II SAB/Wa 600/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Izabela Głowacka-Klimas, Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie. Postępowanie w sprawie zainicjowała skarga M. L., skierowana [...] lipca 2017 r. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, na przetwarzanie jego danych osobowych przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. (sygn. [...]) Dyrektor Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji został wezwany przez organ do złożenia wyjaśnień poprzez ustosunkowanie się do treści skargi oraz udzielenie odpowiedzi na pytania w trybie art. 14 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2006 r., poz. 922). zwanej dalej ustawą. O podjętych czynnościach Skarżący został poinformowany pismem z dnia [...] lipca 2017 r. (sygn. [...]). W dniu [...] sierpnia 2017 r. do organu wpłynęły wyjaśnienia Naczelnika Wydziału [...] Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji Pani [...]. R. P. Z uwagi na fakt. że ww. nie posiadała pełnomocnictwa do reprezentowania Dyrektora Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji zgodnie z wypisem z Krajowego Rejestru Sądowego (numer KRS: [...]), Generalny Inspektor Ochrony Danych (obecnie: Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych) osobowych pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. (sygn. [...]), wezwał Dyrektora Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej Kpa, w zw. z art. 33 § 3 Kpa, do przesłania pełnomocnictwa dla Pani R. P. Dnia [...] września 2017 r. do organu wpłynęło pismo Dyrektora Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji zawierające ww. pełnomocnictwo. Pismem z dnia [...] września 2017 r. (sygn. [...]) organ poinformował Skarżącego, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji administracyjnej w sprawie oraz pouczył go o związanych z tym uprawnieniach. W dniu [...] października 2017 r. do organu wpłynęło drogą elektroniczną pismo Skarżącego stanowiące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący podniósł m.in., że cyt. "(...) złożył (...) podanie w sprawie usunięcia jego danych osobowych z systemu [...] oraz z Centralnej Registratury Daktyloskopijnej. Do dnia dzisiejszego organ nie załatwił tej sprawy, czym naruszył zasadę zapisaną w art. 35 § 1 KPA (...)". Tego samego dnia wpłynął drogą elektroniczną wniosek Skarżącego o przeprowadzenie dodatkowych dowodów w sprawie poprzez skierowanie dodatkowych zapytań do Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji. Do organu wpłynęło drogą elektroniczną pismo Skarżącego stanowiące uzupełnienie powyższego wniosku. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. (sygn. [...]) Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie art. 64 § 2 Kpa, wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia [...] października 2017 r. poprzez wskazanie w szczególności na czym polega naruszenie jego prawa do ochrony danych osobowych w powołanych przez niego systemach lub zbiorach danych. Wezwanie zawierało pouczenie stanowiące, że w przypadku nieusunięcia braków formalnych w terminie 7 dni od momentu doręczenia, kwestie podniesione w ww. wniosku pozostawione zostaną bez rozpoznania, a postępowanie będzie się toczyło w dotychczasowym zakresie, tj. w przedmiocie usunięcia danych osobowych Skarżącego z systemu [...] oraz z Centralnej Registratury [...]. W dniu [...] listopada 2017 r. wpłynęło do organu pismo Skarżącego stanowiące odpowiedź na ww. wezwanie do usunięcia braków formalnych. W dniu [...] listopada 2017 r. do organu wpłynęła skarga Skarżącego na bezczynność. W treści przedmiotowego pisma Skarżący wskazał m in., że cyt. "(...) GIODO dotychczas nie wykonał] odpowiedniej czynności administracyjnej, co oznacza że od dnia złożenia [jego] podania do dziś jego] wniosek nie został rozpoznany. Tym samym organ naruszył art. 35 § 3 KPA oraz zasadę szybkości postępowania zawartą wart. 12 § 1 KPA (...)". W dniu [...] grudnia 2017 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzje o sygnaturze [...] w której umorzył postępowanie. W dniu [...] grudnia 2017 r. do organu wpłynęło drogą elektroniczną pismo Skarżącego w którym wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący podniósł m.in., że cyt. ,,(...) złożyłem (...) wniosek o przeprowadzenie dodatkowych dowodów w sprawie, które to nie zostały wykonane a ich wynik może mieć znaczący wpływ na wynik postepowania...)". Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. r. (sygn. [...]) organ poinformował Skarżącego, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji administracyjnej w sprawie oraz pouczył go o związanych z tym uprawnieniach. W dniu [...] lutego 2018 r. do organu wpłynęło drogą elektroniczną pismo Skarżącego w którym wniósł o wydłużenie postępowania do dnia [...] marca 2018 r. ze względu na fakt, że stara się pozyskać dodatkowy, istotny materiał dowodowy w sprawie. W dniu [...] marca 2018 r. do organu wpłynęło drogą elektroniczną pismo Skarżącego którym uzupełnił materiał dowodowy. Skarżący podniósł m.in., że cyt. "(...) CLKP nie podało dokładnie jak dotąd na jakiej podstawie usunęło moje dane tym samym w mojej ocenie nie mamy jednoznacznie potwierdzenia wykonania tej czynności o którą wnioskowałem(...)". W dniu [...] maja 2018 r. do organu wpłynęło drogą elektroniczną kolejne pismo Skarżącego, w którym wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 § 3 P.p.s.a. M. L. złożył do tut. Sadu skargę na bezczynność organu w której treści zawarł żądanie: - zobowiązania Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; - dokonania kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga; - zobowiązania Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie; - na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, w związku z art 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa mimo, że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; - wymierzenia organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a; - zasądzenia kosztów postępowania. W treści uzasadnienia przedmiotowego pisma Skarżący wskazał m.in., że cyt. "(...) Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dotychczas nie wydał stosownego aktu administracyjnego, tym samym organ naruszył art. 35 § 3 KPA, który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji (...) oraz zasadę szybkości postępowania (...)". W dniu [...] września 2018 r. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wydał decyzje o sygnaturze [...], w której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wobec wydania decyzji w trybie odwoławczym. Organ nadmienił też, iż Urząd Ochrony Danych Osobowych jest jedynym urzędem w Polsce, bez jednostek pomocniczych, czy oddziałów zamiejscowych. Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych składają skargi osoby z całej Polski, jak również z zagranicy. Prezes Urzędu w swojej pracy prowadzi szereg działań w zakresie poszerzania świadomości obywateli na temat ochrony danych osobowych, co również przekłada się nie tylko na liczbę wpływających skarg do Biura, ale także próśb o interwencję, czy też wniosków o wydanie opinii, których liczba z każdym rokiem się zwiększa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała częściowo na uwzględnienie. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w świetle zarzutów skargi, jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy wniosek strony inicjujący postępowanie, został rozpoznany przez organ w terminie ustawowym. Powyższe ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, bowiem skarga na bezczynność może zostać uznana za zasadną tylko w sytuacji, gdy w chwili jej składania, strona nie była jeszcze zaspokojona w swym żądaniu, rozumianym jako otrzymanie decyzji rozstrzygającej sprawę administracyjną zainicjowaną przez stronę. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż organ dopuścił się jednak bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wniosek ten strona wywiodła w dniu [...] grudnia 2017 r. zaś decyzję organ wydał dopiero w dniu [...] września 2018 r. Powyższej konkluzji nie zmienia okoliczność, iż strona [...] lutego 2018 r. zwróciła się do organu o wydłużenie czasu trwania postępowania do [...] marca 2018 r. dla umożliwienia stronie znalezienia nowych dowodów. Owe dowody strona uzupełniła już bowiem [...] marca 2018 r. Pomiędzy zaś ta chwilą, a wydaniem decyzji w trybie odwoławczym upłynęło jeszcze przeszło 6 miesięcy. Dodać również należało, że powyższych konkluzji nie zmienia też fakt, iż ostatecznie organ wydał jednak decyzję wskutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzja ta została bowiem wydana dopiero [...] września 2018 r. a wiec po wniesieniu niniejszej skargi (tj. po dniu [...] września 2018 r.). Tym samym fakt wydania decyzji nie zwolnił organu z odpowiedzialności za bezczynność w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Na dzień wywiedzenia przedmiotowej skargi adresat wniosku pozostawał bowiem wciąż w bezczynności, gdyż nie udzielił wnioskodawcy odpowiedzi w formie decyzji. Analizując terminowość podejmowania czynności przez organ w postępowaniu toczącym się pomiędzy złożeniem wniosku inicjującym je tj. dniem [...] lipca 2017 r. a datą wydania pierwszej decyzji tj. dniem [...] grudnia 2017 r. tut. Sąd doszedł do przekonania, iż organowi nie sposób zarzucić skutecznie bezczynności czy przewlekłości. Wszystkie czynności organu jawiły się bowiem jako uzasadnione. Nadto dokonywane były w nie dłuższych niż miesięczne odstępach czasu. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, uznając że organ dopuścił się bezczynności w zakresie postępowania prowadzonego wskutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art.149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.). Z uwagi na fakt, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został rozpatrzony przez organ przed dniem wyrokowania, nie istniały przesłanki ku temu, by zobowiązywać adresata tego wniosku do jego rozpoznawania. Tut. Sąd doszedł też do przekonania, iż niewydanie decyzji w ustawowym terminie, nie jawiło się jako bezczynność mająca cechy rażącego naruszenia prawa. Opóźnienie to nie nastąpiło bowiem z powodu lekceważenia wnioskodawcy czy też z powodu chęci uchylenia się od obowiązku rozpoznania sprawy, a wywołane było okolicznościami natury obiektywnej jak specyfika organu rozpoznającego sprawę (jedyny taki organ w Kraju), jak i mające miejsce przekształcenie organu. Mając powyższe na uwadze w pkt 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 a ustawy. Pozostałe zarzuty skargi Sąd oddalił w pkt 3 wyroku w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.). Biorąc pod uwagę fakt, że organ w sposób sprawny i terminowy prowadził postępowanie pomiędzy jego zainicjowaniem a wydaniem pierwszej decyzji, jak też biorąc pod uwagę to iż skarga została uwzględniona jedynie w niewielkim zakresie, tut. Sąd stosując dyspozycję art.206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) odstąpił w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.