II SAB/Wa 578/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Minister Klimatu i Środowiska dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącego P. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. K., w dniu [...] sierpnia 2023 r. złożył do Ministra Klimatu i Środowiska za pośrednictwem poczty elektronicznej, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniosek o przesłanie w formie elektronicznej (skanu lub dokumentu elektronicznego) odpowiedzi (stanowiska) Departamentu [...] Ministerstwa Klimatu i Środowiska na pismo Związku Rewizyjnego Spółdzielni Mieszkaniowych RP w sprawie obliczania minimalnego kosztu zmiennego zakupu ciepła na którą powołuje się portal [...] w artykule z dnia 2022-08-[...] "[...]". Pismem z dnia 13 września 2023 r. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie: art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. To czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną. Skarżący wskazał też, że nie otrzymał z serwera poczty elektronicznej żadnego komunikatu, który by sugerował, że wiadomość nie może być wysłana lub dostarczona do adresata, dlatego skarżący uważa, iż e-mail zawierający wniosek prawidłowo wpłynął na adres mailowy Departamentu [...] Ministerstwa Klimatu i Środowiska. Minister Kultury i Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wskazał, że po otrzymaniu skargi zweryfikował, iż faktycznie w dniu [...] sierpnia 2023 r. na wskazany w skardze adres poczty elektronicznej, wpłynął wniosek skarżącego, na który nie została udzielona odpowiedź. Organ wyjaśnił, że z powodu błędu doszło do przeoczenia wymienionej wiadomości mailowej i w związku z tym, odpowiedź na wniosek nie mogła zostać udzielona w wymagalnym przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej terminie. Organ powołał się na zaistniałe w ostatnich dniach sierpnia 2023 r. zmiany kadrowe w sekretariacie Departamentu [...] MKiŚ. Podniósł też m.in., że znaczna liczba prowadzonych spraw, w połączeniu z odbywającym się przekazaniem obowiązków w sekretariacie w tym okresie i zmianą na stanowisku pracy obsługującym skrzynkę mailową sekretariatu Departamentu [...] MKiŚ, spowodowały przeoczenie maila skarżącego i brak dekretacji do realizacji pracownika merytorycznego. W celu naprawienia swych działań organ niezwłocznie wyszukał dokument będący przedmiotem wniosku skarżącego i w dniu [...] września 2023 r. przekazał go na wskazany we wniosku adres mailowy skarżącego. W związku z powyższym doszło do udostępnienia informacji żądanej przez skarżącego osiem dni kalendarzowych po upłynięciu terminu wynikającego żart. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, że skoro odpowiedź została udzielona po wpłynięciu skargi, brak jest podstaw do formułowania zobowiązania organu, zatem postępowanie w zakresie zobowiązania do udostępnienia informacji publicznej podlega umorzeniu. Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy wskazał, że udzielenie odpowiedzi wnioskodawcy zostało dokonane, w ramach samokontroli organu, po upływie czternastodniowego terminu wskazanego w art. 13 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu, w tym stanie faktycznym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w replice na odpowiedź na skargę organu podniósł, że cofa skargę w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia wniosku i podtrzymuje wniosek w części dotyczącej stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności i zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wskazał, że przychyla się do wniosku organu o umorzeniu postępowania Skarżący potwierdził, że organ w dniu [...] września 2023 r. przekazał wnioskowany dokument. Skarżący wskazał, że organ w ramach autokontroli postępowania w całości zadośćuczynił przesłanemu wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej, postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Niezależnie od powyższego, koszty sądowe poniesione przez skarżącego -uiszczenie wpisu od skargi, przygotowanie skargi oraz repliki - były celowe. Należy bowiem założyć, że gdyby skarżący nie złożył skargi, organ nadal tkwiłby w stanie bezczynności i nie udostępniał informacji publicznej. Zdaniem skarżącego skorzystanie przez organ z trybu autokontroli pozwala uniknąć długotrwałego postępowania sądowego, ale nie stanowi usprawiedliwienia tego, by nie ponieść ciężaru kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwana dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że Minister Klimatu i Środowiska jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2d u.d.i.p.), o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym o treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (lit.a), o stanowiskach zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu karnego (lit. b), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych i wydatkowania środków publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa (w tym wydatkowania środków publicznych). W sprawie niniejszej żądanie udostępnienia informacji, o której mowa we wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej. Żądanie udostępnienia dokumentu wytworzonego przez organ w odpowiedzi na pismo, o którym mowa we wniosku skarżącego, stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej. Powyższe nie było kwestionowane przez organ. W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Rozpoznając skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. Sąd stwierdził, że organ na dzień wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu tego wniosku. Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku, jak również nie wydał w tym terminie decyzji o odmowie jej udostępnienia. Skarga okazała się zatem zasadna. Z uwagi na rozpatrzenie przez organ wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2023 r. w przewidzianej przez u.d.i.p. formie, tj. wobec udostępnienia żądanej informacji publicznej w dniu [...] września 2023 r., Sąd nie miał podstaw, aby zobowiązać organ do rozpatrzenia tego wniosku. Jednocześnie, odnosząc się do żądania organu umorzenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie (z uwagi na udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi), jak również do żądania skarżącego wyrażonego w replice na odpowiedź na skargę co do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym żądania zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku wobec wskazywanego przez skarżącego "cofnięcia skargi" w tej części, Sąd podkreśla, że rozpoznanie przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność, nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania sądowego. Również podnoszone przez skarżącego "cofnięcie skargi w części dotyczącej zobowiązania" nie może wywołać skutku w postaci umorzenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy skarżący podtrzymał w replice na odpowiedź na skargę żądanie stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, albowiem informację publiczną udostępnił osiem dni po upływie ustawowego terminu. W sprawie nie doszło do cofnięcia skargi w rozumieniu art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odniesieniu do odpowiedzi na skargę podkreślenia wymaga nadto, że udostępnienie przez Ministra Klimatu i Środowiska informacji publicznej po wniesieniu przez skarżącego skargi do Sądu na bezczynność Ministra w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2023 r., nie stanowi działania Ministra w ramach autokontroli, o której mowa w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 54 § 3 powołanej ustawy, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Ze sprawy nie wynika, aby spełnione były warunki ustawowe kwalifikowania działania Ministra Klimatu i Środowiska jako autokontroli w niniejszej sprawie. Powołany art. 54 § 3 P.p.s.a. wymaga, aby uwzględniając skargę organ stwierdził jednocześnie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodzić należy się z organem, że wobec udostępnienia po upływie ustawowego terminu, żądanej informacji publicznej, Sąd nie ma podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jednakże powyższe nie zwalnia Sądu z obowiązku dokonania oceny, czy zaistniała na dzień wniesienia skargi bezczynność organu miała charakter rażący czy też nie. Z tego też względu brak jest podstaw do umorzenia postepowania sądowego w sprawie ze skargi P. K. na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej (także w zakresie samego żądania zobowiązania organu, albowiem tego rodzaju rozstrzygnięcie Sądu (zobowiązanie organu) nie dokonuje się w ramach odrębnego postępowania sądowego). Z tego względu nie ma możliwości umorzenia niniejszego postępowania sądowego co do samego zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku (także na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., albowiem nie może być w tym przypadku – w świetle treści repliki na odpowiedź na skargę – mowy o cofnięciu przez skarżącego skargi na bezczynność w rozumieniu art. 60 P.p.s.a.). Sąd nie orzeka bowiem w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) w ramach odrębnego, samodzielnego postępowania sądowego w oderwaniu do pozostałych rozstrzygnięć przewidzianych przez ustawodawcę w art. 149 P.p.s.a. W sprawie tej Sąd nie miał podstaw do umorzenia postępowania w tym zakresie (v. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1621/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie jest natomiast bezsporne, o czym była już mowa wyżej, że w związku z ustaniem bezczynności poprzez udzielenie przez organ żądanej informacji publicznej w dniu [...] września 2023 r. (8 dni po upływie ustawowego terminu) Sąd nie ma podstaw, aby zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku, o co w skardze pierwotnie wnioskował skarżący. W świetle powyższego, Sąd stwierdził, że Minister Klimatu i Środowiska dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Zauważyć należy, że organ podjął działania w przedmiocie wniosku, gdy tylko zorientował się, po otrzymaniu skargi, że taki wniosek istotnie do organu wpłynął. Organ ostatecznie nie pozostawił wniosku bez rozpatrzenia, a udostępnił wnioskodawcy żądana informację publiczną pięć dni po otrzymaniu skargi. Uchybienie ustawowego terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek o informację publiczną nie było w tej sprawie znaczne (8 dni), a wskazane przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczności nie dają podstaw do przypisania organowi rażącego naruszenia prawa. Jak wskazał organ, brak odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie, związany był z m.in. z zaistniałymi zmianami kadrowymi ("zmianą na stanowisku pracy obsługującym skrzynkę mailową sekretariatu Departamentu [...]"). Z całokształtu przedstawionych przez organ okoliczności sprawy nie wynika, aby można było mówić o celowym działaniu zmierzającym do pozbawienia prawa do informacji. Biorąc pod uwagę podjęte przez organ działanie, nie ma podstaw, aby niewłaściwe zastosowanie u.d.i.p. i wynikające stąd uchybienie terminu do rozpatrzenia wniosku, zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.