II SAB/Wa 576/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2015 r. o wydanie odpisu przebiegu służby wojskowej z akt osobowych – oddala skargę – D. W. pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON (dalej jako Komendant OR MON) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2015 r. o wydanie zaświadczenia "w postaci prawidłowego i zgodnego z Teczką Akt Personalnych odpisu przebiegu służby wojskowej, gdyż wydany pierwotnie odpis poświadcza nieprawdę i jest fałszywy". W skardze skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta OR MON do wydania prawidłowego odpisu przebiegu służby wojskowej zgodnego z TAP i decyzją Dowódcy JW. [...] L. z dnia [...] maja 1994 r. oraz obowiązującymi przepisami k.p.a. Podniósł, iż w toku postępowania zostało wydanych kilka postanowień odmawiających wydanie zaświadczenia żądanej treści, lecz do dnia [...] czerwca 2016 r. skarżący nie otrzymał zgodnego z prawdą odpisu przebiegu służby wojskowej z TAP. W odpowiedzi na skargę Komendant OR MON wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając wniosek zawarty w piśmie procesowym organ podniósł, iż działanie skarżącego stanowi nadużycie prawa. Brak jest bowiem po stronie skarżącego nie tylko interesu prawnego do rozpatrzenia, czy nawet twierdzenia o naruszeniu jego prawa, które miałoby uzasadniać takie wystąpienie, ale również i wezwania przez wyżej wymienionego właściwego organu do usunięcia takiego rzekomego naruszenia, czy wreszcie wyczerpania środków zaskarżenia w ramach postępowania. W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie nowego odpisu przebiegu służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawierającego informację, że w okresie od [...] marca 1989 r. do [...] października 1990 r. pozostawał on w stosunku pracy, którego okres został zaliczony Decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] L. do wysługi lat w stopniu wojskowym, Komendant OR MON postanowieniem z dnia [...] marea 2016 r. nr [...] odmówił wydania takiego dokumentu. Organ odwoławczy - Dowódca Garnizonu W. - postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania podnosząc, że należy rozważyć właściwość organu we wszczętej na skutek wniosku sprawie. W konsekwencji w dniu [...] czerwca 2016 r. przekazano przedmiotowy wniosek, w celu zadośćuczynienia żądaniom skarżącego, do Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w O. D. W. nie zakwestionował powyższego rozstrzygnięcia Dowódcy Garnizonu W. Zażalenie skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Komendanta OR MON okazało się nieuzasadnione w świetle postanowienia Dowódcy Garnizonu W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]. Komendant OR MON dodatkowo wskazał, iż na podstawie decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w O. skarżący uzyskał emeryturę. Organ emerytalny zweryfikował w ramach przeprowadzonego postępowania dokumentację mającą wpływ na wysokość świadczenia. Kontrowersyjna Decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] L. była kwestionowana w ramach wznawianego postępowania. Aktualnie całość tej problematyki, w szczególności Teczka Akt Personalnych pozostają w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie w związku ze sprawą o sygn. akt I OSK 2302/15. Wobec powyższego zobowiązanie Komendanta OR MON do wydania żądanego przez skarżącego dokumentu, jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in., w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o odrzucenie skargi należy wskazać, iż k.p.a. umożliwia stronom postępowania administracyjnego zaskarżenie do organu wyższego stopnia bezczynności organu administracji publicznej (art. 37 k.p.a.). Organ wyższego stopnia może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy, zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność danego organu administracji publicznej lub na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania. Skarga jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia. Mając na uwadze konieczność wyczerpania wszelkich środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego, należy ustalić, czy osoba skutecznie skierowała zażalenie na bezczynność organu do organu wyższego stopnia. W niniejszej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Komendanta OR MON zrealizował powyższy obowiązek, bowiem wystosował do Dowódcy Garnizonu W. zażalenie z dnia [...] maja 2016 r. na postępowanie wymienionego Komendanta w sprawie wydania nowego odpisu przebiegu służby. Tym samym jego skarga na bezczynność Komendanta OR MON jest dopuszczalna. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Podkreślić jednocześnie należy, iż przy rozpatrywaniu skargi na bezczynność organu administracji publicznej Sąd orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydawania orzeczenia. W niniejsze sprawie skarżący zarzuca Komendantowi OR MON nierozpatrzenie jego w wniosku z dnia [...] września 2015 r. o wydanie odpisu przebiegu służby. Jak wynika z akt sprawy, Komendant OR MON realizując przedmiotowy wniosek postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odmówił skarżącemu wydania nowego odpisu przebiegu służby. Dowódca Garnizonu W. uwzględnił zażalenie skarżącego i postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Komendant OR MON postanowieniem z dnia [...] marca nr [...] r. ponownie odmówił skarżącemu wydania wnioskowanego odpisu przebiegu służby. Na skutek rozpatrzenia zażalenia Dowódca Garnizonu W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2016 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Komendant OR MON uwzględniwszy wytyczne zawarte w postanowieniu organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2016 r., dotyczące potrzeby zbadania właściwości organu władnego rozpatrzyć wniosek skarżącego z dnia [...] września 2015 r., pismem z dnia [...] czerwca 2016 r., na podstawie art. 65 k.p.a., przekazał przedmiotowy wniosek Komendantowi Wojewódzkiej Komendy Uzupełnień w O. jako organowi właściwemu w sprawie. Pismo przekazujące zostało przesłane wnioskodawcy do wiadomości. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, iż istota sprawy ze skargi na bezczynność, w której sąd administracyjny nie może oceniać zasadności merytorycznej stanowiska organu, a bada jedynie zasadność i terminowość działań tego organu w danej sprawie. Jednocześnie wskazać należy na linię orzeczniczą, zgodnie z którą jeśli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ podjął nakazane prawem działanie, choćby uczynił to z przekroczeniem terminów określonych przepisami k.p.a., to nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do art. 149 p.p.s.a., lecz powinien skargę na bezczynność oddalić (patrz wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt II GSK 667/15, publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro Komendant OR MON jeszcze przed wniesieniem skargi na jego bezczynności (z dnia [...] czerwca 2016 r.) podjął wymagany prawem akt i pismem z dnia [...] czerwca 2016 r., wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał wniosek skarżącego organowi właściwemu do jego rozpatrzenia, to skarga na bezczynności tego organu nie mogła zostać uwzględniona. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.