II SAB/Wa 603/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. Z. (zwany dalej: "Skarżącym") wystąpił ze skargą na bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (zwanego dalej: "Prezesem Urzędu") w rozpatrzeniu wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 r. Skarżący zwrócił się do Urzędu Lotnictwa Cywilnego o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii dwóch decyzji wydanych przez Prezesa Urzędu o wskazanych numerach wraz z uzasadnieniami. Jednocześnie zwrócił się o przesłanie kopii decyzji wydanych na skutek wniosków przewoźnika lotniczego o ponowne rozpoznanie spraw zakończonych wskazanymi decyzjami. Wobec nieudzielania żądanych informacji, Skarżący wystąpił ze skargą z dnia 28 lipca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Urzędu w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o charakterze tej bezczynności pod kątem rażącego naruszenia prawa oraz nakazanie organowi rozpoznania wniosku Skarżącego, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; zwanej dalej: "u.d.i.p.") poprzez nieudostępnienie żądanej informacji pomimo upływu ustawowego terminu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Prezes Urzędu udzielił Skarżącemu odpowiedzi na wniosek poprzez przesłanie kopii dwóch żądanych decyzji. Jednocześnie wskazał, że wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy "są w toku rozpatrywania" przez organ. W odpowiedzi na skargę z dnia 26 sierpnia 2019 r. organ wniósł o odrzucenie skargi jako zawierającej braki formalne, ewentualnie o jej oddalenie. Zdaniem Prezesa Urzędu, jego działanie nie było i nie jest nacechowane złą wolą, zatem nie stanowi rażącej bezczynności. Organ wskazał przy tym, że w 2018 r. do obsługującego go urzędu wpłynęło 16.901 wniosków i skarg, zaś do 31 marca 2019 r. – około 7.200 spraw (oraz około 2.600 złożonych po 1 kwietnia 2019 r.), co – pomimo "ogromnych starań" – spowodowało opóźnienie w rozpatrzeniu wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że nie można było uwzględnić wniosku organu o odrzucenie skargi, bowiem nie była ona obarczona brakami formalnymi, a nadto została należycie opłacona, w terminie zakreślonym w zarządzeniu z dnia 10 września 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Przechodząc do umotywowania podjętego rozstrzygnięcia wskazać należy, że na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że organ nie odpowiedział na wniosek Skarżącego w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ani nie poinformował go o powodach opóźnienia, stosowanie do przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast zrealizował żądanie Skarżącego w całości, bowiem udostępnił wskazane we wniosku decyzje, informując jednocześnie, że nie zostały wydane decyzje odwoławcze, jednakże uczynił to już po złożeniu skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy pozwalają zatem jedynie na stwierdzenie bezczynności organu w chwili złożenia skargi, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uznał, iż bezczynność organu nie była jednak rażąca. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Jak to się bowiem podkreśla w orzecznictwie, bezczynność organu musi być rażąco nieusprawiedliwiona, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie nie można było stwierdzić. Jakkolwiek niekwestionowane opóźnienie nie mogło być usprawiedliwione ilością spraw, jakie organ obowiązany jest załatwić w danym terminie, to jednak podnoszona przez Prezesa Urzędu okoliczność pozwala na wykluczenie stopnia rażącego. Zdaniem Sądu, nierozpatrzenie wniosku Skarżącego w ustawowym terminie, aczkolwiek naganne, nie spowodowało dla niego dotkliwych skutków, bark jest również podstaw do przyjęcia, że Skarżącemu została przez to wyrządzona jakakolwiek szkoda. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzekł, jak w punktach pierwszym i drugim sentencji wyroku. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych oparto na art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 4 p.p.s.a.