II SAB/Wa 60/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. P. S. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. 1. zobowiązuje Dyrektora Szkoły Podstawowej im. P. S. do rozpatrzenia wniosku skarżącego W. K. z dnia [...] listopada 2012 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej im. P. S. na rzecz skarżącego W. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem W. K. z dnia [...] listopada 2012 r., skierowanym do Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...], o umożliwienie wglądu w dokumenty zebrane w sprawie przyjęcia do szkoły syna wnioskodawcy – M. K. oraz o wykonanie ich uwierzytelnionych kopii. W odpowiedzi na wniosek, Dyrektor Szkoły Podstawowej im. [...], pismem z [...] listopada 2012 r., poinformował wnioskodawcę o prawach przysługujących mu w myśl art. 73 § 1 K.p.a. oraz wskazał, że dokumenty możliwe do wglądu znajdują się w gabinecie Dyrektora Szkoły, po wcześniejszym umówieniu się. Dnia [...] stycznia 2013 r. strona złożyła do Prezydenta [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Dyrektora Szkoły. Zażalenie zostało przekazane według właściwości Radzie Dzielnicy B., która uchwałą z dnia [...] marca 2013 r. uznała skargę wnioskodawcy za bezzasadną. Wobec powyższego strona wywiodła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w rozpoznaniu wniosku z [...] listopada 2012 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szkoły Podstawowej im. [...] wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej przez podmiot nieuprawniony (strona nie wykazała, że działa na rzecz swojego syna), ewentualnie jako niedopuszczalnej, z uwagi na nieuwzględnienie skargi przez Radę Dzielnicy B. lub ewentualnie, z uwagi uchybienia terminowi na wniesienie skargi, liczonemu od dnia wydania uchwały przez Radę Dzielnicy B. Dyrektor wniósł też o oddalenie skargi, z uwagi na fakt, iż nie doszło do bezczynności po jego stronie, bowiem to strona zaniechała umówienia się w celu wglądu w dokumenty, jak również nie wskazała odpisu jakich dokumentów się domaga. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 23 września 2014 r. skarżący oświadczył, iż wielokrotnie bywał w sekretariacie Dyrektora Szkoły, próbując wyegzekwować swoje żądanie zawarte we wniosku, lecz bez pozytywnego rezultatu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę uznać należy za zasadną. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2007 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia tego, czy organ rozpoznał wniosek strony z dnia [...] listopada 2012 r. Rozpoczynając rozważania od kwestii natury ogólnej, w pierwszej kolejności należy wskazać, że obowiązkiem organu, do którego zostało skierowane żądanie określonego działania, jest podjęcie kroków, w celu skutecznego rozpatrzenia wniosku. W sytuacji gdy organ uzna, że wniosek nie może zostać zrealizowany, winien powiadomić o tym wnioskodawcę, uzasadniając swoje stanowisko. Jeśli zaś, w ocenie organu, żądanie strony jest zasadne, a organ ma możliwość faktyczną i techniczną jego realizacji, to winien uczynić zadość wnioskowi. Analiza akt administracyjnych wskazuje na to, że w niniejszej sprawie częściowo miała miejsce druga z ww. sytuacji. Dyrektor Szkoły w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. wyraził akceptację dla żądania strony zapoznania się z dokumentacją dotyczącą przyjęcia syna do szkoły. Wskazał też tryb fizycznego zrealizowania tego żądania ("po wcześniejszym umówieniu się"). Jak jednak wynika z oświadczenia strony, złożonego przed tutejszy Sądem na rozprawie w dniu 23 września b.r., organ mimo kilkukrotnego zgłaszania się wnioskodawcy w sekretariacie Dyrektora Szkoły, nie udostępnił mu do wglądu żądanych dokumentów. Tego typu zaniechanie organu świadczy o tym, że popadł on w bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku strony w omawianym zakresie. Na marginesie, wartym zastanowienia jest to, czy zasadnym było uzależnianie przez organ możliwości zapoznania się ze spornymi dokumentami, od wcześniejszego umówienia się w tym celu. Organ nie tylko nie wykazał, ale wręcz nie podnosił twierdzenia, że żądane dokumenty są trudne do zlokalizowania, ewentualnie, iż są tak obszerne, że uniemożliwiało to ich przygotowanie do wglądu dla strony bezpośrednio po wpłynięciu wniosku z [...] listopada 2012 r. W świetle powyższego, jako zasadna jawi się konkluzja, że najwłaściwszym zachowaniem adresata wniosku było przygotowanie spornych dokumentów dla ich udostępnienia stronie i powiadomienie jej o terminie, czy terminach oraz miejscu tego udostępnienia. Co zaś się tyczy drugiej części wniosku, tj. żądania wykonania przez organ dla strony uwierzytelnionych kopii spornych dokumentów, to nie budzi żadnych wątpliwości to, że organ pozostawał w bezczynności w jego rozpoznaniu. W piśmie z [...] listopada 2012 r. dyrektor szkoły nie odniósł się bowiem do tej prośby strony. Przywołał jedynie art. 73 § 1 K.p.a. Takie jednakże zachowanie organu nie może byś potraktowane, jako zajęcie stanowiska odnośnie omawianego żądania. Z pisma z [...] listopada 2012 r. nie wynika bowiem to, czy organ zamierza wykonać dla strony wnioskowane odpisy, czy też przytoczenie wyżej powołanego przepisu ma sugerować to, że przedmiotowe żądanie nie zostanie uwzględnione. Rozpoznając niniejszą sprawę tutejszy Sąd nie podzielił zaś argumentacji i wniosków zawartych w odpowiedzi na skargę. W pierwszej kolejności podkreślenia wymagało to, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna. Skarżącemu przysługiwał przymiot strony postępowania niezależnie od tego, czy działał w imieniu własnym, czy w imieniu swojego syna. Brak jest też przesłanek mogących świadczyć o tym, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Badana skarga dotyczyła bowiem bezczynności organu – Dyrektora Szkoły, a nie uchwały Rady Dzielnicy B. Stąd więc nieuprawnionym było ustalania terminu do wniesienia skargi, od chwili wejścia do obrotu prawnego uchwały Rady Dzielnicy. Nadto, skoro skarga dotyczyła bezczynności, to jest to równoznaczne z tym, że w ocenie skarżącego nie miało miejsca działanie organu zobowiązanego, mogące stanowić początek biegu terminu dla wnoszenia takiej skargi. Podnieść również należy, iż rozpoznanie przez Radę Dzielnicy zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie niweluje skuteczności podniesienia zarzutu bezczynności organu. W świetle treści omawianej skargi, Sąd badał bowiem okoliczność rozpoznania przez Dyrektora Szkoły wniosku strony z dnia [...] listopada 2012 r., a nie materię rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Nadto samo stwierdzenie zawarte w uchwale Rady Dzielnicy o bezzasadności skargi na niezałatwienie sprawy w terminie, nie przekłada się w żaden sposób na okoliczność braku ustosunkowania się przez organ – Dyrektora Szkoły, do wniosku o sporządzenie uwierzytelnionych odpisów określonych dokumentów, oraz na brak zaspokojenia wnioskodawcy w pozostałym zakresie żądania. Badając niniejszą skargę tutejszy Sąd nie dopatrzył się przesłanek mogących świadczyć o tym, że bezczynność organu przyjęła kwalifikowaną postać rażącego naruszenia prawa. Organ podjął bowiem pewne kroki zmierzające do rozpoznania wniosku. Brak osiągnięcia oczekiwanego przez wnioskodawcę rezultatu, można zaś zrzucić na karb małego doświadczenia dyrektora szkoły w rozpoznawaniu tego typu wniosków. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).