II SAB/Wa 573/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Kołodziej, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] lipca 2014 r. M.M. zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych niezałatwienie sprawy z jego wniosku wniesionego do organu o wydanie zaświadczenia z dnia 30 maja 2014 r. Skarżący podniósł, iż skarżony organ mino odległego terminu wniesienia podania, jak również zastosowania instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie zakończył postępowania w sposób wymagany przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o umorzenie postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi. Organ wskazał, iż w dniu 2 czerwca 2014 r. do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wpłynęło pismo M.M. z dnia 30 maja 2014 r., w którym wniósł o "wydanie zaświadczenia w zakresie istniejącego faktycznie stanu prawnego w przedmiocie prawa emerytowanych funkcjonariuszy Policji do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego i trybu realizacyjnego rzeczonego prawa na rzecz wskazanych wyżej podmiotów". Wymienione wyżej pismo zostało przekazane zgodnie z właściwością do Komendanta Głównego Policji przy piśmie Departamentu Kontroli, Skarg i Wniosków MSW z dnia 4 czerwca 2014 r., o czym w tym samym dniu poinformowano wnoszącego odrębnym pismem. W dniu 13 czerwca 2014 r. M.M. został poinformowany przez Komendę Główną Policji, że w związku ze złożonym wnioskiem z dnia 30 maja 2014 r. o wydanie zaświadczenia, w dniu [...] czerwca 2014 r. Komendant Główny Policji wydał w przedmiotowej sprawie postanowienie nr [...]. Następie, w dniu 11 czerwca 2014 r. skarżący złożył do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych kolejne pismo w sprawie stanowiące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym domaga się ponownie wydania stosownego zaświadczenia w zakresie wskazanym w piśmie z dnia 30 maja 2014 r. Na wymienione wyżej pismo, skarżący otrzymał odpowiedź w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...], w której podniesiono, że Minister Spraw Wewnętrznych nie jest organem uprawnionym do wystawienia zaświadczenia w żądanym zakresie, wskazując jednocześnie, że wniesiona sprawa - przekazana wg właściwości do Komendanta Głównego Policji, została zakończona przez ten organ postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Jednocześnie, po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wniosek o wydanie zaświadczenia żądanej treści z dnia 30 maja 2014 r., organ ponownie przeanalizował sprawę i w kontekście braku jednoznacznego stanowiska doktryny oraz orzecznictwa, powziął uzasadnioną wątpliwość, czy do spraw z działu VII Kpa zastosowanie znajdują przepisy ogólne kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 65-66 Kpa. Mając powyższe na uwadze, organ z ostrożności procesowej wydał w dniu [...] sierpnia 2014 r. postanowienie nr [...], w którym odmówił M.M. wydania zaświadczenia dotyczącego prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Tym samym, przyjmując, że do spraw prowadzonych w oparciu o przepisy działu VII Kpa nie znajduje zastosowania art. 65 Kpa, i na dzień wniesienia skargi do WSA w Warszawie organ pozostawał w bezczynności, jednakże przed wydaniem przez Sąd wyroku w niniejszej sprawie organ przesłał do skarżącego powołane wyżej postanowienie nr [...], które wyczerpuje zakres wniosku skarżącego z dnia 30 maja 2014 r. o wydanie zaświadczenia. W ocenie organu, ze względu na cel skargi na bezczynność, której uzasadnieniem jest przerwanie stanu bezczynności organu i związanej z tym kompetencji Sądu wyrażonej w art. 149 § 1 p.p.s.a. do zobowiązania organu do podjęcia w zakreślonym terminie działań w sprawie, stwierdzenie przez Sąd na dzień podejmowania wyroku ustania bezczynności organu, uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność. W związku z treścią odpowiedzi na skargę skarżący w piśmie z dnia 7 września 2014 r. podtrzymał wniesioną skargę i domagał się zastosowania w tej sprawie prawem przewidzianych środków dyscyplinująco-represyjnych za naruszenie przepisów prawa administracyjnego oraz przyznania kosztów postępowania w kwocie 100 złotych na pokrycie wydatków związanych z przedmiotową sprawą. Natomiast w kolejnym piśmie z dnia 2 kwietnia 2015 r. skarżący stwierdził, iż skarżony organ nadal pozostaje w bezczynności gdyż nie wydał zaświadczenia w przedmiocie stanu prawnego w jakim znajduje się w związku z posiadanym prawem do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznanego ostateczną decyzją administracyjną w 1998 r. oraz w 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjnej publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W sprawie jest bezsporne, iż po wniesieniu skargi na bezczynność organu Minister Spraw Wewnętrznych wydał w dniu [...] sierpnia 2014 r. postanowienie nr [...] w którym odmówił M.M. wydania zaświadczenia dotyczącego prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Postanowienie zostało wydane po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 30 maja 2014 r. i zostało doręczone stronie w dniu 11 sierpnia 2014 r. Wskazać należy, iż w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli zatem w toku postępowania administracyjnego, przed wydaniem orzeczenia w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i skarga podlega oddaleniu. Nie można bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed wyrokowaniem zostało już podjęte. W takim przypadku, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które stało się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Po wniesieniu skargi do Sądu, w której skarżący zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych niezałatwienie sprawy z jego wniosku z dnia 30 maja 2014 r., organ wydał w dniu [...] sierpnia 2014 r., postanowienie nr [...], w którym odmówił M.M. wydania zaświadczenia dotyczącego prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Wskazać należy, iż wydanie przez organ postanowienia, nawet niesatysfakcjonującego skarżącego powoduje , że organ nie pozostaje w bezczynności. W tej sytuacji postępowanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku stało się bezprzedmiotowe i należało je w tym zakresie umorzyć. Z uwagi jednak na to, że w dacie wniesienia skargi występowała bezczynność należało stosownie do art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Analiza przebiegu, postępowania oraz podejmowanych przez organ czynności, o których skarżący był informowany, doprowadziła Sąd do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie bezczynności organu nie nosiła cech rażącego naruszeniem prawa, a zatem nie zachodziły przesłanki do podjęcia działań dyscyplinujących. Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organu lekceważenia skarżącego. W sprawie skarżący zwolniony był od ponoszenia kosztów sądowych i nie wykazał aby poniósł jakichkolwiek koszty postępowania. Dlatego brak było podstaw do orzekania o tym przedmiocie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.