II SAB/Wa 61/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie doręczenia Zakładowi Emerytalno-Rentowemu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zaświadczenia stwierdzającego wysokość przysługującego uposażenia i innych należności dla celów emerytalnych oraz stażu służby w Policji postanawia -odrzucić skargę- W dniu 5 października 2006 r., S. L. wystąpił do Komendanta Głównego Policji z raportem o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 17 stycznia 2007 r. W dniu 10 stycznia 2007 r. S. L. ponownie złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwolnił wymienionego ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. Po rozpoznaniu odwołania z dnia 29 stycznia 2007 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2007 r. W wyniku rozpoznania skargi S. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. Sąd uznał, że rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2007 r. wszedł do obrotu prawnego w dniu 5 lutego 2007 r. wobec czego nie mógł być przed tą datą skutecznie zaskarżony. Następnie S. L. w dniu 23 kwietnia 2008 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień 15 października 2008 r. w pozostałym zakresie zaś utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu 2 kwietnia 2009 r. S. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 rok. Sprawa ta została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą akt II SA/Wa 751/09. W powyższej skardze S. L. zawarł również skargi na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie: wydania decyzji o przyznaniu nagrody rocznej i podwyżki uposażenia za 2007 r., wydania świadectwa służby i opinii o służbie oraz wydania decyzji o przyznaniu uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres 19 stycznia 2007 do 15 października 2008 r. W piśmie z dnia 25 grudnia 2009 r. złożonym do akt sprawy o sygn. II SA/Wa 751/09 skarżący wyjaśnił, że wskazana wyżej skarga stanowi również skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie doręczenia Zakładowi Emerytalno-Rentowemu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zaświadczenia stwierdzającego wysokość przysługującego uposażenia i innych należności dla celów emerytalnych oraz stażu służby w Policji. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2010 r. z akt sprawy o sygn. II SA/Wa 751/09 wyłączona została skarga S. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie doręczenia Zakładowi Emerytalno-Rentowemu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zaświadczenia stwierdzającego wysokość przysługującego uposażenia i innych należności dla celów emerytalnych oraz stażu służby w Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak kognicji Sądu. Organ wyjaśnił, że S. L. ma ustalone prawo do emerytury od dnia 19 stycznia 2007 r. W dniu 6 listopada 2008 r. zostało wystawione zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych, którego jeden egzemplarz przesłany został do Komendy Głównej Policji. Obejmowało ono fakt zmiany terminu zwolnienia. W piśmie procesowym z dnia 23 marca 2010 r. skarżący podniósł, że obowiązek przesłania przez Komendanta Głównego Policji wszelkich dokumentów do ponownego określenia przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA wysokości należnej emerytury wynikał m. in. z § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 1994 r. sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 132, poz. 742 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. W niniejszej sprawie S. L. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie doręczenia Zakładowi Emerytalno-Rentowemu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zaświadczenia stwierdzającego wysokość przysługującego uposażenia i innych należności dla celów emerytalnych oraz stażu służby w Policji. Należy przede wszystkim zauważyć, że wskazując, iż Komendant Główny Policji pozostaje w bezczynności w powyższym zakresie, skarżący powołał się na przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 1994 r. sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 132, poz. 742 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia organ emerytalny wszczynał z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego. Natomiast stosownie do treści § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia komórka kadrowa, właściwa ze względu na ostatnie miejsce pełnienia służby funkcjonariusza, w wypadkach, o których mowa w § 4 ust. 1, obowiązana była niezwłocznie przekazać do organu emerytalnego komplet posiadanych dowodów, niezbędnych do ustalenia prawa do świadczenia i jego wysokości. § 9 ust. 2 tego rozporządzenia wskazywał, że komórka kadrowa przesyła dowody, o których mowa w ust. 1, organowi emerytalnemu nie później niż w ciągu 7 dni od dnia zwolnienia funkcjonariusza ze służby lub skreślenia z ewidencji. Przepisy obowiązującego od dnia 20 listopada 2004 r. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.) nie zawierają takich regulacji. Stosownie do treści § 3 1 tego rozporządzenia organ emerytalny wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczeń z tego tytułu na wniosek wnioskodawcy lub jego pełnomocnika. Zgodnie natomiast z § 5 ust. 1 rozporządzenia wniosek o ustalenie prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczenia z tego tytułu zawiera w szczególności: 1) imię i nazwisko wnioskodawcy; 2) datę urodzenia; 3) numer PESEL; 4) numer NIP - o ile został nadany; 5) miejsce zamieszkania; 6) wskazanie rodzaju świadczenia, o jakie ubiega się wnioskodawca; 7) podpis wnioskodawcy. Do wniosku załącza się dokumenty niezbędne do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczenia z tego tytułu (§ ust. 2 rozporządzenia). Ponadto należy zauważyć, że zgodnie § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia wnioskodawca ubiegający się o emeryturę lub rentę inwalidzką załącza do wniosku dokumenty stwierdzające: 1) datę i podstawę prawną zwolnienia ze służby; 2) okresy służby; 3) istnienie inwalidztwa; 4) wysokość uposażenia; 5) okresy składkowe i nieskładkowe - w przypadku funkcjonariusza ubiegającego się o emeryturę, pozostającego w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. Z treści powyższych przepisów wynika, że to wnioskodawca ubiegający się o świadczenie emerytalne przedkłada Zakładowi Emerytalno-Rentowemu MSWiA dokumenty mające wpływ na wysokość otrzymywanego świadczenia. Ewentualne doręczenie Zakładowi Emerytalno-Rentowemu MSWiA przez Komendanta Głównego Policji zaświadczenia stwierdzającego wysokość przysługującego uposażenia i innych należności dla celów emerytalnych oraz stażu służby w Policji nie stanowi czynności, która decydowałaby o uprawnieniach lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, skoro postępowanie w przedmiocie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczeń z tego tytułu wszczynane jest na wniosek wnioskodawcy lub jego pełnomocnika. Pozwala to stwierdzić, że czynność ta nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W takiej sytuacji skarga na bezczynność organu w przedmiocie wydania decyzji o zwolnieniu od zajęć służbowych oraz naliczenia i wypłaty uposażenia zasadniczego i innych należności pieniężnych wynikających z tego tytułu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.