II SAB/Wa 6/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. B. na bezczynność Prezesa Agencji Mienia Wojskowego (dawniej Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej) w przedmiocie rozpatrzenia wniosków i skarg na nieprawidłowości i naruszenia prawa przez urzędników postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. B. uczynił bezczynność Prezesa Agencji Mienia Wojskowego (dawniej Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej) w przedmiocie rozpatrzenia wielokrotnie składanych wniosków i skarg na postępowanie Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. oraz na występującego z upoważnienia Prezesa WAM Dyrektora Pionu Mieszkaniowego WAM. Skarżący zarzucił również brak rzetelnego wyjaśnienia nieprawidłowości i naruszenia prawa przez ww. urzędników i braku podjęcia z urzędu działań zapisanych w Kodeksie postępowania administracyjnego w celu naprawienia nieprawidłowości. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ dotyczy działań podejmowanych przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, unormowanych przepisami działu VIII K.p.a., które nie mają formy aktu lub czynności i jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Nadto pełnomocnik organu wyjaśnił, że na wszystkie wystąpienia Skarżący otrzymywał odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 1-4a P.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi na, określone w pkt 1-4a art. 3 § 2 P.p.s.a., akty administracyjne. Skargę można wnieść na następujące akty: decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, jak również na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić co jest przedmiotem skargi i czy może ona być rozpoznana przez sąd administracyjny. Stwierdzić, że zarzuty skargi dotyczą bezczynności organu wyższego stopnia w przedmiocie rozpatrzenia skargi w rozumieniu art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej K.p.a. Wskazuje na to treść pism kierowanych przez Skarżącego do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 12 września 2014 r. (dwa pisma), 9 lutego 2015 r. i 17 kwietnia 2015 r., w których Skarżący faktycznie formułuje zarzuty nienależytego wykonywania zadań przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. oraz Dyrektora Pionu Mieszkaniowego WAM, występującego z upoważnienia Prezesa WAM. Tak postawione zarzuty determinowały rozpoznanie sprawy w trybie Działu VIII K.p.a., a więc jako postępowanie skargowe, co też zresztą Prezes WAM uczynił. W konsekwencji uznać należy, że bezczynność w zakresie rozpatrzenia tego rodzaju skargi nie może być przedmiotem oceny sądu administracyjnego, ponieważ sama skarga załatwiana w trybie przepisów Działu VIII K.p.a. otwiera jedynie postępowanie skargowo-wnioskowe, w którym organ nie rozstrzyga w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., jak również brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądową (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Jak stanowi bowiem przepis art. 227 K.p.a. przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w postępowaniu skargowo-wnioskowym nie stosuje się przepisów Działu II K.p.a. ("Postępowanie"), ponieważ, w odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną, tzn. zawiadomieniem o załatwieniu sprawy (art. 238 § 1 K.p.a.), które nie zostało zaliczone przez ustawodawcę do aktów i czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 227 i nast. K.p.a.) jest jednocześnie jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie, w tej sytuacji bezczynności organu w rozpatrzeniu tego rodzaju skargi skarżący również nie korzysta z ochrony sądowoadministracyjnej w ramach postępowania zainicjowanego skargą na bezczynność. Reasumując, sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.