II SAB/Wa 57/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 57/10 w sprawie ze skargi Z. D. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego postanawia odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 r. o sygn. akt II SAB/Wa 57/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 57/10 o odrzuceniu jej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 57/10 o odrzuceniu skargi Z. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 57/10 o umorzeniu postępowania w sprawie ze skargi Z. D. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Odpis zaskarżonego postanowienia z dnia 9 listopada 2010 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 17 listopada 2010 r. (k-83) wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia oraz o sposobie i trybie jego wniesienia. W dniu 22 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k-82) Z. D., na podstawie art. 285a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego orzeczenia z dnia 9 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 285 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jednocześnie, stosownie do treści art. 285l tej ustawy, w przypadkach nieuregulowanych do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Oznacza to, iż w chwili wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia sądu administracyjnego, zaskarżone orzeczenie powinno być prawomocne, a sama skarga powinna zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Należy stwierdzić, że złożona przez Z. D. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie spełnia powyższych wymogów, bowiem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 57/10 w dniu wniesienia skargi nie było prawomocne (przysługiwało na nie zażalenie), a skarga została sporządzona samodzielnie przez skarżącą, a więc z naruszeniem art. 175 § 1 powołanej wyżej ustawy (nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego). Brak spełnienia tych warunków czyni skargę niedopuszczalną i skutkuje jej odrzuceniem, bowiem w myśl art. 285f § 3 cytowanej ustawy, skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie należy wskazać, że skarżąca została poinformowana o przysługującym jej środku zaskarżenia od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z dnia 9 listopada 2010 r. oraz o terminie, sposobie i trybie jego wniesienia. Z tych względów, na podstawie art. 285f § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.