II SAB/Wa 585/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Maria Werpachowska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Janusz Walawski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na przewlekłość Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji – oddala skargę – Skarżący M. G. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] i decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], uznano wyżej wymienionego za osobę bezrobotną z dniem [...] maja 2012r.  Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], która została zmieniona w trybie art. 132 § 1 k.p.a. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], skarżący nabył prawo do zasiłku od dnia [...] czerwca 2012 r. Z powodu upływu okresu pobierania prawa do zasiłku, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], skarżący w dniu [...] grudnia 2012 r. utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w [...] pismem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], poinformował Powiatowy Urząd Pracy w [...] o wykonaniu wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] i wypłaceniu skarżącemu M. G. przyznanego świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia [...] maja 2012 . do dnia [...] stycznia 2013 r. W związku z powyższym Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], orzekł o utracie przez skarżącego M. G. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r. i prawa do zasiłku od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. W wyniku odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wobec powyższego skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i tenże Sąd wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 947/15, oddalił skargę, a w dniu 1 kwietnia 2016 r. powyższe orzeczenie stało się prawomocne. Następnie M. G. pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], a jednocześnie pismem z dnia [...] lipca 2017 r. złożył wniosek do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r., Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności: 1) decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz  2) decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r. i prawa do zasiłku od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. W zażaleniu z dnia [...] sierpnia 2017 r. skarżący M. G. nie zgodził się z powyższym postanowieniem i w uzasadnieniu podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie zapadł żaden wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ponieważ postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. [...]. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej pismem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] powiadomił skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia [...] listopada 2017 r. z powodu oczekiwania na przesłanie przez administratora systemu e-PUAP dokumentu potwierdzającego odbiór przez wymienionego zaskarżonego postanowienia. Następnie Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z treścią art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie decyzja, co do której skarżący M. G. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności, była przedmiotem kontroli sądowo – administracyjnej i w wyniku rozpatrzenia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r. sygn. akt III SĄ/Lu 947/15, oddalił skargę. Z kolei prawomocność decyzji czy postanowienia utrzymanego w mocy przez sąd administracyjny zamyka organom administracji oraz stronom drogę do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania o stwierdzenie nieważności tego aktu. Dodano również, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi i miał obowiązek badania, niezależnie od treści skargi, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności aktu na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Skoro zatem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] podlegała ocenie sądu i sąd orzekł, iż decyzja ta nie narusza prawa, to nie narusza ona również art. 156 k.p.a. Nadto zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny z urzędu poddaje kontroli zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne także i w zakresie ewentualnych przesłanek skutkujących nieważnością decyzji, wskazanych w art. 156 k.p.a. Zatem wyrok, mocą którego prawomocnie oddalono przez sąd administracyjny skargę, zamyka drogę do stwierdzania nieważności poddanej uprzednio takiej kontroli sądowej decyzji. Tym samym nie jest dopuszczalne wszczynanie postępowań nadzwyczajnych co do tej decyzji, chyba że ujawniły się nowe okoliczności istniejące w chwili rozstrzygania sprawy przez organ (art. 145 k.p.a.), jednakże z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie można dopatrzyć się, by na takie okoliczności skarżący się powoływał. Ponadto wskazano, że żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) w sytuacji, gdy organ jest związany oceną prawną danego rozstrzygnięcia dokonaną uprzednio przez sąd administracyjny, mieści się w kategoriach przesłanki o charakterze przedmiotowym i tym samym żądanie takie spełnia przesłankę określoną w art. 61a k.p.a. Zatem skoro decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, została poddana kontroli sądowej pod względem zgodności z prawem i sąd administracyjny nie dopatrzył się jej wadliwości, to tym samym potwierdził, że nie zawierała ona także wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., skutkujących stwierdzeniem jej nieważności i z tego samego domniemania dotyczącego braku wad kwalifikowanych korzysta w tym postępowaniu decyzja organu pierwszej instancji, tj. decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Reasumując, ponowna kontrola przedmiotowych decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym jest niedopuszczalna i skutkuje odmową wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Skarżący w dniu [...] października 2017 r. złożył do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ponaglenie i zażądał niezwłocznego rozpoznania jego wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej pismem z dnia [...] października 2017 r. wyjaśnił skarżącemu, że powyższy wniosek został już rozpatrzony poprzez wydanie postanowienia z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymującego postanowienie z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] i w tej sytuacji nie nastąpiła w sprawie przewlekłość, zaś przedłużenie postępowania w sprawie zażalenia była spowodowana oczekiwaniem na przesłanie przez administratora systemu e-PUAP dokumentu potwierdzającego odbiór przez wymienionego zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie pismem z dnia [...] października 2017 r. skarżący złożył do ministra właściwego do spraw pracy pismo zatytułowane ponaglenie dotyczące działalności Wojewody [...]. W uzasadnieniu wskazał, że żąda "niezwłocznie zobowiązania Wojewody [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. złożonego na podstawić art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r. i utraty prawa do zasiłku od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r." Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 37 6 k.p.a. stwierdził, że Wojewoda [...] nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłości postępowania. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 35 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei na mocy art. 37 § 6 k.p.a., organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym n ruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia [...] lipca 2017 r. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Decyzja ta nie ma bytu samodzielnego, ponieważ, w wyniku wniesienia przez skarżącego odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda [...] w dniu [...] czerwca 2015 r. decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W orzecznictwie przyjęto, że organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w drugiej instancji jest uprawniony także do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W myśl art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze, ten organ. Natomiast organem wyższego stopnia w stosunku do wojewodów są właściwi w sprawie ministrowie (art. 17 pkt 2 k.p.a.). Wobec powyższego organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] był minister właściwy do spraw pracy. Minister był również właściwy do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewoda [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...]. Jednocześnie zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie i tak też się stało w niniejszej sprawie, bowiem Wojewoda [...] pismem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], przekazał do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej powyższe pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r., a o powyższym fakcie wymieniony został poinformowany. W wyniku rozpatrzenia wniosków skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz [...] lipca 2017 r., minister właściwy do spraw pracy postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności: 1) decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz 2) decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r. i prawa do zasiłku od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. W skardze z dnia [...] listopada 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. G. zarzucił przewlekłość Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2012r. do dnia [...] stycznia 2013 r. i utraty prawa do zasiłku od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. wnosząc o stwierdzenie, że doszło do przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie na jego rzecz sumę pieniężną w kwocie 15000,00 zł oraz zobowiązanie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej do dokonania czynności polegających na rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. poprzez wydanie decyzji w sprawie. W uzasadnieniu wskazał na opisany powyżej stan faktyczny i dodał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 947/15 oddalił skargę w przedmiotowej sprawie ale trudno określić czy Sąd prawidłowo oddalił skargę, ponieważ powyższy wyrok nie posiada uzasadnienia. Skoro zaś nie ma szczegółowej oceny sądu w sprawie , dlatego dopuszczalne jest uruchomienie nadzwyczajnego postępowania o stwierdzenie nieważności tego aktu. W odpowiedzi na skargę, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przewlekłości postepowania organu. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie definiuje legalnie pojęcia "rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki", ani też nie wskazuje żadnych kryteriów pozwalających na ocenę, czy w danym postępowaniu nie doszło do przewlekłości, co nie może budzić wątpliwości, ponieważ trudno byłoby oczekiwać zdefiniowania i sprecyzowania normy o takim stopniu ogólności, a poza tym ujętej w akcie normatywnym o najwyższej mocy prawnej (art. 8 ust. 1 Konstytucji). Podobnie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia przewlekłości. Natomiast w piśmiennictwie i w stanowisku judykatury przyjmuje się, że sprawa musi być rozstrzygnięta bez nieuzasadnionej zwłoki, co oznacza, iż oceniane jest zachowanie organu administracji w danej sprawie (działanie, jak i zaniechanie), rzecz jasna w kontekście stopnia skomplikowania danej sprawy i zachowania jej uczestników. Zatem nie sam upływ czasu narusza prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, ale nieuzasadnione i zawinione, przez organ, przewlekanie postępowania. O naruszeniu prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym bez nieuzasadnionej zwłoki można więc mówić jedynie wówczas, gdy z przyczyn zawinionych przez organ, postępowanie trwa dłużej niż jest to konieczne dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności i wydania stosownego merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem, gdy postępowanie jest nadmiernie rozciągnięte w czasie, "rozwleczone" i w nieuzasadniony sposób przedłuża się. Innymi słowy, przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia, będących w związku przyczynowym z działaniem lub bezczynnością organu. Zatem uwzględnienie skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego jest następstwem uznania, że w danym postępowaniu wystąpiła zwłoka, która była nieuzasadniona, a za jej powstanie odpowiedzialność ponosi organ, który w konsekwencji narusza prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki poprzez bezproduktywność jego działań. W sytuacji więc, kiedy skarżący M. G. złożył w dniu [...] czerwca 2017 r. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], a wniosek ten nie został – w jego ocenie – rozpatrzony w rozsądnym terminie poprzez nieuzasadnioną zwłokę, to przysługuje mu prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Natomiast w rozpoznawanej sprawie, jak już wyżej zaznaczono, skarżący złożył w dniu [...] czerwca 2017 r. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], który wpłynął do organu w dniu [...] lipca 2017 r., zaś Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rozpatrzył go postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], a po złożeniu zażalenia z dnia [...] sierpnia 2017 r., które wpłynęło do organu [...] sierpnia 2017 r., Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w dniu [...] września 2017 r. wydał postanowienie nr [...]. Dodać wreszcie na końca należy, że rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. zostało ostatecznie zakończone przed dniem [...] listopada 2017 r., tj. przed dniem złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W tej sytuacji zatem, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie prowadził niniejszego postępowania w sposób przewlekły, bowiem w sprawie nie wystąpiła – w ocenie Sądu – żadna nieuzasadniona zwłoka, rozwlekłe i długotrwałe prowadzenie postępowania, które trwałoby ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.