II SAB/Wa 58/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania skargi, zażalenia i wniosku postanawia - ustanowić dla A. K. radcę prawnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 czerwca 2009 r. odrzucił skargę A. K. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania skargi, zażalenia i wniosku. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w niniejszej sprawie. Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku z dnia 12 czerwca 2009 r. oraz 6 lipca 2009 r. a także kopii dowodów opłat ustalono, co następuje. Skarżący jest osobą niepełnosprawną, nie uzyskuje żadnych dochodów. W gospodarstwie domowym pozostaje z żoną. Dochód we wspólnym gospodarstwie domowym wynosi 400 zł i uzyskiwany jest przez żonę z tytułu czynszu najmu lokalu znajdującego się w budynku w Ł. przy [...]. Żona żadnego innego dochodu nie uzyskuje. Majątek stanowi dom o powierzchni 150 m2. Skarżący oraz jego małżonka nie mają żadnych oszczędności. Wykazane stałe miesięczne wydatki to opłata za telefon -26,86 zł i energię elektryczną – 57,59 zł. Zgodnie z oświadczeniem, pomoc w utrzymaniu, w tym zapewnieniu wyżywienia i środków na opłaty wnioskodawca uzyskuje od rodziny. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Przez prawo do sądu należy przy tym rozumieć nie tylko prawo samego dostępu do sądu, ale również prawo do korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, zwłaszcza, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest w chwili obecnej trudna i nie pozwala na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Kwota 400 zł, jaką dysponuje 2-osobowa rodzina z pewnością nie pozwala ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla wnioskodawcy i żony. Na podstawie przedstawionych przez stronę informacji stwierdzić należy, że skarżący spełnia ustawową przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.