II SAB/Wa 621/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędziowie WSA Ewa Pisula Dąbrowska, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz skarżącego P.K. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z [...] lipca 2014 r. P. K. zwrócił się do Gminy [...] z wnioskiem, w trybie dostępu do informacji publicznej, zadając pytanie: - czy Gmina w okresie od 2012 r. do chwili obecnej zawierała umowy dotyczące obsługi prawnej z Kancelariami, a jeśli tak, to strona wniosła o udostępnienie treści tych umów. Pismem z [...] lipca 2014 r. organ odpowiedział stronie, że Urząd Miejski nie zawierał umów z kancelariami prawnymi na obsługę prawną. Strona nie czując się zaspokojona w swoim żądaniu wywiodła skargę do tutejszego Sądu na bezczynność organu. Pismem z [...] września 2014 r. Sekretarz Gminy odpowiedziała stronie, iż żądanie wniosku zostało odczytane zbyt dosłownie i wyjaśniła, że obsługa prawna gminy prowadzona jest przez dwóch radców prawnych. W załączeniu do pisma przesłano wnioskodawcy skany ww. umów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na fakt zaspokojenia wnioskodawcy. Pismem z [...] października 2014 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania podnosząc, że otrzymał odpowiedź na wniosek lecz po wniesieniu skargi na bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Postępowanie toczące się wskutek wniesienia skargi i analizowane pod tym kątem podlegało umorzeniu. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub rozpoznanie wniosku. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność. Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż wniosek skarżącego o udostępnienie żądanej informacji został zrealizowany przez organ. Wnioskodawca otrzymał bowiem w całości żądaną informację. Okoliczność tę przyznała strona skarżąca w piśmie procesowym z [...] października 2014 r., skierowanym do tutejszego Sądu. W świetle powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, gdyż stało się bezprzedmiotowe. Organ rozpoznał bowiem wniosek strony jeszcze przed rozprawą. W tym stanie rzeczy, uznając iż na dzień orzekania przez Sąd, żądanie skarżącego zostało zaspokojone przez organ, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia. Z uwagi na fakt, że w chwili wnoszenia skargi była ona zasadna, gdyż organ pozostawał w bezczynności, należało zwrócić wnioskodawcy koszty postępowania, na podstawie art. 200 wyżej cytowanej ustawy. Rozpoznając niniejszą sprawę tutejszy Sąd nie uznał, aby bezczynność organu miała charakter kwalifikowany. Adresat wniosku starał się uczynić zadość żądaniu strony, zaś opóźnienie wynikało z niezrozumienia intencji wnioskodawcy.