II SAB/Wa 621/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Ewa Kwiecińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 3 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. [...] S.A. z siedzibą w L. zwróciła się do Ministra Finansów o udostępnienie informacji publicznej w postaci notatki przygotowanej przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych dotyczącej aktualnej sytuacji gospodarczej i politycznej w Republice [...]. Spółka wskazała, że pełna treść rekomendacji ujawniona w przedłożonym do organu piśmie ma charakter informacji publicznych, gdyż bezpośrednio dotyczy możliwości realizacji przez spółkę [...] S.A. kontraktu z partnerem [...], a także ma wpływ na kredyt, który ma zostać udzielony przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej w ramach [...] i ogólnie dotyczą pomocy wiązanej, w tym finansowania kontraktów eksportowych. W ocenie Spółki, w sprawie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wskazanych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.), dalej "u.d.i.p.", bowiem żądana informacja dotyczy danych publicznych oraz sprawy publicznej. W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. Minister Finansów udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek. Organ w piśmie tym podniósł, że treść żądanej notatki nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i tym samym nie podlega udostępnieniu. Organ wskazał, że ze względu na cel sporządzenia notatki i charakter zawartych w niej informacji stanowi ona wewnętrzny dokument administracji rządowej nieprzesądzający o kierunkach jej działania, a w konsekwencji nie zawiera informacji publicznej. Organ wskazał, że ze względu na zapewnienie prawidłowego przebiegu procesu podejmowania rozstrzygnięć przez organy władzy publicznej, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają zastosowania w sytuacji, gdy podmiot wykonujący zadania publiczne przekazuje posiadane przez siebie informacje innemu podmiotowi publicznemu w celu wykorzystania tych informacji do realizacji przypisanych mu zadań publicznych. Przekazywane przez MSZ informacje do resortu finansów publicznych mają charakter dokumentacji wewnętrznej i służą co do zasady podjęciu określonych decyzji lub działań przez Ministerstwo Finansów. Rodzaj zawartych we wnioskowanej korespondencji informacji nadaje jej przymiot dokumentu wewnętrznego. Dokument taki nie przesądza o kierunkach działania organu/instytucji w konkretnej sprawie, ale służy organowi/instytucji do gromadzenia i wymiany informacji, nie mając jednocześnie charakteru wiążącego co do sposobu załatwienia sprawy. Minister Finansów wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że nie wszystkie dokumenty/informacje wytwarzane przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 ww. ustawy stanowią informację publiczną, a tym samym nie podlegają udostępnieniu na podstawie art. 61 Konstytucji. W uzasadnieniu wydanego w pełnym składzie wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. P 25/12, Trybunał wskazał, że z "szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają (...) treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się zatem "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Pogląd ten został wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny także w wyroku z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt K 14/13 w sprawie, w której Trybunał oceniał zgodność z Konstytucją RP art. 284 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn.zm.). W uzasadnieniu do ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "pewna część dokumentów wytwarzanych przez audytora nie zawiera informacji publicznej w rozumieniu art. 61 Konstytucji. Są to bowiem różnego rodzaju dokumenty o charakterze roboczym: zapiski czy notatki sporządzane w stadium zbierania informacji i przygotowania końcowego stanowiska. Składają się na etap na drodze do wytworzenia informacji publicznej, jednak informacji tej jeszcze nie stanowią." W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. [...] S.A., powołując na art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego złożyła ponaglenie w sprawie załatwienia jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Minister Finansów w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. poinformowała Spółkę, że odpowiedź na wniosek z [...] lipca 2018 r. została już udzielona pismem z [...] lipca 2018 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że wniesienie skargi na bezczynność organu w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej nie musi być poprzedzone złożeniem jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze postępowania administracyjnego, takiego bowiem wymogu nie przewidują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. [...] S.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Spółka zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 4 ust. 1 pkt 1) oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uchylenie się od obowiązku udostępnienia informacji publicznej, materializujące się we wskazaniu, iż informacja, której dotyczył wniosek o udostępnienie jest dokumentem wewnętrznym niestanowiącym informacji publicznej, 2. naruszenie prawa materialnego, art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na uchybieniu prawu do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz zaniechaniu wypełnienia obowiązku udzielenia informacji, poprzez odmowę udzielenie dostępu do informacji publicznej, 3. naruszenie prawa materialnego, art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z dnia 13 października 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.) poprzez odmowę udzielenia informacji związanej z gospodarką środkami publicznymi, która powinna być jawna. Spółka wniosła o zobowiązanie organu do niezwłocznego udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia [...] lipca 2018 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Strona skarżąca wskazała, że twierdzenie organu jakoby żądane przez nią dokumenty, o udostępnienie których wnioskuje spółka wyłączone są z katalogu informacji o sprawach publicznych, a co za tym idzie nie podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie znajduje uzasadnienia. Dokumenty, o które ubiega się Spółka dotyczą gospodarowania środkami publicznymi, a jawność gospodarki środkami publicznymi na podstawie ustawy o finansach publicznych jest jawna. Ponadto pisma stanowią rekomendacje działań będących wytycznymi dla Ministerstwa - z istoty dokumentu, jakim są rekomendacje udzielane Ministerstwu wynika, iż zawarte w nim informacje nie stanowią notatek o charakterze roboczym, służących do wypracowania ostatecznej decyzji bądź stanowiska. Ponadto Spółka powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podniosła, że wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W razie wątpliwości, czy żądana informacja mieści się w przedmiocie uregulowanym ustawą, należy - respektując zasadę powszechnego dostępu - interpretować przepisy na korzyść wykonującego prawo do takiej informacji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że przyjęta przez niego kwalifikacja wnioskowanego dokumentu jako niestanowiącego informacji publicznej, znajduje podstawę w jego wewnętrznym charakterze. Dokument ten stanowi specjalistyczny materiał służący wypracowaniu ostatecznego stanowiska, lecz nie jest wiążący dla organu przy podejmowaniu decyzji o kierunkach działania. Minister podkreślił, że organ w procesie podejmowania rozstrzygnięć musi mieć zagwarantowaną pewną swobodę, w ramach której może gromadzić informacje i rozważać różne, często odmienne rozwiązania w celu wyboru najlepszych rozwiązań. Dodatkowo organ wyjaśnił, że zasady zawierania międzyrządowych umów w sprawie udzielenia kredytu rządu polskiego rządom innych krajów wynikają z przepisów ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz. U. Nr 39, poz. 443, z późn. zm.) oraz rozporządzenia z dnia 28 sierpnia 2000 r. Rady Ministrów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o umowach międzynarodowych (Dz. U. Nr 79, poz. 891). Minister Finansów jako właściwy organ, wyznaczony do prowadzenia negocjacji umowy międzynarodowej (o udzieleniu kredytu), w ramach upoważnienia, przygotowuje wniosek o udzielenie zgody na podpisanie umowy międzynarodowej. Przygotowanie wniosku wymaga m.in. opracowania uzasadnienia zawarcia umowy, które powinno obejmować: wyjaśnienie potrzeby i celu związania Rzeczypospolitej Polskiej umową międzynarodową, wskazanie różnic między dotychczasowym i projektowanym stanem prawnym, wskazanie przewidywanych skutków społecznych, gospodarczych, finansowych, politycznych i prawnych, związanych z wejściem w życie umowy międzynarodowej, wraz z określeniem źródeł finansowania. W tym celu Ministerstwo Finansów (MF) podjęło roboczą współpracę z Ministerstwem Spraw Zagranicznych (MSZ), które przygotowało wewnętrzną opinię dla Ministra Finansów zawierającą sugestie do zakresu i charakteru prac MF nad projektem uzasadnienia. Wymiana korespondencji nastąpiła przed skierowaniem dokumentów do uzgodnień międzyresortowych i miała na celu zebranie informacji, w celu ich wykorzystania do treści uzasadnienia. W ocenie organu ze względu na roboczy i doradczy charakter ww. współpracy, opinia przygotowana przez MSZ zawiera jedynie treści, które mogą zostać wykorzystane do przygotowania przez MF uzasadnienia. Ponadto organ wskazał, że opinia MSZ zawiera m. in. informacje dot. potencjalnych ryzyk związanych z zawarciem umowy, które nie posiadają waloru informacji publicznej, gdyż nie odnoszą się do sfery faktów. Etapem kończącym procedurę opisaną powyżej jest decyzja Rady Ministrów odnośnie do podpisania umowy międzynarodowej, podejmowana w drodze uchwały, co czyni z prac prowadzonych obecnie w MF i roboczej współpracy z MSZ, etap wstępnego opracowywania stanowiska dla Rady Ministrów - organu podejmującego decyzję. Minister Finansów wskazał również, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko w sprawie, zgodnie z którym celem korespondencji MSZ, o której udostępnienie zwróciła się spółka [...] S.A., było przekazanie informacji innemu podmiotowi publicznemu do ewentualnego wykorzystania przy realizacji przypisanych zadań publicznych. Pismo MSZ, o przekazanie którego wnioskuje strona skarżąca, ma charakter opinii, a zatem nie przesądziło o kierunku działań strony rządowej, a dostarczyło informacji niezbędnych w trakcie opracowywania koncepcji dalszego postępowania. Stanowiło zatem element analizy ryzyka w procesie podejmowania decyzji i wbrew ocenie strony skarżącej, nie zawierało wiążących wytycznych dla Ministra Finansów. W ocenie organu podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i tym samym Konstytucji RP oraz zasady jawności gospodarki środkami publicznymi nie jest trafny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Skarga nie jest zasadna. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), zwana dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa do dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej może podlegać ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.). Minister Finansów jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, co w niniejszej sprawie nie było sporne. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl). O zakwalifikowaniu zatem określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Wnioskiem o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielania odpowiedzi, skierowane do podmiotu zobowiązanego według tej ustawy (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 97/14, Lex nr 1534479). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia z autonomiczną definicją pojęcia dokumentu urzędowego, zgodnie z którą dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest jednak pogląd, że organom władzy publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2130/11; wyrok z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10). Pogląd ten zachowuje aktualność (zob. wyrok NSA z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2770/13; wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2320/13). Udostępnienie tego rodzaju dokumentów mogłoby osłabiać funkcję ich wytworzenia, co powoduje ich wyłączenie z upublicznienia także w porządkach prawnych innych krajów Unii Europejskiej (por. W. Sokolewicz, "Art. 61, w: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz", red. L. Garlicki, tom IV, Warszawa 2005, s. 6) Należy podkreślić, że również w doktrynie zauważa się, iż organ w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne, często odmienne, rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów, czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępnie do informacji publicznej. Komentarz", Warszawa 2012, s. 58-59). Pełnomocnik organu wskazał nadto w odpowiedzi na skargę, że Minister Finansów jako właściwy organ, wyznaczony do prowadzenia negocjacji umowy międzynarodowej (o udzieleniu kredytu), w ramach upoważnienia, przygotowuje wniosek o udzielenie zgody na podpisanie umowy międzynarodowej. Przygotowanie wniosku wymaga m.in. opracowania uzasadnienia zawarcia umowy, które powinno obejmować: wyjaśnienie potrzeby i celu związania Rzeczypospolitej Polskiej umową międzynarodową, wskazanie różnic między dotychczasowym i projektowanym stanem prawnym, wskazanie przewidywanych skutków społecznych, gospodarczych, finansowych, politycznych i prawnych, związanych z wejściem w życie umowy międzynarodowej, wraz z określeniem źródeł finansowania. W tym celu Ministerstwo Finansów podjęło roboczą współpracę z Ministerstwem Spraw Zagranicznych, które przygotowało wewnętrzną opinię dla Ministra Finansów. Ponadto wskazał, że opinia Ministerstwa Spraw Zagranicznych zawiera m. in. informacje dot. potencjalnych ryzyk związanych z zawarciem umowy, które nie posiadają waloru informacji publicznej, gdyż nie odnoszą się do sfery faktów. Etapem kończącym procedurę jest decyzja Rady Ministrów do podpisania umowy międzynarodowej, podejmowana w drodze uchwały, co czyni z prac prowadzonych obecnie w Ministerstwie Finansów i roboczej współpracy z Ministerstwa Spraw Zagranicznych, etap wstępnego opracowywania stanowiska dla Rady Ministrów - organu podejmującego decyzję. Sąd stwierdza, że żądana informacja w postaci "wydania opinii dla Ministerstwa Finansów RP dotyczącej aktualnej sytuacji gospodarczej i politycznej w Republice [...]", z którym to dokumentem Sąd się zapoznał, zasadnie została uznana przez organ za dokument wewnętrzny administracji rządowej, nieprzesądzający o kierunkach jej działania, a tym samym, w stanie faktycznym spraw, niestanowiący informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismo to zawiera informacje o sytuacji gospodarczej, politycznej Republiki [...], zgodności z rekomendacjami [...], natomiast nie zawiera ostatecznego stanowiska w kwestii podejmowanych przez organy władzy publicznej działań w tym między innymi umowy międzynarodowej pomiędzy Rządem RP a Republiką [...]. Sąd stwierdza, że ze względu na zapewnienie prawidłowego przebiegu procesu podejmowania rozstrzygnięć przez organy władzy publicznej, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają zastosowania w sytuacji, gdy podmiot wykonujący zadania publiczne przekazuje posiadane przez siebie informacje innemu podmiotowi publicznemu w celu wykorzystania tych informacji do realizacji przypisanych mu zadań publicznych, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Trafnie zatem organ przyjął, że do przedmiotowej notatki, stanowiącej dokument wewnętrzny nie ma zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust.1 i 2 u.d.i.p.) Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określony w art. 14 ust. 2 następują w formie decyzji administracyjnej. W przypadku gdy wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, właściwą formą odniesienia się do wniosku jest pismo organu zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy. Organ nie pozostawał zatem w bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2018 r., Nadto organ prawidłowo poinformował skarżącą pismem z dnia [...] lipca 2018 r., że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Tym samym zarzut bezczynności organu nie może odnieść zamierzonego skutku. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art.119 pkt 4 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.