II SAB/Wa 594/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. B. B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] (dalej także: "organ") w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu [...] lipca 2019 r. skarżący, powołując się na określone sygnatury spraw (pism), skierował do Prezydenta [...] - Zarządu [...] wniosek, w treści którego skarżący wniósł o: 1. przekazanie kopii upoważnienia dla M. C. ona M. Z. do występowania w imieniu organu- Prezydenta [...] - z wezwaniami o zapłatę, 2. przesłanie uwierzytelnionej kopii akt postępowania dotyczącej naliczenia opłat dodatkowych wskazanych w ww. pismach - organ, jako wierzyciel nie korzysta z domniemania słuszności naliczenia ww. opłat i swoje roszczenie (jak każdy inny wierzyciel) powinien poprzeć dowodami, 3. niekierowanie do skarżącego wezwań do zapłaty opłat dodatkowych dotyczących jakichkolwiek opłat dodatkowych dotyczących postoju samochodu nr rej [...], bowiem apriorycznie co do tego typu wezwań zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego: dla Z[...] jest faktem notoryjnym to, że ww. samochód użytkuje p. K. B. (Z[...] dysponuje kopią relewantnej umowy); jednocześnie skarżący wniósł o szanowanie środków publicznych i nie adresowanie do skarżącego w przyszłości wezwań, których immanentną cechą jest dochodzenie roszczeń organu związanych z rzekomym nieuiszczeniem opłaty za postój samochodu nr rej [...] w [...]. Ponadto, skarżący podniósł, że wezwania wskazane w niniejszym piśmie charakteryzują się również błędem co do osoby zobowiązanego, 4. przekazanie informacji o zakresie danych osobowych dotyczących skarżącego, przetwarzanych przez organ w związku ze sprawami wskazanymi w pismach organu: [...],[...], jak również: (a) wskazanie wszystkich osób zatrudnionych przez organ, które uczestniczyły w przetwarzaniu do ww. danych w związku z realizacją spraw wskazanych w obu powołanych wyżej pisma, b) przekazanie kopii wszystkich dokumentów wewnętrznych organu (polityki, zarządzenia, wytyczne, okólniki, zasady) dotyczących przetwarzania danych osobowych przez organ i aktualnych na dzień nadania pisma [...], 5. udzielenie informacji o składzie Komisji Odwoławczej powołanej przez Prezydenta [...] zgodnie z Uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., aktualnym na dzień [...].07.2019 r., jak również o przekazanie (a) kopii dokumentu w sprawie jej powołania, oraz (b) informacji o każdym członku ww. komisji w następującym zakresie: - miejsce zatrudnienia w strukturze organu, - stanowisko, 6. przekazanie kopii rozstrzygnięć wraz z uzasadnieniem Komisji Odwoławczej powołanej przez [...] zgodnie z Uchwałą nr [...] Rady [...] z [...].06.2008 r. wydanych w sprawie rozpatrzenia reklamacji dotyczących naliczenia opłat dodatkowych za okres od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] lipca 2019 r. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. Zarząd [...] (dalej także: "Z[...]"), reprezentowany przez Naczelnika Wydziału [...] Z[...], odpowiadając na powyższe pismo skarżącego, wyjaśnił na wstępie, że pismo strony skarżącej z dnia [...] lipca 2019 r. stanowi jej reakcję na przesłane przez Z[...] wezwania o sygn. [...] z dnia [...] maja 2019 r. oraz sygn. [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. do uiszczenia opłat dodatkowych powstałych za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na terenie drogi publicznej w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego ([...]) w [...] bez wniesienia należnych opłat za postój. Zarząd [...] podniósł, że w [...] zarządem drogi, w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1995 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm. - dalej także: "u.d.p."), jest Zarząd [...], działający na podstawie uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. w sprawie utworzenia Zarządu [...] oraz Uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu [...] (zmienionej Uchwałą Nr [...] Rady [...] z [...] listopada 2010 r. oraz uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2015 r.). Zarząd [...] podkreślił, że jest jednostką organizacyjną [...] nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzoną w formie jednostki budżetowej. Ponadto, Z[...] wskazał, że Prezydent [...] przy pomocy Z[...] wykonuje swoje obowiązki, jako zarządca dróg publicznych krajowych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, wojewódzkich i powiatowych, zwanych dalej "drogami publicznymi" (§ 3 ust. 1 statutu). Zarząd [...] wskazał także, że jego zakres zadań został określony w § 3 ust. 2 statutu i obejmuje w szczególności: pełnienie funkcji zarządu drogi na drogach publicznych, o których mowa w ust. 1 oraz wykonywanie na tych drogach zadań zarządcy drogi określonych w ustawie i innych przepisach prawa, z wyłączeniem zadań przekazanych do realizacji innym jednostkom organizacyjnym [...] i komórkom organizacyjnym Urzędu [...], a także realizacja zadań w zakresie poboru opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych i drogach gminnych w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego ([...]), w tym wykonywanie kontroli uiszczania opłat za parkowanie oraz pobieranie opłat dodatkowych. Zarząd [...] poinformował skarżącego, że Prezydent [...] pozostaje wierzycielem, zaś zarząd drogi pomaga zarządcy, tj. Prezydentowi [...], wykonywać obowiązki, a także załatwiać sprawy w jego imieniu. Zarząd [...] wskazał ponadto, że Prezydent [...] jest administracyjnym organem egzekucyjnym, zgodnie z art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm. - dalej także: "u.p.e.a."). Zarząd [...] zauważył w tym miejscu, że został powołany m. in. do pobierania należności z tytułu postoju pojazdów na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania i prowadzenia postępowań egzekucyjnych, w przypadkach nieuiszczenia tych opłat na podstawie art. 19 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 13b ust. 7, art. 19 i 21 ust. 1 u.d.p. W związku z powyższym, Zarząd [...] poinformował skarżącego, że zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Zarząd [...] stwierdził zatem, że skoro jest jednostką organizacyjną [...], to pracownik Zarządu [...] może zostać upoważniony przez Prezydenta [...] do załatwiania spraw w jego imieniu. W dalszej części pisma Zarząd [...] wyjaśnił, że podstawą prawną poboru opłat za postój pojazdu na obszarze [...] w [...] jest w szczególności art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., którego rozwinięcie znajduje się w art. 13b ust. 1 u.d.p. W konsekwencji, Z[...] stwierdził, że obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej powstaje z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania jakichkolwiek indywidualnych decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, czy też innych rozstrzygnięć. Zarząd [...] dodał, że opłata dodatkowa, o której mowa w art. 13f u.d.p., jest funkcjonalnie związana z opłatą za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania uregulowaną w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., a ustawowe określenie: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera się opłatę dodatkową", wskazuje na to, że obowiązek jej uiszczenia wynika z mocy prawa. Ponadto, Zarząd [...] podniósł, że na podstawie art. 13b u.d.p. ustawodawca delegował prawo do określenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za postój pojazdów samochodowych, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu pobierania tych opłat, radzie gminy (radzie miasta). Jednocześnie, Z[...] wskazał, że zgodnie z art. 13b ust. 7 oraz art. 13f ust. 3 u.d.p. zarząd drogi obowiązany jest do poboru opłaty za postój pojazdów na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania oraz do poboru opłaty dodatkowej, której obowiązek uiszczenia ciąży na kierujących, którzy nie wnieśli stosownej opłaty za postój na tych drogach. Zarząd [...] zauważył, że podstawą prawną do pobierania opłaty za postój pojazdu na terenie [...] w [...] oraz opłat dodatkowych jest uchwała nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2008 r. Nr 138, poz. 4868 ze zm.). Ustosunkowując się do zgłoszonego przez skarżącego faktu, iż użytkownikiem pojazdu wskazanego w wezwaniach Z[...] jest K.B., Zarząd [...] wyjaśnił, że zgodnie z danymi z Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEP) pojazd o numerze rejestracyjnym [...] stanowi własność skarżącego oraz K. B. W tej sytuacji Zarząd [...] uznał, że konsekwencją współwłasności pojazdu jest solidarna odpowiedzialność wszystkich współwłaścicieli za zobowiązania dotyczące ich wspólnego mienia. W konsekwencji, jak zauważył Z[...], jako upoważniony organ może on żądać zaspokojenia od wszystkich współwłaścicieli łącznie lub od każdego z osobna, a zaspokojenie przez któregokolwiek ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych (art. 366 § 1 [pic]Kodeksu cywilnego). Mając powyższe na względzie, Zarząd [...] stwierdził, że miał prawo przesłać wezwania do któregokolwiek z właścicieli wspomnianego pojazdu. Niemniej jednak, Zarząd [...] zobowiązał się, że w związku z otrzymaną od skarżącego informacją, prześle skorygowane wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej (za okres od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r.) na K.B. Zarząd [...] wskazał jednocześnie, że w związku z informacją uzyskaną od skarżącego, przyjąć należy, iż stroną postępowania o zapłatę opłat dodatkowych jest K. B. W konsekwencji, Zarząd [...] zauważył, że do postępowań dotyczących opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania zastosować należy, w kwestiach nieuregulowanych ustawą o drogach publicznych, przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w tym art. 73 § 1 k.p.a. określający prawo strony postępowania do wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Niemniej, Zarząd [...] wskazał, że w związku z nieposiadaniem przez skarżącego B.B. przymiotu strony w spornym postępowaniu zainicjowanym wskazanymi powyżej wezwaniami Z[...] do uiszczenia opłaty, brak jest możliwości wglądu do wskazanych przez skarżącego w punktach 1, 2 i 6 jego wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. dokumentów. Z[...] stwierdził, że nawet, gdyby uznać, iż skarżący posiada jednak status strony we wskazanym wyżej postępowaniu, Z[...] może udostępnić wgląd w akta, lecz wyłącznie w swojej siedzibie. Zarząd [...], odnosząc się jednak do złożonego przez skarżącego wniosku o przekazanie kopii upoważnienia dla M. C. oraz M. Z. do występowaniu w imieniu Prezydenta [...] z wezwaniami o zapłatę - poinformował, że Dyrektor Zarządu [...] - działając na podstawie pełnomocnictwa nr [...] udzielonego przez Prezydenta [...], na podstawie pełnomocnictwa szczególnego (nr [...]) upoważnił M. Z.- [...] w Wydziale [...] oraz pełnomocnictwa ogólnego (nr [...]) upoważnił Panią M. C. - [...] w Wydziale [...], do wystawiania i podpisywania wezwań do uiszczania opłaty dodatkowej, związanych z windykacją należności z tytułu opłaty dodatkowej powstałej w związku z nieuiszczeniem opłaty za postój pojazdów na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego ([...]) w [...]. Ponadto, Zarząd [...] powołał się na art. 6 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) - dalej także: "RODO", zgodnie z którym dane osobowe mogą być przetwarzane w celu wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze. W konsekwencji, Z[...] wskazał, że przywołane wyżej przepisy ustawy o drogach publicznych nakładają na Zarząd [...] prawny obowiązek poboru opłaty dodatkowej. Zarząd [...] poinformował skarżącego, iż oczywistym jest to, że aby taki pobór opłaty dodatkowej był możliwy, a więc, by możliwym było spełnienie obowiązku wynikającego z przepisu prawa, niezbędnym jest zidentyfikowanie przez Zarząd [...] osoby kierującej danym pojazdem (jak również doręczenia jej wymaganych dokumentów), zobowiązanej na podstawie przepisów ustawy do uiszczenia opłaty dodatkowej. W konkluzji, Zarząd [...] stwierdził, że nie może być wątpliwości, iż wypełnione zostały przesłanki wskazane w art. 6 ust. 1 lit. c RODO, które uprawniają Z [...] do przetwarzania żądanych danych osobowych, co jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na Z[...] a w szczególności poboru opłaty dodatkowej. Ponadto, Zarząd [...] poinformował skarżącego, że zakres przetwarzania przez Z[...] danych osobowych skarżącego dotyczących wezwań, dotyczy danych takich, jak: imię, nazwisko, adres, PESEL. Zarząd [...] wskazał, że nie widzi podstaw do ujawniania informacji o pracownikach przetwarzających dane skarżącego, gdyż - jak wskazano na samym początku pisma - organem administracji publicznej jest w tym przypadku Zarząd [...], reprezentowany przez Dyrektora Zarządu [...]. Jednocześnie, Zarząd [...] zauważył, że polityka bezpieczeństwa ochrony danych osobowych oraz instrukcja zarządzania systemem informatycznym, jak również szereg innych regulacji w tej materii, jako akty normatywne odnoszące się do bezpieczeństwa, stanowią dokumenty wewnętrzne, które nie są udostępniane na zewnątrz. Ustosunkowując się z kolei do wniosku skarżącego o podanie składu Komisji Odwoławczej, Z[...] poinformował, że została ona powołana zarządzeniem nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie powołania Komisji Odwoławczej, zaś zarządzenie, zmiany i jego tekst ujednolicony, opublikowane są w Biuletynie Informacji Publicznej [...]. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wnosząc w petitum skargi o zobowiązanie Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku skarżącego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, skarżący zarzucił Prezydentowi m. [...]: - naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, - naruszenie art. 1 ust 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej także "u.d.i.p.") - poprzez nieudzielenie informacji publicznej w terminie ustawowym zgodnie z żądanym zakresem. Pod treścią skargi brak było własnoręcznego podpisu pełnomocnika procesowego strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę udzielonej w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. Prezydent [...], reprezentowany przez Zastępcę Dyrektora Zarządu [...], wniósł o oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność. Organ zauważył na wstępie, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Organ wskazał, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela. Jednocześnie, organ stwierdził, że w świetle art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Mając powyższe na względzie, organ zauważył, że skarga wniesiona przez pełnomocnika procesowego strony skarżącej nie została opatrzona własnoręcznym podpisem radcy prawnego, jak również nie zostało dołączone do skargi pełnomocnictwo. Ustosunkowując się następnie do zarzutów skargi, organ stwierdził, że pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r. nie było wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, lecz dotyczyło wezwań do zapłaty o sygn. akt: [...] oraz [...]. Organ podniósł, że wskazane wyżej wezwania do zapłaty opłat dodatkowych za postój pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na terenie drogi publicznej w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego ([...]) w [...], Z[...] przesłał skarżącemu B. B., jako właścicielowi ww. pojazdu odpowiednio w dniu [...] maja 2019 r. oraz w dniu [...] czerwca 2019 r. W tej sytuacji, jak wskazał organ, że złożone przez skarżącego pismo z dnia [...] lipca 2019 r., zgodnie z § 4 ust. 6 Regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania niestrzeżonego, stanowiącego Załącznik Nr 2 do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2008 r. Nr 138, poz. 4868 ze zm.), zostało potraktowane jako reklamacja. Organ zauważył przy tym, że wskazana uchwała nie określa terminu na rozpatrzenie reklamacji. Organ stwierdził ponadto, że zgodnie z przyjętą w Zarządzie [...] praktyką, odpowiedź na tego typu pisma jest udzielana zgodnie z kolejnością zgłoszeń, w miarę możliwości w ciągu 30 dni. W tym miejscu, organ zauważył, że odpowiedź Zarządu [...] zawarta w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], została wysłana przed upływem 30-dniowego terminu przyjętego na rozpoznanie sprawy i udzielenie odpowiedzi wnoszącemu reklamację. Organ podniósł, że w odpowiedzi z dnia [...] sierpnia 2019 r., w sposób wyczerpujący Z[...] przedstawił skarżącemu wyjaśnienia dotyczące kwestii ujętych w pkt od 1 do 6 zawartych w piśmie skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r. Prezydent [...] zauważył, że odnosząc się do pkt 1, pkt 2 i pkt 6 pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r., organ wyjaśnił w swej odpowiedzi z dnia [...] sierpnia 2019 r., że w związku z nieposiadaniem przymiotu strony w tym postępowaniu brak jest możliwości wglądu do wskazanych przez skarżącego w pkt 1, pkt 2 i pkt 6 wspomnianego pisma dokumentów. Organ zauważył jednocześnie, że nawet w przypadku posiadania statusu strony w tym postępowaniu, organ może udostępniać wgląd w akta w swojej siedzibie. Odnosząc się z kolei do pkt 4 pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r., organ wskazał, że w swych wyjaśnieniach z dnia [...] sierpnia 2019 r. poinformował skarżącego, że polityka bezpieczeństwa ochrony danych osobowych oraz instrukcja zarządzania systemem informatycznym, jak również szereg innych regulacji w tej materii, jako odnoszące się do bezpieczeństwa, stanowią dokumenty wewnętrzne, które nie są udostępniane na zewnątrz. Ustosunkowując się do kwestii objętych żądaniem zawartym w pkt 5 pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r., organ wyjaśnił stronie skarżącej, że Komisja Odwoławcza została powołana zarządzeniem nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie powołania Komisji Odwoławczej, którego treść wraz ze zmianami została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej [...]. Ponadto, Prezydent [...] zauważył, że odnosząc się do pkt 3 pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r., organ wyjaśnił w swej odpowiedzi z dnia [...] sierpnia 2019 r., że zgodnie z danymi z Centralnej Ewidencji Pojazdów pojazd o nr rej. [...] stanowi współwłasność skarżącego, zaś konsekwencją współwłasności jest solidarna odpowiedzialność wszystkich współwłaścicieli za zobowiązania dotyczące ich wspólnego mienia. W tej sytuacji, jak wyjaśnił organ, Z[...], będąc organem upoważnionym, mógł żądać zaspokojenia od wszystkich współwłaścicieli łącznie lub od każdego z osobna, a zaspokojenie przez któregokolwiek ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych (art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego). Stąd też organ wyjaśnił skarżącemu, że miał prawo przesłać ww. wezwania do któregokolwiek z właścicieli wspomnianego pojazdu. Niemniej, jak wyjaśnił Prezydent [...], Zarząd [...], mając na uwadze złożone przez skarżącego oświadczenie o osobie faktycznie korzystającej z ww. pojazdu, w dniu [...] sierpnia 2019 r. wygenerował nowe wezwanie obejmujące opłaty dodatkowe powstałe w okresie od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r. i przesłał jej do użytkownika pojazdu – K. B. W związku z powyższym, Prezydent [...] stwierdził, że z uwagi na fakt, iż Zarząd [...] udzielił odpowiedzi na pismo skarżącego w terminie krótszym niż 30 dni od dnia wniesienia przez niego pisma z dnia [...] lipca 2019 r., brak jest podstaw do przyjęcia, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wspomnianego pisma skarżącego. W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie piśmie procesowym z dnia [...] września 2019 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, uzupełnił braki formalne skargi. Jednocześnie, podtrzymując dotychczasowe zarzuty zawarte w skardze, strona skarżąca zauważyła, że do dnia wniesienia wspomnianego pisma procesowego, organ nadal nie udostępnił żądanych informacji objętych wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r., co w konsekwencji świadczy o pozostawaniu przez Prezydenta [...] w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym - w świetle art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: "P.p.s.a.") - kontrola ta odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W świetle przepisów art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (vide: art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd może orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.). Z kolei, jak stanowi przepis art. 149 § 2 P.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m. in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m. in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m. in. wyrok NSA z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m. in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero, bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie skarżący B. B. sformułował wobec Prezydenta [...] zarzut bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w którym zażądał od organu: przekazanie kopii upoważnienia dla dwóch konkretnie wskazanych pracowników Zarządu [...] do występowania w imieniu Prezydenta [...] z wezwaniami o zapłatę opłat dodatkowych za parkowanie w strefie płatnego parkowania w [...] (pkt 1 pisma z dnia [...] lipca 2019 r.), przesłanie uwierzytelnionej kopii akt postępowania dotyczącej naliczenia opłat dodatkowych wskazanych w wezwaniach Z[...] (pkt 2 pisma), niekierowania do niego wezwań do zapłaty opłat dodatkowych dotyczących parkowania samochodu nr rej [...] (pkt 3 pisma), zaprzestania adresowania do niego w przyszłości jakichkolwiek wezwań związanych z rzekomym nieuiszczeniem opłaty za postój samochodu nr rej [...] w strefie płatnego parkowania w [...] (pkt 4 pisma), przekazanie informacji o zakresie danych osobowych dotyczących skarżącego, przetwarzanych przez Z[...] w związku ze sprawami wskazanymi w pismach organu nr [...] i nr [...], a także: wskazanie wszystkich osób zatrudnionych przez Z[...], które uczestniczyły w przetwarzaniu danych osobowych skarżącego w związku z realizacją spraw wskazanych w obu powołanymi wyżej pisma Z[...], oraz przekazanie kopii wszystkich dokumentów wewnętrznych organu (polityki, zarządzenia, wytyczne, okólniki, zasady) dotyczących przetwarzania danych osobowych przez organ (pkt 4 pisma), a także udzielenie informacji o składzie Komisji Odwoławczej powołanej przez Prezydenta [...] zgodnie z Uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., aktualnym na dzień 04.07.2019 r., jak również o przekazanie kopii dokumentu w sprawie jej powołania oraz informacji o każdym członku ww. komisji w zakresie jego miejsca zatrudnienia w strukturze organu oraz stanowisko (pkt 5 pisma skarżącego), oraz przekazanie kopii rozstrzygnięć wraz z uzasadnieniami Komisji Odwoławczej powołanej przez [...] zgodnie z Uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. wydanych w sprawie rozpatrzenia reklamacji dotyczących naliczenia opłat dodatkowych za okres od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] lipca 2019 r. (pkt [...] pisma). Należy zauważyć, że do udostępniania informacji publicznej, w świetle przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej, a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą, w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy). W ocenie Sądu, już na podstawie powyżej wskazanego przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, należy Prezydenta [...] zaliczyć ewidentnie do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, albowiem ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie organy administracji i podmioty dysponujące mieniem publicznym. Niewątpliwie, należy uznać, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia - a w przypadku Zarządu [...] nie ma jakiejkolwiek wątpliwości, że mamy do czynienia z taką sytuacją - ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można bowiem wskazać, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. m.in. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018). Oczywistym jest również to, że Prezydenta [...], choć należy bez wątpienia do organów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, nie musi jednak udostępniać informacji, która - w świetle art. 1 u.d.i.p. - nie stanowi informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się jednocześnie, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357, a także z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Jeśli zatem żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy z wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu u.d.i.p. Należy uznać, że informacją publiczną będzie całość dokumentacji posiadanej przez dany organ władzy publicznej, której organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet wtedy, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia wówczas jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu (zob. szerzej wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 111/08). W literaturze również podkreśla się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreślić przy tym należy, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto, wskazuje się, że w pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. Prof. Marek Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo). Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Z kolei, kryterium przesądzającym o obowiązku udzielenia informacji publicznej jest nie charakter prawny organu, czy też zakwalifikowanie podmiotu do podmiotu publicznoprawnego, lecz kryterium przedmiotowe - wykonywanie zadań publicznych (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1897/15). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie są informacją publiczną dokumenty wewnętrzne, które wprawdzie służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są jednak wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią, więc informacji publicznej (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego - z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1105/13, z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1485/13 oraz z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1769/13). W ocenie Sądu, konieczne staje się oddzielenie od siebie pewnych sfer informacyjnych związanych z działalnością organów państwa. Uznać należy, że przedmiotem konstytucyjnego prawa nie są treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane, jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki, protokoły ze spotkań z pracownikami), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można, bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Od dokumentów w rozumieniu stricte urzędowym, w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., odróżnia się zatem dokumenty wewnętrzne służące realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Sąd pragnie zauważyć, że gdyby przyjąć odmienną koncepcję, to wszystkie istniejące dokumenty niezależnie od tego, czy są to dokumenty prywatne, urzędowe, czy wreszcie tzw. dokumenty wewnętrzne, to podlegałyby one - co do zasady - przepisom ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji, wydawałoby się, że nie pozostaje nic innego, jak przede wszystkim rozważyć, czy żądana przez stronę skarżącą wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. informacja mieści się w ogóle w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niemniej, w wyniku analizy akt niniejszej sprawy oraz stanowiska obu stron sporu sądowego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał jednak, że Prezydent [...], działając poprzez Zarząd [...], w analizowanym zakresie nie pozostawał w bezczynności z kilku zasadniczych powodów, z których okoliczności związana z brakiem statusu informacji publicznej nie jest nawet najistotniejsza w niniejszej sprawie. Otóż, po pierwsze, w ocenie Sądu, uznać należy ponad wszelką wątpliwość, że wniosek skarżącego zawarty w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. przesłany do Zarządu [...] w ogóle nie mógł zostać potraktowany, jako wniosek o udzielenie informacji publicznej, albowiem nie posiadał on żadnych cech pozwalających na potraktowanie go, jako wniosku o udzielenie informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ponadto, zdaniem Sądu, z uwagi na samą treść owego wniosku strony skarżącej, a w szczególności z uwagi na odniesienie się w nim wyłącznie do indywidualnego i osobistego interesu skarżącego, sporne pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r. nie mogło zostać potraktowane, jako wniosek dotyczący informacji publicznej. Zdaniem Sądu, zauważyć należy, że skarżący, wnosząc sporne pismo z dnia [...] lipca 2019 r., nie wskazał w żadnym jego fragmencie, że jest to wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto, skarżący w treści tego pisma wskazał wyraźnie w kilku jego fragmentach, że dotyczy ono wezwań do zapłaty skierowanych przy pismach Zarządu [...] w sprawach sygn. akt: [...] oraz [...]. Skarżący w treści pisma z dnia [...] lipca 2019 r. podniósł jednocześnie, że wskazane wyżej wezwania do uiszczenia opłat dodatkowych dotyczą opłat za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na terenie drogi publicznej w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego ([...]) w [...]. Nie ulega wątpliwości, że wspomniany pojazd stanowi współwłasność skarżącego. W tej sytuacji, Sąd uznał, że Zarząd [...], mając na względzie regulację prawną zawartą w § 4 ust. 6 Regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania niestrzeżonego ([...]), stanowiącego Załącznik Nr [...] do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2008 r. Nr 138, poz. 4868 ze zm.), miał pełną podstawę do zakwalifikowania złożonego przez skarżącego pisma z dnia [...] lipca 2019 r., jako reklamacji kwestionującej zasadność wystawienia dokumentu opłaty dodatkowej lub zasadność wezwania do uiszczenia owej opłaty. W tej sytuacji, skoro wspomniane pismo skarżącego dotyczyło kierowanych do niego indywidualnie wezwań Zarządu [...] do uiszczenia opłat dodatkowych za parkowanie w strefie płatnego parkowania, nie sposób przyjąć, że przedmiotowy wniosek dotyczył spraw publicznych związanych z zasadami realizacji zarządzania drogami publicznymi na terenie [...], czy też z kwestiami organizacyjnymi bądź kwestiami dotyczącymi finansowania takiej działalności Z[...] przez Prezydenta [...]. Warto w tym miejscu również wyraźnie zauważyć, że ratio legis ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacja o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań dotyczących podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. W przedmiotowej sprawie jednakże chodzi wyłącznie o indywidualne rozliczenia finansowe skarżącego dotyczące opłat dodatkowych za parkowanie w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego. Jak wskazał organ, pomiędzy skarżącym, jako współwłaścicielem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] a Zarządem [...] powstawał spór związany z wezwaniami do uiszczenia opłat dodatkowych za parkowanie tego pojazdu na terenie drogi publicznej w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego ([...]) w [...] (sprawy sygn. akt: [...] oraz [...]). Oznacza to, w ocenie Sądu, że w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r. ustawa o dostępie do informacji publicznej nie mogła mieć jakiegokolwiek zastosowania. Okoliczności sprawy, w tym status wnioskodawcy i zakres żądanej informacji (mającej związek ze zgłoszonymi przez Z[...] wezwaniami do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie) wyraźnie ukierunkowany został na określony cel, co czyni zasadnym stwierdzenie, że żądane przez skarżącego informacje niewątpliwie miały być wykorzystane w postępowaniu związanym z dochodzeniem przez Z[...] przedmiotowych roszczeń przeciwko skarżącemu. W związku z powyższym, warto w tym miejscu bardzo wyraźnie podkreślić, że jedną z naczelnych zasad współczesnej demokracji jest zasada dostępu do informacji publicznej. Celem prawa do informacji jest zapewnienie jawności życia publicznego, przejrzystości działań organów państwa i innych instytucji wykonujących zadania publiczne, a w konsekwencji możliwości wpływania obywateli na postępowanie władz publicznych i funkcjonowanie struktur publicznych. Prawo do informacji nie może być stosowane do realizacji celów, które nie wynikają ani z Konstytucji RP, ani z ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem do osiągnięcia celu innego, niż dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów. Oznacza to, że prawo do informacji publicznej, a w szczególności procesowe instrumenty jej pozyskiwania, mają służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem struktur państwowych i publicznych. Celem prawa do informacji publicznej nie jest więc zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych do celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych itp. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (zob. I. Kamińska, J. Matarewicz, M. Rozbicka-Ostrowska, Komentarz do spraw administracyjnych, Wybrane zagadnienia, WK 2015 i powołana tam publikacja: J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej /w:/ Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, red. J. Góral, R. Hauser, J. Trzciński, Warszawa 2005, s. 147-149). Art. 61 Konstytucji RP ma na celu zagwarantowanie obywatelom, możliwości sprawowania kontroli nad organami władzy. Ma zatem w efekcie prowadzić do poprawy funkcjonowania organów władzy, przekładając się na poprawę działania całego Państwa. Tylko taki cel, co do zasady, winien przyświecać skarżącemu. Nie może być nim zatem uzyskiwanie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, która ma być następnie wykorzystywana przeciwko podmiotowi zobowiązanemu na gruncie u.d.i.p. w przyszłych bądź bieżących rozliczeniach finansowych lub sporach sądowych. Stanowiłoby to wypaczenie instytucji dostępu do informacji publicznej. Uprawnienia obywatelskie wynikające z Konstytucji RP nie powinny bowiem być wykładane w sposób sprzeczny z celami, jakimi mają służyć. W świetle powyższego, Sąd uznał, że Prezydenta [...] w analizowanym zakresie nie pozostawał w bezczynności, albowiem strona skarżąca, wnioskując o informacje objęte zakresem jej wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie, w której miała prywatny interes, wypaczyła istotę regulacji prawnych dotyczących udostępniania informacji publicznej. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, przyjąć należy, iż Zarząd Dzielnicy [...] nie naruszył art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż zasadnie przyjął, że wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r. nie był złożony w trybie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a także dotyczył indywidualnej sprawy skarżącego prowadzonej przez Z[...], co w konsekwencji oznacza, że w stosunku do przedmiotowego wniosku nie powinny znajdować zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie, należy - według Sądu - na marginesie zauważyć, że nawet gdyby przyjąć, że sporny wniosek strony skarżącej z dnia [...] stycznia 2018 r. dotyczył jednak spraw mających znamiona informacji publicznej, w rozumieniu u.d.i.p., to i tak nie sposób skutecznie zarzucić Zarządowi [...], a w konsekwencji Prezydentowi [...] bezczynności w chwili wniesienia skargi, skoro nie ulega wątpliwości, że organ ten podjął stosowne czynności zmierzające do załatwienia sprawy, albowiem w dniu [...] sierpnia 2019 r. udzielił skarżącemu stosownej odpowiedzi na interesujące ją zagadnienie, informując ją jednocześnie w sposób zasadny o braku możliwości udzielenia części informacji również z uwagi na charakter dokumentów i obostrzenia zawarte w regulacjach prawnych dotyczących ochrony danych osobowych. W konsekwencji, Sąd uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Zarząd [...], przedstawiając swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r., w sposób jednoznaczny i precyzyjny udzielił skarżącemu informacji dotyczących kwestii objętych zakresem jego pytań zawartych w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. Zdaniem Sądu, nie sposób zarzucić w niniejszej sprawie, iż zachodzi przypadek przedstawienia przez podmiot zobowiązany informacji innej, niż ta, na którą oczekiwała strona skarżąca, czy też przypadek, w którym organ udzielił informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, co świadczyłoby o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie i naruszeniu regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, Legalis nr 667093, czy też wyrok NSA z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16, Legalis nr 1631907). W tej sytuacji, w związku z prawidłowym załatwieniem przez Zarząd [...] wniosku strony skarżącej, nie sposób podzielić w niniejszej sprawie zarzutów skargi, tym bardziej, że - jak wskazał wyraźnie Sąd na wstępnie wszelkich rozważań - wniosek skarżącego o udzielnie informacji przede wszystkim nie był w ogóle złożony w trybie u.d.i.p., a ponadto z uwagi na wystąpienie przez stronę skarżącą z wnioskiem o udzielenie informacji, którą zamierzała wykorzystać w swojej prywatnej, indywidualnej sprawie, zastosowanie trybu cyt. ustawy doprowadziłoby do ewidentnej próby nadużycia instytucji dostępu do informacji publicznej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.