II SAB/Wa 58/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2011 r. sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie decyzji oddala skargę. Prezes Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu kolejnego, nowego wniosku J. C. z [...] października 2008 r. o rentę specjalną na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), umorzył postępowanie. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. J. C. zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem "dot. wszczęcia postępowania wobec otrzymanej decyzji z [...] grudnia 2010 r. [...] w trybie art. 111 § 1 kpa odnośnie jej rozstrzygnięcia i jej odwołania do Sądu". W związku z niejednoznaczną treścią przedmiotowego wniosku, Prezes Rady Ministrów pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], wezwał J. C. do udzielenia informacji, czy intencją wnioskodawcy było jedynie wyrażenie niezadowolenia z decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., czy też wnioskiem z dnia [...] grudnia 2010 r. wymieniony chciał zwrócić się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia 03 stycznia 2011 r. (07 stycznia 2011 r. - data przyjęcia skargi przez organ) J. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] grudnia 2010 r. W treści skargi skarżący wyraził niezadowolenie z decyzji Prezesa RM z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], wobec której, jak zaznaczył, wniósł "wniosek z [...] grudnia 2010 r. o wszczęcie postępowania w tej kwestii w trybie art. 111 § 1 kpa co pozostaje bez prawno-merytorycznego rozpoznania". Prezes Rady Ministrów, działając na podstawie art. 138 § 1 kpa, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], w związku z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, za jaki uznane zostało pismo J. C. z [...] grudnia 2010 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 01 lutego 2011 r. Prezes Rady Ministrów wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2010 r., zawierający stwierdzenie, że strona niezadowolona jest z decyzji z [...] grudnia 2010 r., wobec pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2011 r., potraktowany został przez organ jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym, skoro skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. doprecyzował wniosek z dnia [...] grudnia 2010 r., w sposób umożliwiający zakończenie postępowania, poprzez wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., tym samym wniosek ten jako bezprzedmiotowy nie podlegał rozpatrzeniu w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy wniosek strony z dnia [...] grudnia 2010 r. został rozpoznany przez organ. Analiza materiału niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż nie sposób skutecznie zarzucić organowi by pozostawał w bezczynności odnośnie rozpoznania powyższego wniosku. Okolicznością niesporną jest fakt, iż przedmiotowy wniosek został złożony przez stronę po wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Poza sporem jest także okoliczność, iż we wniosku z dnia [...] grudnia 2010 r. strona zawarła stwierdzenia wyrażające niezadowolenie z treści decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Organ miał więc podstawy ku temu, aby potraktować powyższy wniosek jako zmierzający do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Po takim zakwalifikowaniu omawianego wniosku, jako odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, organ dokonał oceny sprawy i wydał decyzję po ponownym jej rozpoznaniu. To zaś sprawia, iż nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego, aby organ pozostawał w bezczynności co do rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2010 r. Na marginesie podkreślić należy, iż postępowanie skarżącego potwierdza tezę, iż organ dokonał prawidłowej kwalifikacji wniosku z dnia [...] grudnia 2010 r., jako wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Gdyby bowiem intencją skarżącego było inne potraktowanie omawianego wniosku, dałby on temu wyraz po otrzymaniu decyzji wydanej wskutek ponownego rozpoznania sprawy. Materiał zgromadzony w niniejszej sprawnie nie wskazuje zaś na to, aby strona kwestionowała podstawy przyjęte przez organ dla ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. W tym stanie sprawy, stwierdzając, iż argumenty zawarte w złożonej skardze nie znajdują potwierdzenia w materiale niniejszej sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.)