II SAB/Wa 623/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi W. I. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę W dniu [...] lipca 2024 r. W. I., zw. dalej "skarżącym", złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "Zgodnie z artykułem 61 Konstytucji RP oraz w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "g" i art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. "c" oraz art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p), proszę o udostępnienie wszystkich dokumentów wytworzonych przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii i złożonych do akt sprawy w związku z prowadzonym konkursem na stanowisko Głównego Geodety Kraju ogłoszonym [...] września 2022 r." Odpowiedz organu nastąpiła pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r., którą Minister Rozwoju i Technologii wyjaśnił, że dokumenty z przeprowadzonego naboru, wytworzone przez Ministerstwo i które podlegały udostępnieniu w trybie ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zostały już skarżącemu udostępnione przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2023 r. w związku z poprzednim wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej i były to następujące dokumenty: 1) zanonimizowany protokół z przeprowadzenia naboru na stanowisko Głównego Geodety Kraju, 2) wniosek MRiT do PRM o powołanie GGK. Z treścią tej odpowiedzi nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii zarzucając mu naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie. Wobec powyższego, skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że dokumenty które mu udostępniono przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2024 r., zostały bezpodstawnie zanonimizowane. Co więcej, nie były to wszystkie dokumenty o które wnioskował. Brakowało chociażby ocen formalnych aplikacji, kart ocen kandydatów, oświadczeń członków Zespołu. Nadmienił, że w dniu [...] sierpnia 2024 r. ponowił wniosek zaznaczając, "że imiona i nazwiska osób biorących udział w konkursie zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie podlegają animizacji." W dniu [...] sierpnia 2024 r. organ poinformował, że "że mając na względzie konieczność dokonania pogłębionej analizy prawnej zagadnienia, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, odpowiedź zostanie udzielona do [...] października 2024 r." W dniu 7 października 2024 r. organ powielił odpowiedź z [...] sierpnia 2024 r. i dodatkowo wskazał, że "informacji publicznej nie stanowi pełna lista kandydatów w naborze na GGK, którzy spełnili wymogi formalne tego konkursu i zostali zakwalifikowani do dalszego etapu postępowania. Bowiem, lista taka nie mieści się w pojęciu informacji publicznej określonym w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie jest informacją publiczną. W powyższej sytuacji nie istnieje zatem możliwość zastosowania przepisów ww. ustawy, a podmiot obowiązany, czyli Ministerstwo poinformowało już o powyższym Wnioskodawcę. (...) W niniejszej sprawie dopiero wynik naboru jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż odnosi się do wskazania osoby, która ma objąć funkcję publiczną, gdyż spełnia określone wymogi formalne i merytoryczne. Natomiast kandydaci startujący w naborze występują jedynie jako osoby potencjalnie mogące zostać powołanymi na stanowisko publiczne. W procesie naboru osoby te działają we własnym imieniu, na swoją rzecz. Są one osobami fizycznymi, które nie pełnią funkcji publicznej, gdyż ubieganie się o powołanie na stanowisko GKK nie wiąże się w żadnym zakresie z wykonywaniem uprawnień publicznych, władczych czy też związanych z wydatkowaniem środków publicznych." Jednocześnie zaznaczył, że organ przy piśmie [...] sierpnia 2023 r., udostępnił dane dwóch kandydatów: A. K., która ostatecznie objęła stanowisko Głównego Geodety Kraju, oraz S. P.. Organ nie udostępnił przy tym imion i nazwisk pozostałych 3 kandydatów na stanowisko Głównego Geodety Kraju. Tym samym organ złamał założenie, które zaprezentował w piśmie z [....] października 2024 r. Konkludując skarżący stwierdził, że informacje, o których udostępnienie zwrócił się są informacją o działalności organów władzy publicznej, w szczególności w zakresie prowadzenia naborów na wysokie stanowiska urzędnicze wykonujące zadania władzy publicznej i gospodarujące mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z powodu nieudostępnienia tych informacji Minister pozostaje w bezczynności, co sprawia, że skarga jest zasadna i konieczna. W odpowiedzi na skargę Minister, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide: P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości i nie jest sporne, że Minister jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Odnosząc się do zakresu przedmiotowego należy wskazać, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter żądnej informacji (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2419/17). Należało zatem ustalić, czy żądanie skarżącego dotyczące udostępnienia przez Ministra wszystkich dokumentów wytworzonych i złożonych do akt sprawy w związku z prowadzonym konkursem na stanowisko Głównego Geodety Kraju (ogłoszonym 30 września 2022 r.), mieści się w definicji pojęcia informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W świetle zaś art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić jednak należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (vide: wyrok WSA w Białymstoku z 28 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 73/22). Pomimo jednak szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 2/04). W ocenie Sądu rację ma Minister stwierdzając, że żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją publiczną. Ocena formalna aplikacji, karty ocen kandydatów, czy oświadczenia członków zespołu, tj. dokumentów, które wedle twierdzeń zawartych w skardze, nie zostały skarżącemu udostępnione, jest aktywnością organu o charakterze wewnętrznym. Właściwie również Minister przytacza orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowane na tle art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 u.d.i.p., które pomocne jest przy kwalifikacji informacji jako publicznej, m.in. przyjęto, że nie ma znamion informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10; z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3429/18; z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2710/17; z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt I OSK 2434/16; z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1586/16; z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1380/17) i wiążąca się z ujawnieniem prywatnych danych określonej osoby. Taką osobą w niniejszej sprawie jest kandydat w konkursie na stanowisko Głównego Geodety Kraju, nawet jeśli zrezygnował z ochrony w zakresie przekazanych przez niego dokumentów. Minister zauważył, że wniosek dotyczy wydania kopii dokumentów zawierających m.in. dane osób, które - jako kandydaci w konkursie na stanowisko Głównego Geodety Kraju – ostatecznie (po rozstrzygnięciu tego konkursu) nie pełnią funkcji publicznych. Ubieganie się o powołanie na stanowisko Głównego Geodety Kraju nie wiąże się w żadnym zakresie z wykonywaniem uprawnień publicznych, władczych czy też związanych z wydatkowaniem środków publicznych, co też dyskwalifikuje tę informację jako informację publiczną. Piśmiennictwo również potwierdza, że ,,wniosek osoby fizycznej jest dokumentem prywatnym. (...) Wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, bez względu na to, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny lub też jakiej czynności oczekuje podmiot, składając ten dokument, nie stanowią informacji publicznej. (...) Również akta administracyjne, w których znajduje się ten wniosek, nie są dokumentem urzędowym i dlatego żądanie kopii dokumentów znajdujących się w nich jest bezzasadne. Informacją publiczną może być dopiero rozstrzygnięcie wniosku przez uprawniony organ a nie jego wstępna kwalifikacja czy ocena" (tak: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 punkt 26, Lex 2018). Należy ponadto zauważyć, że art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie ,,prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów, lecz wykraczająca poza granice ich działalności nie jest informacją publiczną. Dla określenia wyznaczonego konstytucyjnie zakresu prawa do informacji istotne jest zatem ustalenie rozumienia pojęcia "działalności" organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Odniesienie przez prawodawcę konstytucyjnego pojęcia "działalności" użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP do działalności takich podmiotów, jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, uzasadnia wniosek, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Tego rodzaju aktywność jest niewątpliwie powiązana z organizacją pracy określonych podmiotów, a także organizacją pracy wewnątrz struktur danego podmiotu, planowaniem i przyjmowaniem strategii wypełniania zadań i realizacji celów publicznych, determinującymi często szybkość i efektywność ich wykonywania i osiągania. Brak jednak podstaw do przyjęcia, że aktywność organu w sporządzeniu oceny formalnej aplikacji, oświadczeń członków zespołu, czy karty ocen poszczególnych kandydatów stanowi istotę działania wskazanego podmiotu w zakresie wypełniania zadań i realizacji celów publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 528/23). W ocenie Sądu gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności wskazanych wyżej podmiotów, która w jakikolwiek sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym, czy "technicznym", dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej. Tymczasem, w Konstytucji odróżnia się kategorię "działalności organów" od kwestii wewnętrznej organizacji ich prac, w tym wytwarzanych dokumentów na potrzeby wewnętrzne. Rezultaty wykładni językowej, celowościowej i systemowej art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzą zatem do wniosku, że prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów. Istnieje wobec tego sfera działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne, która nie podlega prawu do informacji publicznej. Tym samym od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk członków organu. Nie są jednak wyrazem oficjalnego stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt III OSK 1588/21). W związku z tym można uznać, że praca konkursowa złożona w postępowaniu konkursowym, jak i karta jej oceny mają charakter dokumentów wewnętrznych. Nadto, zgodnie z art. 6b ust. 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.) z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający w pkt. 3) imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze; 5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata. Ta ostatnia kwestia ma szczególne znaczenie, gdyż stanowi wyraz oceny kandydatów dokonanej przez zespół do spraw naboru m.in. ze względu na zawarte w ustawie kryteria nieostre. Jest też swoistą barierą przeciwdziałającą dokonywaniu przez zespół nieobiektywnych i nieopartych na racjonalnych przesłankach wyborów. Zatem to protokół wraz z ujawnionymi danymi dwóch najlepszych kandydatów jako dokument urzędowy odzwierciedla ocenę kandydatów na stanowisko Głównego Geodety Kraju, dlatego też został skarżącemu udostępniony i czyni niezrozumiałe stwierdzenie skarżącego co do zmiennego i niejednolitego podejścia Ministra do ujawnianych danych. Co więcej, w świetle art. 6b ust. 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 7, mają obowiązek zachowania w tajemnicy informacje odnoszące się do osób ubiegających się o stanowisko, uzyskane w trakcie naboru. Oznacza to, że przypisane oceny wynikające z przekazanych dokumentów, osiągnięć czy projektów kandydata - objęte są tajemnicą. W niniejszej sprawie dopiero wynik naboru jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż odnosi się do wskazania osoby, która ma objąć funkcję publiczną, gdyż spełnia określone wymogi formalne i merytoryczne. Zatem, informacje o udostępnienie których wniósł skarżący nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p., poza tym co zostało już na podstawie u.d.i.p. udostępnione i przekazane w odpowiedzi na złożony wniosek. Z tych wszystkich względów Sąd uznał zarzuty skargi jako pozbawione racji, w tym zarzut bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 29 lipca 2024 r. Jednocześnie należy wyjaśnić, że w sytuacji gdy organ uznaje, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej, to zawiadamia stronę o tej okoliczności pismem. W tej sprawie organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 6 sierpnia 2024 r., a wiec uczynił to w ustawowym terminie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.