II SAB/Wa 605/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 25 kwietnia 2018 r. dotyczącego wycofania wypowiedzenia stosunku służbowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 6 lutego 2018 r. [...] P. Z. pełniący zawodową służbę wojskowa w rezerwie kadrowej Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej, dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Departamentu Kadr rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] zwolnił podoficera z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 sierpnia 2018 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego i przeniósł go do rezerwy. Z zachowaniem ustawowego terminu pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. żołnierz złożył odwołanie od ww. rozkazu personalnego, które umotywował chęcią dalszej służby w szeregach Żandarmerii Wojskowej. Stwierdził, że zdecydował się na złożenie wypowiedzenia stosunku służby, bowiem chciał dalej pełnić służbę wojskową przedłużając ją choćby o kolejne miesiące. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W dniu 19 lipca 2018 r. strona wniosła do organu ponaglenie odnośnie rozpatrzenia wniosku który w jej ocenie dotyczy cofnięcia wypowiedzenia stosunku służbowego złożonego w dniu 25 kwietnia 2018 r. [...] P. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia złożonego wniosku z dnia 25 kwietnia 2018 r. będącego w jego ocenie wycofaniem wypowiedzenia stosunku służbowego. W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 2 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej P.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają sprawy sądowoadministracyjne, czyli sprawy z zakresu kontroli działalności administracyjnej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1- 7 oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania opisane w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 173) w art. 114 ust. 1 nadmienia, że żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej bez podawania przyczyny. Żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek m.in. upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez: żołnierza zawodowego (art. 111 pkt 9 a ustawy). Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego wskutek dokonanego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej następuje po upływie sześciu miesięcy od dnia złożenia wypowiedzenia przez żołnierza lub doręczenia wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy, w ostatnim dniu miesiąca (art. 114 ust. 5 ustawy). Zgodnie z § 9 ust. 4 rozporządzenia MON z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz.U. z 2014 r. poz. 670 ze zm.) wypowiedzenie powinno być dokonane przez żołnierza w formie pisemnej i powinno zawierać oświadczenie woli żołnierza wskazujące jednoznacznie na zamiar wypowiedzenia przez niego stosunku służbowego. Wycofanie wypowiedzenia może nastąpić na pisemny wniosek żołnierza, za zgodą organu zwalniającego § 9 ust. 7 rozporządzenia. Niniejsza sprawa dotyczy skargi na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 25 kwietnia 2018 r. będącego w ocenie skarżącego wycofaniem wypowiedzenia stosunku służbowego. Nadmienić należy, że aby można było przypisać organowi bezczynność, musi istnieć obowiązek prawny działania organu administracyjnego, a ponadto musi być określona prawna forma tego działania, ujęta w ramy form procesowych rozstrzygnięcia sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C.H.Beck, 14 wydanie, Warszawa 2016). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2001 r. sygn. akt SAB/Sz 75/00 wskazał, iż: "brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organów w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują działania organów w określonej formie prawnej". Brak jest zdaniem Sądu podstawy prawnej do tego aby orzekać o bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 25 kwietnia 2018 r., który zdaniem skarżącego jest wycofaniem wypowiedzenia stosunku służbowego. Rozpoznanie kwestii cofnięcia wypowiedzenia stosunku służbowego, jest elementem składowym decyzji organu, wydanej w przedmiocie zwolnienia ze służby. Przepisy prawa nie przewidują wydania odrębnego aktu w przedmiocie uwzględnienia lub nieuwzględnienia wycofania oświadczenia woli dotyczącego wypowiedzenia stosunku służbowego. Podkreślić należy, że aktem w którym organ może zbadać kwestię cofnięcia ww. oświadczenia woli, jest decyzja wydana w przedmiocie zwolnienia za służby. To w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby, organ rozważa wszelkie przesłanki instytucji cofnięcia tego rodzaju oświadczenia woli. Skarżący miał zatem możliwość kwestionowania dokonanej przez organ oceny oświadczenia woli w drodze skargi, złożonej na decyzję wydaną w przedmiocie zwolnienia ze służby. Powtórzyć należy, iż zdaniem Sądu w niniejszej sprawie niedopuszczalne jest badanie bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia cofnięcia oświadczenia woli o wypowiedzenie stosunku służbowego. Niniejsza skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.