II SAB/Wa 581/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia odrzucić skargę K. J. w piśmie z dnia [...] września 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w dniu [...] kwietnia 2024 r., a zatem przed wniesieniem skargi na bezczynność do Sądu, wydał zaświadczenie o żądanej przez skarżącego treści. W związku z tym należy uznać skargę za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga K. J. jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. W takim ujęciu skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane, co skutkowało złożeniem ponaglenia. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność jest nie do zaakceptowania z kilku względów. Po pierwsze, pozostaje w sprzeczności z istotą skargi na bezczynność stanowiącej inicjowany na drodze sądowej protest wobec stanu bezczynności rozumianego w sposób określony art. 37 k.p.a. Po wtóre, dopuszczenie otwartego terminu do wniesienia skargi na bezczynność narusza przyjęty w procedurze administracyjnej i sądowoadministracyjnej system wnoszenia środków zaskarżenia co do zasady ograniczonych terminem. Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny pokreślił, że równie ważny jest praktyczny wymiar przyjęcia otwartego terminu do złożenia skargi na bezczynność, w wyniku przyjęcia którego zarówno w kilkanaście, jak i w kilkadziesiąt lat po zakończeniu postępowania i załatwieniu sprawy, dopuszczalne byłoby prawo do skargi na bezczynność. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył również, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2024 r. K. J. zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że "w obiegu prawnym funkcjonuje i strona K. J. legitymuje się ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia od dnia [...] maja 2005 r. prawa do policyjnej emerytury, wobec uzyskania stażu czynnej służby potwierdzonego dokumentami organu właściwego do spraw osobowych Policji Komendanta Powiatowego Policji w [...] przekroczenia minimalnego okresu czynnej służby określonego w przepisie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) i ich rodzin. W związku ze zbiegiem prawa do Policyjnej emerytury, wskutek orzeczeń komisyjno-lekarskich, stronie wypłacane są z podstawy art. 22 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) i ich rodzin korzystniejsze świadczenia pieniężne policyjnej renty inwalidzkiej." Realizując powyższy wniosek, organ wydał w dniu [...] kwietnia 2024 r. zaświadczenie stwierdzające, że "Pan K. J., [...] na dzień zwolnienia ze służby spełniał warunki wymagane do przyznania prawa do emerytury policyjnej. Prawo do emerytury policyjnej zostało przyznane od dnia [...] maja 2005 r. decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr ewid. [...]. Pan K. J. posiada również od dnia [...] maja 2005 r. prawo do policyjnej renty inwalidzkiej, ustalone decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr ewid. [...]. Wypłacana jest policyjna renta inwalidzka jako świadczenie korzystniejsze." Analiza treści zaświadczenia z dnia [...] kwietnia 2024 r. pozwala stwierdzić, że wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia został przez organ w całości rozpatrzony. W związku z powyższym skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność już po wydaniu w dniu [...] kwietnia 2024 r. zaświadczenia przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, a zatem po zakończeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.