II SAB/Wa 565/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2018 r., o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. K. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] sierpnia 2017 r. postanawia utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 3 października 2018 r. K. K. – skarżący w niniejszej sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] sierpnia 2017 r. Sąd wyrokiem z dnia 9 marca 2018 r. oddalił ww. skargę. Skarżący drogą elektroniczną wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Wobec powyższego, przy piśmie Sądu z [...] sierpnia 2018 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), zobowiązując do wypełnienia przedmiotowego formularza i przesłania do Sądu – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 3 października 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że w zakreślonym w wezwaniu terminie nie złożono w Sądzie tego wniosku na urzędowym formularzu. Skarżący nadał drogą elektroniczną sprzeciw od ww. zarządzenia starszego referendarza sądowego. Pismem Sądu z [...] listopada 2018 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego własnoręczne podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Skarżący w dniu 17 grudnia 2018 r. odebrał powyższe wezwanie i w dniu 24 grudnia 2018 r. nadał podpisany przez siebie sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawania zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżącemu doręczono w dniu 30 sierpnia 2018 r. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), celem jego wypełnienia i zwrotu do Sądu, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) upływał 6 września 2018 r. Mając na uwadze fakt, że skarżący nie wykonał powyższego wezwania Sądu, należy stwierdzić, że w tej sytuacji starszy referendarz sądowy słusznie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.