II SAB/Wa 574/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego do rozpoznania punktów 1, 2 i 4 wniosku skarżącego M. G. z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego na rzecz skarżącego M. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] maja 2025 r. M. G. (dalej jako skarżący) zwrócił się do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej jako: organ) z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej poprzez dokonanie odpowiedzi na pytania: 1. Czy zgłoszenie dotyczące nieprawidłowości przy realizacji inwestycji pn... "Wielopokoleniowe strefy aktywności i wypoczynku " w Gminie [...] , przesłane przeze mnie w dniu 28 marca 2025 r. na adresy email [...] oraz [...], zostało zarejestrowane w systemie Centralnego Biura Antykorupcyjnego? 2. Czy w sprawie zgłoszenia z dnia 28.03.2025 r. wszczęto jakiekolwiek czynności weryfikacyjne, analityczne lub inne działania służbowe? 3. Kto (stanowisko lub jednostka organizacyjna) został wyznaczony do obsługi tego zgłoszenia? 4. Czy przesłane przeze mnie uzupełnienie z dnia 9 kwietnia 2025 r.. zawierające dokumentację przetargową, zostało dołączone do zgłoszenia i objęte analizą? 5. Czy CBA planuje jakiekolwiek działania w tej sprawie, w tym wizję lokalną, weryfikację dokumentacji finansowej lub kontrolę procedur przetargowych? Organ pismem z dnia 2 czerwca 2025 r. dokonał odpowiedzi na wniosek z [...] maja 2025 r., wyjaśniając skarżącemu, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania tryb udostępnienia informacji publicznej, uregulowany w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.)., a ponadto powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że ten tryb uzyskania informacji dotyczy wyłącznie informacji o sprawach publicznych, ważnych i interesujących dla ogółu, a nie informacji ważnej i przydatnej tylko dla określonej osoby, a więc wnioskujący powinien zatem wykazywać obiektywny, a nie subiektywny interes w jej uzyskaniu. Ponadto organ wyjaśnił, że nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji we własnej sprawie, gdyż ustawa ta nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. W ocenie organu informacje objęte wnioskiem służą uzyskaniu informacji w zakresie własnych potrzeb skarżącego a tym samym w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania tryb udostępnienia informacji publicznej, uregulowany w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z dnia 1 czerwca 2025 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udzielenie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wniosek dotyczył udostępnienia informacji w sprawie zgłoszenia dotyczącego inwestycji pn. "Wielopokoleniowe strefy aktywności i wypoczynku" w Gminie [...] , przesłanego do Centralnego Biura Antykorupcyjnego w dniu 28 marca 2025 r., oraz jego uzupełnienia z dnia 9 kwietnia 2025 r. Skarżący ponadto wskazał, że organ odebrał wniosek 19 maja 2025 r. i do dnia 1 czerwca 2025 r. nie otrzymał żadnej odpowiedzi, co stanowi przekroczenie 14-dniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia 2 czerwca 2025 r. wykazał, że do wniosku skarżącego nie znajduje zastosowania tryb udzielenia informacji publicznej uregulowany w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż dotyczy on udzielenia informacji w indywidualnej sprawy skarżącego i tym samym informacja ta nie miała waloru informacji publicznej. Organ odnosząc się do zarzutu uchybienia terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wyjaśnił, że termin ten odnosi się jedynie do terminu udostępnienia informacji publicznej, natomiast w przypadku gdy złożony wniosek nie dotyczy informacji publicznej nie można mówić o jego naruszeniu i w konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności. Organ odnosząc się do zarzutów i wniosków w pismach skarżącego wskazał, że: 1) w piśmie z dnia 2 czerwca 2025 r. skarżący potwierdził, że w tym dniu otrzymał odpowiedź organu na złożony przez siebie wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Okoliczność ta potwierdza brak bezczynności organu w tej sprawie; 2) całkowicie bezzasadne jest żądanie stwierdzenia "bezczynności organu za okres od dnia 17 maja do 2 czerwca 2025 r.", albowiem w tym okresie organ był uprawniony do przeprowadzenia czynności służących do zbadania wniosku zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 57 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej jako: k.p.a.). Udzielenie odpowiedzi nastąpiło zaś w terminie właściwym na załatwienie sprawy, tj. 2 czerwca 2025 r.; 3) w sprawie nie wydano decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a organ nie prowadził postępowania opartego na przepisach k.p.a., tym samym nie miał on obowiązku (wyrażonego w art. 61 § 5 k.p.a.) przekazywania skarżącemu informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 z późn. zm.), zwanego dalej "RODO"; 4) niezależnie od powyższego, stosownie do treści art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) w związku z art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2024 r. poz. 812, z późn. zm.), przepisów rozporządzenia 2016/679 (rozporządzenia RODO) nie stosuje się do działalności służb specjalnych, w tym do Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Ponadto kwestia realizacji obowiązków informacyjnych wynikających z rozporządzenia RODO, nie ma żadnego znaczenia dla oceny zasadności skargi do sądu administracyjnego, której przedmiotem jest bezczynność organu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała częściowo na uwzględnienie. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest zarówno informacji o działalności organów władzy publicznej, jak i treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację. Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art.4 ust.1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, 6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji. Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje m.in. z uwagi na błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako nie posiadającej przymiotu informacji publicznej, lub na błędne przeświadczenie że udostępnił ją w BIP, lub też na tym, że organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną i nie budzącą wątpliwości Sądu było to, że adresat wniosku jest co do zasady zobowiązany do udostępniania informacji publicznej jak i to, że przedmiotem żądań określonych w punktach 1, 2 i 4 wniosku była informacja o takim właśnie charakterze. Dotyczyła bowiem szeroko rozumianej materii ustawowego przedmiotu działania pytanego podmiotu. Stąd jej istota w powyższym zakresie, na obecnym etapie postępowania, sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpoznał wniosek inicjujący postępowanie w jeden z w/w prawem przewidzianych sposobów. W ocenie tut. Sądu na powyższe pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi. Organ upatrując podstaw do nieuwzględnienia żądania w tym, że dotyczy tzw. sprawy własnej wnioskodawcy, pominął całkowicie zmienioną od kilku lat w tym przedmiocie linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego. Obecnie Sąd kasacyjny stoi na stanowisku, że nie jest uprawnione kategoryzowanie żądań jako spraw własnych i pozostałych. Kwestie osobistego interesu wnioskodawcy mogą oczywiście być uwzględniane i oceniane przez pytany podmiot, ale wyłącznie przez pryzmat nadużycia prawa do dostępu do informacji publicznej. Jeśli zaś pytany podmiot dojdzie do takich konkluzji przy rozpoznawaniu wniosku - że żądanie stanowi przejaw nadużycia prawa do informacji publicznej - to winien wydać decyzję administracyjną w której uzasadnieniu wyjaśni kwestię owego nadużywania omawianego prawa. W świetle powyższego, brak udzielenia stronie informacji ujętej w pkt.1, 2 i 4 wniosku przy równoczesnym braku wydania decyzji o odmowie udzielenia omawianej informacji, świadczy niezbicie o tym, że organ znalazł się w bezczynności w rozpoznaniu pkt.1, 2 i 4 spornego wniosku. W związku z powyższym zaszła konieczność zobowiązania pytanego podmiotu do rozpoznania wniosku w powyższym zakresie, o czym Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie rozstrzygnął w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.149 par.1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Tut. Sąd doszedł też do przekonania, iż stwierdzona bezczynność, nie jawiła się jako mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art.149 par.1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Organ zareagował na wniosek strony a nic nie wskazuje na to, by końcowa bezczynność jakiej dopuścił się pytany podmiot wynikała ze złej woli organu a nie wyłącznie z błędnej interpretacji przepisów prawa. Rozpoznając niniejszą skargę tut. Sąd nie dopatrzył się zaś po stronie organu bezczynności w rozpoznaniu punktów 3 i 5 wniosku, gdyż żądania w nich zawarte nie dotyczyły informacji o charakterze publicznym. Materia wiedzy na temat nazwy jednostki organizacyjnej pytanego podmiotu dotyczy wyłącznie problematyki wewnętrznego podziału organizacyjnego w zakresie obowiązków. Stąd nie sposób uznać, aby informacja ta pozostawała w bezpośrednim związku z realizacją ustawowych zadań nałożonych na pytany podmiot. Przymiotu publicznego, nie posiada też przedmiot objęty pkt.5 żądania. Informacja publiczna dotyczy wyłącznie sfery faktów tj. okoliczności istniejących. Wszelkiego rodzaju plany czy zamierzenia na przyszłość, jako dotyczące zdarzeń przyszłych i poprzez to niepewnych, nie posiadają przymiotu faktów. Stąd nie należą do kategorii informacji publicznej. W związku z powyższym Sąd administracyjny zobowiązany był oddalić skargę w zakresie objętym pkt.3 i 5 wniosku na podstawie normy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji przepisu art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).