II SAB/Wa 609/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2014 r. o wyłączenie pracownika postanawia: - odrzucić skargę - M. M. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2014 r. o wyłączenie pracownika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga M. M. jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych pkt 1-4a. Oznacza to, iż sąd administracyjny władny jest rozpatrywać skargi na bezczynność organów, tylko w tym przypadku, gdy organ winien wydać akt lub podjąć czynność określoną w art. 3 ust. 2 pkt 1 do 4a cytowanej ustawy. W niniejszej sprawie skarżący domagał się rozpoznania jego wniosku o wyłączenie pracownika w trybie art. 24 § 3 kpa i w tym zakresie zarzucił organowi bezczynność. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny i orzecznictwem organ rozpoznając wniosek o wyłączenie pracownika wydaje postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie. Natomiast kontrola prawidłowości wydanego postanowienia odbywa dopiero przy rozstrzyganiu odwołania od orzeczenia, kończącego postępowanie w danej instancji i w postępowaniu sądowym w przypadku wniesienia skargi na rozstrzygnięcie kończące sprawę co do istoty (por. wyrok NSA w Poznaniu z dnia 29 maja 1990 r., SA/Po 1555/89, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 44; OSP 1992, z. 4, poz. 90, wyrok TK z dnia 7 marca 2005 r., P 8/03, OTK-A 2005, nr 3, poz. 20, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego" [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071)", publ. LEX nr 175022). Skoro zatem wyłączenie pracownika w trybie art. 24 § 3 kpa odbywa się w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, a zatem rozstrzygnięcie to nie jest wymienione w katalogu aktów wskazanych w art. 3 ust 2 pkt 1 - 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to sąd administracyjny nie jest władny oceniać skargi na bezczynność w przedmiocie tego wniosku. Należy bowiem zauważyć, iż bezczynność, którą skarżący zarzuca organowi nie mieści się w pojęciu wskazanym w art. 3 ust 2 pkt 8 cytowanej ustawy. Z tego też powodu Sąd uznał, iż przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.