaniu zapytania do LfDI z dnia 29 października 2024 r., z odpowiedzią zawierającą potwierdzenie otrzymania przez [...] wskazanego pisma udzieloną przez LfDI w dniu 9 grudnia 2024 r. W okresie od 9 grudnia 2024 r., tj. od momentu otrzymania od LfDI potwierdzenia otrzymania przez [...] informacji o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej, Prezes UODO przygotowywał ostateczną decyzję w sprawie, wraz z jej tłumaczeniem na język angielski. Ograniczona ilość pracowników Urzędu Ochrony Danych Osobowych biegle władających językiem angielskim oraz wysoki stopień skomplikowania języka, w jakim napisana jest decyzja administracyjna, były czynnikami dodatkowo wpływającymi na przedłużenie się prac nad wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie. Na dzień 7 maja 2025 r., tj. dzień złożenia przez skarżącego ponaglenia, decyzja w sprawie była w większości przygotowana, co znalazło wyraz w fakcie jej wydania już [...] maja 2025 r, tj. w terminie 7 dni od otrzymania ponaglenia w sprawie. Zdaniem Prezesa UODO, fakt ten wskazuje na zaangażowanie w sprawę, nie zaś na bezczynność w jej rozpatrywaniu. W UODO zatrudniona jest ograniczona ilość pracowników biegle władających językiem angielskim, co ma bezpośrednie odzwierciedlenie w terminach prowadzenia postępowań transgranicznych, w tym postępowania którego dotyczy przedmiotowa skarga na bezczynność. Postępowania transgraniczne ze swej natury wymagają nie tylko prowadzenia komunikacji w języku angielskim, ale również bieżącego tłumaczenia otrzymywanych dokumentów. Organ wskazał także na zmiany organizacyjne dokonane zarządzeniem Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 19 grudnia 2024 r. nr 36/2024 w sprawie nadania statutu Urzędowi Ochrony Danych Osobowych, zgodnie z którymi doszło do utworzenia Departamentu Współpracy Międzynarodowej, w zakresie którego kompetencji znalazło się m.in. prowadzenie postępowań o charakterze transgranicznym w rozumieniu RODO, w zakresie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych oraz udział w tych postępowaniach (§ 27 ust. 1 pkt 8 zarządzenia). Zarządzenie weszło w życie 1 stycznia 2025 r., czyli w terminie 23 dni po otrzymaniu od LfDI potwierdzenia, że [...] zapoznał się z pismem Prezesa UODO o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. W okresie od 1 stycznia 2025 r. nastąpiły zmiany kadrowe na szczeblu zarówno kierowniczym, jak i w zakresie pracowników merytorycznych Urzędu Ochrony Danych Osobowych. W konsekwencji większość spraw prowadzonych przez Prezesa UODO, w których przetwarzanie będące przedmiotem skargi ma charakter transgraniczny w rozumieniu art. 4 pkt 23 RODO, w tym przedmiotowa sprawa, zostały dekretowane na pracowników merytorycznych, którzy nie posiadali doświadczenia w prowadzeniu postępowań w ww. zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący uczynił bezczynność Prezesa UODO w zakresie rozpatrzenia jego skargi z dnia 20 czerwca 2019 r. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność organu, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Skarga na bezczynność może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W ocenie Sądu, rozpoznawana skarga spełnia wymogi formalne, wniesiona została bowiem po wyczerpaniu przysługującego środka zaskarżenia – ponaglenia, za które należy uznać pismo skarżącego z dnia 7 maja 2025 r., wzywające organ do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wskazania wymaga, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy ani w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Stosownie do treści art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona w ww. przepisie - ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35 - 38 k.p.a. - nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zauważyć należy, że od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), zwana dalej u.o.d.o., oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej: "RODO" - które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o. do postępowań prowadzonych przez Prezesa UODO, stosuje się przepisy k.p.a. W myśl natomiast art. 78 ust. 2 RODO, bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że trzymiesięczny termin z art. 78 ust. 2 RODO nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 RODO, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści tego przepisu ("jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował"). Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., oznacza wydanie decyzji administracyjnej. Nie jest więc uprawnione twierdzenie, że art. 78 ust. 2 RODO nie wyznacza terminu na załatwienie sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 1959/22, wyrok NSA z dnia 7 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 4754/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 78 ust. 2 RODO określa zatem graniczny termin rozpoznania skargi przez organ nadzorczy. Jak wynika z akt sprawy, skarga na nieprawidłowości w przetwarzaniu danych osobowych wpłynęła do organu w dniu 20 czerwca 2019 r. Prezes UODO pierwszą czynność w związku ze złożoną skargą podjął dopiero w dniu 6 sierpnia 2019 r., zwracając się do skarżącego o uzupełnienie braków. Po udzieleniu odpowiedzi na wezwanie w dniu 30 sierpnia 2020 r., organ w dniu 15 stycznia 2020 r. za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym przekazał sprawę niemieckiemu organowi nadzorczemu właściwemu dla kraju związkowego Badenia-Wirtembergia (niem. Landesbeauftragte fur den Datenschutz und die nformationsfreiheit Baden-Wurttemberg). Zwrócić należy uwagę, że Prezes UODO mimo braku ze strony LfDI informacji o stanie sprawy nie monitował jej załatwienia przez okres ponad roku, tj. od 16 października 2020 r. (daty przekazania do LfDI tłumaczenia pisma skarżącego z dnia 8 października 2020 r.), aż do 2 lutego 2022 r., kiedy to zwrócił się do LfDI o udzielenie informacji o stanie sprawy. W związku z tym, że w dniu 19 kwietnia 2024 r. LfDI przekazał oficjalny projekt decyzji w przedmiotowej sprawie, Prezes UODO pismem z dnia 14 maja 2024 r. poinformował skarżącego o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. Również w tej samej dacie przekazał pismo informujące o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej do LfDI z prośbą o jego przekazanie do [...] Prezes UODO jednak dopiero w dniu [...] maja 2025 r., po wniesieniu przez skarżącego ponaglenia z dnia 7 maja 2025 r. oraz skargi na bezczynność, wydał w przedmiotowej sprawie decyzję administracyjną Z zestawienia powyższych dat wynika bezspornie, że skarga na bezczynność w dniu jej wniesienia była zasadna. Określony w art. 78 ust. 2 RODO termin do załatwienia sprawy (przyjmując, jak chce Prezes UODO rozpoczęcie jego biegu od dnia 17 maja 2024 r.) upłynął w dniu 17 sierpnia 2024 r. Jednak, jak wynika z przebiegu całości sprawy, organ był opieszały także na wcześniejszym etapie prowadzenia tej sprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że Prezes UODO dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, przy czym bezczynność ta ustała przed wydaniem wyroku, o czym orzeczono w pkt. 1 wyroku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, bezczynność organu w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1376/24, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące bezczynność. Według Sądu, zaistniałe w przedmiotowej sprawie okresy bierności Prezesa UODO należy uznać za kwalifikowaną rażącą postać bezczynności. Postępowanie trwało prawie 6 lat. W sprawie wystąpiły bardzo duże i niezaprzeczalne opóźnienia w podejmowanych czynnościach, pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Długość postępowania, brak zintensyfikowanych działań ze strony organu zmierzających do jak najszybszego zakończenia postępowania, długotrwałe przerwy pomiędzy czynnościami podjętymi w tym postępowaniu przez organ, doprowadziły Sąd do wniosku, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy zauważyć, że niesporne w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy jest to, iż skarżący złożył skargę wszczynającą postępowanie przed Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych w dniu 20 czerwca 2019 r., która ostatecznie została rozpatrzona decyzją administracyjną wydaną przez organ nadzorczy w dniu [...] maja 2025 r., a więc już po dacie wniesienia do Sądu skargi na bezczynność tego organu. Kwestie związane z trudnościami organu, wynikającymi z problemów organizacyjnych, nie usprawiedliwiają zarzutu rażącej bezczynności. Realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci charakteru transgranicznego sprawy, braku pracowników posługujących się biegle językiem angielskim, itp. Ponadto, organ nie wykonał wszystkich obowiązków wynikających z art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 ust. 2 RODO, bowiem na żadnym etapie postępowania nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Organ informował skarżącego wyłącznie o kolejnych czynnościach podejmowanych w sprawie nie wyjaśniając, jaki wpływ mają one na termin załatwienia sprawy. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy. Odnosząc się do wniosku skarżącego o przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a., wyjaśnić należy, że stosownie do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przyznanie sumy pieniężnej od organu jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu. Ten dodatkowy środek służy wzmocnieniu instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma ponadto charakter kompensacyjny, chodzi o rodzaj zadośćuczynienia wnioskodawcy za oczekiwanie na rozstrzygnięcie sprawy. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Biorąc pod uwagę okoliczności związane z prowadzeniem sprawy, zdaniem Sądu, zachodzą przesłanki do zrekompensowania skarżącemu w formie pieniężnej czasu oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy poprzez zasądzenie sumy pieniężnej w kwocie 3.000 złotych. Sąd miał przy tym na uwadze długość okresu, w którym organ prowadził sprawę. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Przyznając skarżącemu sumę pieniężną, Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w pkt 3 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się wpis stały od skargi w wysokości 100 zł.